Vertel ons over uw stijlkeuzes.
Mijn ding is dat ik een stuk rommel er geweldig uit kan laten zien. Hetzelfde gold voor kleding. Ik kon me geen mooie, verstandige kleding veroorloven zoals mijn moeder of haar vriendinnen, of zelfs mijn vriendinnen, droegen. Ik zag het voordeel in van het dragen van een crêpe-jurkje uit de jaren 40, dat ik destijds voor letterlijk shilling kon vinden. Ik vond Victoriaanse petticoats voor een paar centen en die droeg ik in combinatie met een cami-topje. Of ik zou naar Horne Brothers gaan, een herenkledingzaak op Leicester Square. Ik kocht vesten met de drie knopen en verfde ze shockerend roze en appelgroen. Dat was gewoon typerend voor mijn generatie, de meisjes en jongens uit de jaren 60.
Hoe verandert jouw garderobe nu tussen Londen en Ibiza?
Het heeft geen enkele zin om mijn antieke, prachtige stukken mee te nemen naar Ibiza. Ze zouden kapot gaan, want het is een heel ander leven. Ik ben de hippie op Ibiza. Ik draag katoenen sarongs en luchtige spullen. Andersom werkt het niet. Ik speel een rol en ik zou er over geen miljoen jaar nog eens binnenlopen Claridge’s zo.
Wat zette Virginia, de winkel, vóór sociale media op de kaart?
Mond-tot-mondreclame. Stylisten kwamen binnen en de winkel was een bestemming voor behoorlijk spraakmakende beroemdheden en tijdschriften. Het was dicht bij de BBC (televisiecentrum in White City), dus er waren gekostumeerde mensen in de buurt en ze zeiden tegen mij: “Kun je een Victoriaans jasje voor me vinden?” enzovoort. Er kwam een stylist binnen en zei: “Oh mijn God, ik doe een shoot met die en die, mag ik die chiffonjurk lenen?” En dan zou een model het dragen tijdens een shoot. Ik denk dat toen mijn grote doorbraak kwam: mond-tot-mondreclame begon en toen kwamen ook ontwerpers. Vóór dat alles werd het meubilair en het sanitair mijn specialiteit, omdat het zo gemakkelijk was om aan de spullen te komen omdat niemand anders het deed. Ik ging op mijn fiets rond op zoek naar prachtige grote Regency- of Victoriaanse huizen die werden gestript. Ik zag de werklieden alle spullen verbranden en zeggen: “Wacht, wacht! Als ik morgen terugkom met een vrachtwagen, mag ik dan in bad gaan? En mag ik die open haard? En hoe zit het met die tegels? Oh, en de balustrades?” Dan huurde ik een vrachtwagen, laadde in en trakteerde de jongens op een drankje.
Je man was de overleden acteur Ralph Bates. Zijn Franse afkomst, donkere knappe uiterlijk, branie en genialiteit bij het dragen van historische kostuums op het scherm, uit Poldonker naar Verlangen naar een vampieren het podium maakte hem beroemd, vertel ons wat meer over hem…
In 1971, (hetzelfde) jaar waarin ik de winkel begon, ontmoette ik Ralph op de filmset van Dr. Jekyll en zuster Hyde. Twee jaar later trouwden we. Toen Ralph in 1990 de diagnose alvleesklierkanker kreeg, was hij al een tijdje ziek en trad hij op in West End. Hij vroeg uiteindelijk om een paar weken vrij en was al op en neer in Marley Street geweest en ze hadden de diagnose niet gesteld. Toen uiteindelijk de diagnose werd gesteld en de hele zaak duidelijk afschuwelijk was, vertelden ze me dat hij nog maar zes weken te leven had. Ik kon niet begrijpen waarom dit niet eerder was vastgesteld, toen hij topspecialisten had gezien en al deze tests had ondergaan. De dag nadat Ralph stierf (in 1991, slechts 51 jaar oud), belde ik dokter John Glees, zijn oncoloog, een geweldige, geweldige man. Ik ging hem ontmoeten in het ziekenhuis en zei: “Ik moet gewoon begrijpen wat er mis is gegaan. Had hij gered kunnen worden?” Ik wist niets van alvleesklierkanker, niemand destijds. Dus begon ik met de Ralph Bates Onderzoeksfonds voor alvleesklierkanker. Twee jaar later gaven we op Valentijnsdag een zondagshow in het Palladium genaamd Dear Ralph. Het was fenomenaal. Alle mensen die hem kenden deden mee – we hadden het uitverkocht en het gaf mij ook een excuus voor veel PR. Ik was aan Goedemorgen Groot-Brittannië, Kiezelmolen, noem maar op. Ik had geen idee dat het produceren van iets zo moeilijk was, omdat we adverteerders en programmamensen moesten vinden. Hoe dan ook, we zijn nog steeds bezig met (het fonds) en het is erg moeilijk, fondsenwerving, vooral nu omdat niemand geld over heeft. Maar we hebben een laboratorium in het St George’s Hospital in Tooting, Zuid-Londen. We hebben drie mensen in dienst en een promovendus. Het is ongelooflijk.
Je hebt een geweldig gezin – deel het alsjeblieft.
Daisy is een actrice en producer. Ze heeft twee prachtige zoons, waar ik duidelijk dol op ben. Mijn zoon Will woont in LA en is componist. Zijn productiebedrijf heet Val op je zwaard. Hij staat tot zijn oren, morgen naar New York voor een première van De betere zuster, die op Amazon Prime staat. Hij stopt niet en heeft zijn eigen studio. Zijn vrouw Sarah Bereza, heeft een horrorfilm geschreven en geproduceerd en ik geef het natuurlijk toe: ik speel daarin een vampier. Het heet Voor altijd zuigt. Eens een actrice, altijd een actrice.
Wat is jouw geheim van al deze energie?
Ik heb altijd op de rand geleefd. Het is alsof je op de rand van vuur staat en het is geweldig. Ik vind het leuk om een project te hebben, ook al is het een slecht project, of, weet je, het is de gasrekening deze week en daarna het schoolgeld. Het is vervelend, maar het is wat mij motiveert. Als ik veel geld had en een gemakkelijk leven had, zou ik in de tuin liggen in plaats van in de tuin te graven.
Fotografie door Darren Gerrish. Afkomstig uit 10+ nummer 8 – TOEKOMST, JUBILEUM, VIERING – nu verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
