15 jaar geleden viel een problematische sciencefictionshow ten prooi aan de prequelvloek

Hoe beginnen ruimte-opera’s? In het eerste decennium van de 21e eeuw was het idee om een ​​langzaam brandend achtergrondverhaal te creëren voor een enigszins bekende interstellaire odyssee, om welke reden dan ook, de norm. In 1999 veranderde George Lucas de aard van Star Wars door Het fantoomdreiging tot een soort politieke intrigefilm. In 2005 probeerden Rick Berman en Brannon Braga een StarTrek prequel die een western combineerde met een hedendaagse avonturenshow in de vorm van Onderneming. En vlak na de meest succesvolle sci-fi reboot/reimaging aller tijden, Battlestar Galacticaeen prequel-serie genaamd grilvan Remi Aubuchon en Ronald D. Moore, werd kortstondig de meest gedurfde sci-fi prequel uit het begin van de jaren 2000, en vertelde het verhaal van hoe mensen op de titulaire planeet Caprica de Cylons de machines lieten worden die opstonden en de mensheid vernietigden. Soort van.

15 jaar geleden, op 4 januari 2011, zond SyFy Channel eindelijk de laatste vijf afleveringen uit van grileen show die al was geannuleerd en de laatste afleveringen al in Canada had uitgezonden. Dit ongunstige einde van de serie was fascinerend, deels omdat het erin slaagde een aantal van de grootste hoogtepunten van de show af te ronden, maar ook omdat het, tegen de tijd dat deze afleveringen uitkwamen, moeilijk te geloven was dat minder dan drie jaar eerder de moederserie, Battlestar Galactica, was het epicentrum van de sci-fi-nerdcultuur. Wanneer de gril finale uitgezonden op SyFy, bewees het dat prequel-vermoeidheid eindelijk een ding was geworden. Want toen we zoveel over Cylons wisten, kon het ons opeens niets meer schelen. Milde spoilers in het vooruitzicht.

Speelt zich af 58 jaar vóór de herstart Battlestar Galactica begon, gril is eigenlijk minder een prequel van die show, maar meer een voorloper van de Eerst Cylon War, dat als achtergrondverhaal diende voor de opnieuw opgestarte miniserie in 2003. Maar omdat zoveel van de BSG ging over mensachtige Cylons (of ‘skinjobs’, een term ontleend aan Blade Runner), Caprica moest ook over de geboorte van die technologie gaan. In zekere zin betekenden deze narratieve doelen dat gril was een dubbele prequel, die uiteindelijk een drievoudige last met zich meebracht; Niet alleen gril Het moest zijn eigen verhaal vertellen, maar het moest ook aansluiten bij de nauwelijks opgemerkte canon van de Eerste Cylonoorlog (scène in flashbacks op dat punt in Battlestar Galactica: Scheermes) en ten slotte, geef fans een oorsprongsverhaal voor al het spirituele monotheïsme dat zo wijdverspreid was onder de Cylons, en een integraal onderdeel was van de thema’s en plots van Battlestar zelf. Logistiek gezien heeft de show deze doelen bereikt, maar het gaf de kijkers waarschijnlijk geen goed gevoel over deze onthullingen.

Het idee dat gril nodig Uitleggen hoe een cultus van menselijke monotheïsten veranderde in een religie voor moordzuchtige robots is waarschijnlijk het meest unieke aan de show, en ook het meest onaantrekkelijke in de praktijk. In Battlestarhet was gespannen om nummer zes (Tricia Helfer) te laten praten over ‘de enige ware God’ omdat ze een moordende robot was, en de context van de serie was een paar stappen verwijderd van hoe die aanbidding eruit zag. In grilzijn de verschillende monotheïstische extremisten, zoals Clarice (Polly Walker) en Lacy (Magda Apanowicz), zeker interessant, maar ook grotendeels onsympathiek. Tegen de tijd dat we bij de finale komen, is er een groot complot waarbij terroristische bommenwerpers betrokken zijn die zullen reïncarneren in het nep-metavers, nadat hun fysieke lichamen verdwenen zijn. (Dit concept voelt vaag verbonden met de roman van Robert Sheckley uit 1958 Onsterfelijkheid Inc.en lijkt ook verrassend veel op het concept van “The Sublime” uit Westwereld.) Dus hoe je het ook snijdt, in de finale van grilwordt er veel schermtijd besteed aan personages die praten over het opofferen van de mensheid ter wille van robots, omdat God zegt dat het goed is.

Ondertussen zijn de reguliere robotfamilie, de Graystones, geleid door Daniel Graystone (Eric Stoltz) en Amanda Graystone (Paula Malcomson), en hun overleden/hergeboren als Cylon-dochter Zoe (Alessandra Torresani), net zo onwaarschijnlijk als de sekteleden. Hoewel ze dichter bij ‘goed’ zijn dan de monotheïsten, weten we dat de technologie die ze hebben gecreëerd de Cylons ertoe zal brengen de hele mensheid uit te roeien. tweemaal. Bovendien heeft Daniel, zoals de serie aan het begin uitlegde, niet alleen alle verschillende versies van de robotachtige Cylons uitgevonden, maar ook een apparaat genaamd de Holoband, waarmee mensen een virtual reality-wereld kunnen betreden die V-Space heet. Daniel Graystone is dus alsof Elon Musk en Mark Zuckerberg dezelfde persoon waren. Met andere woorden: niet leuk. (De oorsprong van Cylon is ook overal duister grilomdat we uit de ouderserie weten dat de tech Cylons waren opnieuw uitgevonden door Graystone, omdat Cylons zelf oud zijn en duizenden jaren ouder zijn dan de 12 Koloniën van de Mensheid en minstens één nepversie van de Aarde. Maar wat dan ook.)

Het is verleidelijk om te zeggen dat deze thema’s vooruitziend zijn, omdat gril gaat over AI en sekten, maar omdat de show die Cylon-ontwerpen uit 1978 moest gebruiken uit de originele voorstelling Om de canon te laten werken, is het nogal moeilijk om het serieus te nemen. Dat is een microkosmos voor de hele serie: het heeft de ernst ervan geleend Battlestar Galacticawaarin alle gekke nomenclatuur (“frak!”) was opgenomen, maar nu van dichtbij en persoonlijk. In BSGHet was één ding om te weten dat er een populaire sport was genaamd ‘Piramide’ die in de Koloniën werd gespeeld voordat ze allemaal werden vernietigd. Eigenlijk, met een deel van de gril De finale vindt plaats in een namaaksportarena, vóór een Pyramid-spel, nadat een kerel het nationale (planetaire?) Volkslied van Caprica zingt, een brug te ver was om de wereld te bouwen. Als je liefhad BSGkreeg je het gevoel dat al deze dingen beter waren als iets dat de personages zich herinnerden, dan als iets dat we uit de eerste hand moesten zien.

Ondanks enkele geweldige ideeën, is er een verschil tussen het weergeven van iets interessants en iets meeslepend is wat gemaakt gril zo’n allegaartje. De serie maakte gebruik van hetzelfde soort morele grijze gebied-verhalen Battlestar Galacticamaar ontdeed het space-opera-element, waardoor er vrijwel geen narratieve spanning overblijft.

Wat maakte BSG zo baanbrekend was de manier waarop het een bekend space-opera-formaat gebruikte om nieuwe soorten menselijke verhalen te vertellen, vaak met een moraal die leek te zijn omgekeerd van die van ons. Maar wroeten voor terroristische bommenwerpers in BSG Seizoen 3 had niet hetzelfde gevoel als soortgelijke dingen die gebeurden grilen dat komt omdat we bij deze show niet waren uitgezoomd en er geen ander genre was om tegen te spelen. gril was door en door een BSG prequel, en een sci-fi-show doordrenkt van die kennis. Maar in tegenstelling tot BSGhet vond het moeilijk om iets anders te zijn.

Wanneer prequels te dicht bij hun fundamentele sci-fi-onderwerp komen (de Jedi in de Star Wars-prequels, de aard van Starfleet in Onderneming of Ontdekking), worden deze concepten niet alleen iets minder interessant door demystificatie, maar ironisch genoeg ook minder geloofwaardig. gril durfde ons alle antwoorden te geven over de Cylons in de decennia daarvoor BSGmaar toen we die antwoorden kregen, ontdekten we dat we ze überhaupt nooit wilden hebben.

gril streams op Peacock.