Het is niets nieuws of buitengewoons om een buitenlandse tv-show opnieuw te maken voor een ander land.
‘All in the Family’ is gebaseerd op de Britse serie ‘Till Death Us Do Part’, terwijl ‘Steptoe and Son’ ‘Sanford and Son’ werd. De populaire CBS-sitcom “Geesten” komt van de show die je op de Amerikaanse Netflix kunt vinden met de nieuwe titel “UK Ghosts”. De Britse mysteries “Professor T” en “Patience” (respectievelijk uit Belgische en Frans-Belgische producties) waren succesvol op PBS. En er is natuurlijk ‘The Office’, dat vele, vele seizoenen en bijna 200 afleveringen het origineel overleefde. Het lukt niet altijd (“Leven op Mars”; “Viva Laughlin,” van “Blackpool”, dat één aflevering duurde ondanks de hoofdrol van Hugh Jackman; ‘Payne’ en ‘Amanda’s’, twee mislukte pogingen om ‘Fawlty Towers’ aan te passen, maar er is niets inherent mis met de praktijk.
De nieuwe Fox-serie ‘Best Medicine’, die zondag als voorpremière arriveert vóór de tijdslotpremière op dinsdag, maakt een remake van Groot-Brittannië “Dokter Martin,” eerder aangepast in Frankrijk, Duitsland, Spanje, Griekenland, Nederland en Tsjechië. Of het nu goed of slecht is, ik heb een lange, bewonderende relatie met het origineel, omdat ik me al vroeg heb aangemeld en elk seizoen achtereenvolgens heb bijgewoond – en geïnterviewde ster Martin Clunes drie keer dwars de loop van de serie (10 seizoenen van 2004 tot 2022). En ik ben zeker niet de enige. In tegenstelling tot de meeste van dit soort remakes, waarvan de modellen relatief onbekend zijn voor het lokale publiek, is ‘Doc Martin’ hier al lang overal verkrijgbaar; je kunt het momenteel vinden op onder meer PBS, Acorn TV en Prime Video – en ik raad je aan dat ook te doen.
In ‘Doc Martin’ speelde Clunes een briljante Londense chirurg die een bloedfobie ontwikkelt en huisarts wordt in het vissersdorpje Cornwall, waar hij als kind zomers doorbracht. Hij is een kortzichtig, stijf, asociaal – of, preciezer gezegd, niet-sociaal – persoon die niet ceremonieel is of graag dwazen ondergaat, maar die de mensen van Portwenn keer op keer redt van levensbedreigende omstandigheden en ongelukken of, vaak, van hun eigen dwaasheid. Een zich langzaam ontwikkelende liefdes-en-huwelijksboog met onderwijzeres Louisa Glasson, gespeeld door de goddelijke Caroline Catz, maakte van elke seizoensfinale een cliffhanger.
Het zou uiteraard eerlijk zijn om “Beste Medicijn” als volledig nieuw te beschouwen. Maar ervan uitgaande dat sommigen die dit lezen willen weten hoe het volgt, verschilt van of zich verhoudt tot het origineel – wat zeker het eerste was waar ik aan dacht – laten we de manieren tellen.
Josh Segarra, Josh Charles en Abigail Spencer in ‘Beste medicijn’.
(Francisco Roman/FOX)
De namen zijn grotendeels niet veranderd. Zonder duidelijke reden – numerologie misschien? — Martin Ellingham is nu Martin Best (Josh Charles); Tante Joan is tante Sarah (Annie Potts), een vissersvrouw in plaats van een boerin. Sally Tishell, de apotheker met een nekbrace, is Sally Mylow (Clea Lewis) geworden; en afgeleid receptioniste Elaine Denham is omgedoopt tot Elaine Denton (Cree). Hun volledige namen behouden zijn Louisa Gavin (Abigail Spencer), vader en zoon klusjesmannen Bert (John DiMaggio) en Al Large (Carter Shimp), en vredesofficier Mark Mylow (Josh Segarra). Portwenn is Port Wenn, Maine geworden. (Kreeften staan opnieuw op het menu.)
Net als in het origineel wordt Martin tot zijn ongenoegen opgejaagd door honden (geen woordspeling bedoeld, serieus); tieners zijn onbeleefd tegen hem, omdat het onbeschofte tieners zijn. Mark Mylow is nu Louisa’s onlangs afgewezen ex-verloofde. Liz Tuccillo, die de aanpassing heeft ontwikkeld, heeft een homopaar toegevoegd, George (Jason Veasey) en Greg (Stephen Spinella), die het plaatselijke eetcafe en de herberg runnen en een varken als huisdier hebben genaamd Brisket (gevoelig van hen om het niet Back Ribs te noemen); en Glendon Ross (Patch Darragh), een welgestelde blowhard die Martin in zijn jeugd pestte. Afgezien van de hoofdrolspelers Charles en Spencer, hebben weinigen veel anders te doen dan een eigenzinnige pose aan te nemen, hoewel Segarra, onlangs bekend als vertegenwoordiger van het schooldistrict Manny Rivera in ‘Abbott Elementary’, een maaltijd maakt van Mark’s elke regel, en Cree, die veel scènes en een persoonlijke verhaallijn krijgt, een charmante indruk maakt. Spencer is goed gezelschap; Potts, die ik altijd graag zie, is meer een expositie-instrument dan een volwaardig personage, en het voelt een beetje oneerlijk.
De eerste aflevering is nauw gemodelleerd naar de pilot ‘Doc Martin’, van de antagonistische ontmoeting van Martin en Louisa – waarin hij haar beledigt, onaangekondigd voorover leunend om haar oog te onderzoeken – tot het belangrijkste medische mysterie van de aflevering (gynaecomastie), een klap op de neus van onze held. Andere details en verhaallijnen zullen volgen, maar er is een poging gedaan om “Best Medicine” een eigen identiteit en originele verhalen te geven.
Over het geheel genomen is het schattiger, milder, knuffeliger (ondanks meerdere braakgrappen), duidelijker en grilliger, maar minder reëel, minder intens en minder scherp geschreven dan ‘Doc Martin’. De randen en hoeken zijn geschuurd en gepolijst; tonaal lijkt het op “Noordelijke blootstelling” meer dan de show die het aanpast. Port Wenn (vertegenwoordigd door het toevallig genoemde Cornwall, NY, met een groot deel van de Hudson River dat uitmondt in de Atlantische Oceaan) komt zelf relatief luxe over; De spreekkamer en de vertrekken van de dokter zijn hier luxueus ingericht, in plaats van sober, functioneel en een beetje versleten.
Als Martin verstijft Charles zichzelf en houdt zijn gezichtsuitdrukkingen over het algemeen tussen neutraal en geïrriteerd, hoewel hij zachter is dan Clunes, minder een gevangene van zijn eigen lichaam, minder schurend, minder buitenaards. Terwijl Dr. Ellingham grotendeels onverklaarbaar bleef – de serie weigerde uitdrukkelijk een diagnose van hem te stellen – heeft Tuccillo Dr. Best een snel onthuld kindertrauma bezorgd om zijn bloedfobie te verklaren en hem conventioneel sympathieker te maken.
Ik geef eerlijk toe dat bij het beoordelen van ‘Best Medicine’ mijn bekendheid met ‘Doc Martin’ mij in het nadeel brengt – of een voordeel, denk ik, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Maar op zichzelf genomen lijkt het mij een nogal voor de hand liggend, volkomen gewoon voorbeeld van een soort show die we vaak eerder hebben gezien, een feel-good viering van de waarden, tradities en saamhorigheid van een kleine stad die vermoedelijk de persoonlijkheid van de vreemde nieuwe bewoner zal verbeteren, aangezien de stadsmensen hem op hun beurt toch gaan accepteren of tolereren. In de eerste vier afleveringen krijgen we een viering van gebakken bonen, een honkbalkampioenschap dat de stad opslokt en een keer per jaar een dag waarop de vrouwen van Port Wenn zich uitkleden en het bos in gaan om een opgevijzelde, shirtloze, off-the-grid man te ontmoeten, direct uit de cover van een romantische roman, die uit het bos stapt, zogenaamd om wildernistraining te geven. Zo is het.
Al met al leeft “Best Medicine” veeleer in een televisierealiteit, in plaats van een realiteit te creëren die toevallig op televisie te zien is. Zeker, sommigen zullen de voorkeur geven aan het eerste boven het laatste.
