Een paar jaar geleden was mijn zoon, Logan, een schaduw van zijn vroegere zelf.
Hij was twaalf jaar oud, distantieerde zich van zijn leeftijdsgenoten en verloor zijn haar door stress veroorzaakte alopeciaen het bestrijden van klinische depressie. Hij kon niet communiceren op de manier die voor tieners het belangrijkst was: sms’en. Hij speelde videogames, maar voelde zich buitengesloten omdat hij de chats in de game niet kon lezen. In de klas trok hij zich terug om de schaamte te vermijden dat hij werd opgeroepen om te lezen of mee te doen. Hij zette zich moedig op om een geheim te beschermen: hij kon niet lezen.
Als onderwijzer voelde ik een groeiend gevoel van paniek. Als moeder was ik er kapot van.
Het zorgde ervoor dat hij angst kreeg
Voor Logan was het niet zomaar een academisch probleem; het was een geestelijke gezondheidscrisis. De frustratie, angst en een laag zelfbeeld dat hij voelde, manifesteerden zich in gedragsproblemen, vermijding en sociale terugtrekking. Dit waren zijn manieren om met de schaamte om achter te blijven, om te gaan.
Logan, nu 16, had het altijd moeilijk gehad. Dat was hij gediagnosticeerd met autisme op zesjarige leeftijd maakte het onderwijssysteem jarenlang een eenvoudige, verwoestende veronderstelling: zijn onvermogen om te lezen was te wijten aan zijn autisme. Hij werd doorgegeven en las jaar na jaar op wat men als een ‘voldoende’ niveau beschouwde, ook al werd de kloof tussen hem en zijn leeftijdsgenoten een kloof.
Toen ik op mijn eigen basisschool een systemische verschuiving naar de wetenschap van het lezen begon te leiden, werd ik thuis met een crisis geconfronteerd. De ‘one-size-fits-all’ evenwichtige geletterdheidsaanpakwat leerlingen in klaslokalen in het hele land tekortschoot, liet ook mijn zoon in de steek.
Het keerpunt voor Logan kwam toen ik mijn werk mee naar huis nam.
Toen de wetenschap van het lezen in het hele land terrein begon te winnen, begon mijn basisschool het phonics-forward curriculum te gebruiken, Horizonnen lezenom de vaardigheden van leerlingen te beoordelen die we nog nooit eerder hadden geëvalueerd, zoals fonemisch bewustzijn, coderen en decoderen. Nieuwsgierig ging ik met Logan om de tafel zitten en gaf hem deze beoordelingen. Ik vroeg hem om de geluiden in het woord ‘kat’ te segmenteren.
Hij kon het niet. Mijn 12-jarige zoon kon me niet vertellen dat ‘kat’ uit de geluiden /c/ /a/ /t/ bestond.
Ik was stomverbaasd. Hij begreep het niet fundamentele woordconstructie. Ik voelde een onmiddellijk, enorm schuldgevoel – als ouder en opvoeder. De universiteit had me er niet op voorbereid een ouder kind te leren lezen, en al helemaal niet mijn eigen tiener. We vroegen om een psycho-educatieve evaluatie, en het antwoord was eindelijk duidelijk: Logan had dyslexie.
Hij had ondersteuning nodig voor zijn dyslexie
Zijn worsteling om te lezen was niet het gevolg van zijn autisme. En het was zeker niet zijn schuld. Het is een aandoening die lezen en spellen moeilijk maakt – en met de juiste hulp kunnen mensen met dyslexie dit overwinnen.
Maar die hulp was nergens te vinden in de middelbare schoolondersteuning die hem werd geboden. Hij had niet meer ‘leestijd’ nodig. Hij had expliciete, systematische klankinstructie nodig. Tijdens zijn tweede jaar vonden we eindelijk een nieuwe optie: Logans middelbare school introduceerde een op klanken gerichte, op Orton-Gillingham afgestemde, multisensorische, op bewijs gebaseerde interventie voor een kleine groep studenten. Het was alles wat hij had gemist.
De reis was niet gemakkelijk. Het vergde opoffering. Twee tot drie avonden per week kreeg Logan ook intensieve begeleiding. Hij miste jeugdgroepen, praktijken en gezinsfuncties. We begrepen allemaal wat er op het spel stond: zijn toekomst.
Zoals zoveel oudere leerlingen die eindelijk de steun krijgen die ze nodig hebben, moest hij het verhaal afleren dat hij niet meer te helpen was. Binnen een jaar gingen zijn op het curriculum gebaseerde metingen van 22 woorden correct per minuut met een nauwkeurigheid van 65% naar 71 woorden correct per minuut met een nauwkeurigheid van 96%.
De zoon van de auteur heeft zelfvertrouwen gekregen nu hij op zijn leeftijdsniveau kan lezen. Met dank aan de auteur
Het onvermogen van mijn zoon om te lezen blokkeerde de enorme trots en het vertrouwen die hij zo hard nodig had. Maar Logans verhaal is geen viering van het systeem; het is een aanklacht ervan. Hoewel het systeem waar hij deel van uitmaakte veranderingen begint aan te brengen, gaan deze niet snel genoeg. En helaas is zijn verhaal niet uniek.
Miljoenen kinderen zonder voldoende de basisschool verlaten leesvaardigheidniet omdat leraren niet hun best doen, maar omdat ze gebonden zijn aan verouderde, mislukte leerplannen. Het probleem explodeert vervolgens op de middelbare school.
Er bestaat een gevaarlijke misvatting dat de weg naar lezen er op de middelbare school anders uitziet, of dat kinderen de achterstand op magische wijze zullen inhalen. Dat is niet zo, en dat zullen ze ook niet doen. Het pad is hetzelfde, of een kind nu in het 1e leerjaar of in het 10e leerjaar zit. Ze moeten klanken leren door middel van systematische, expliciete instructie.
Ik had geen idee hoe ik hem kon helpen, zelfs niet als onderwijzer
Als voormalig leraar op een middelbare school had ik geen idee hoe ik een worstelende lezer kon helpen. De meeste leraren in het voortgezet onderwijs worden beschouwd als inhoudsspecialisten, niet als leesspecialisten. Er bestaat een algemene misvatting dat leren lezen de uitsluitende verantwoordelijkheid van basisscholen is, en de meeste leerlingen die naar de middelbare school gaan, kunnen goed lezen. Echter, onderzoek blijkt dat slechts 35% van de 12e klassers bekwame lezers zijn, terwijl 65% een “basis” of “lager dan basis” leesniveau heeft.
Als instructiecoach heb ik nu een platform om mijn school te helpen het goed te doen. We hebben capaciteitsgroepering geïmplementeerd en we gebruiken beoordelingen die de instructie informeren. De meeste van onze docenten zijn getraind in Language Essentials for Teachers of Reading and Spelling (LETRS), een professioneel ontwikkelingsprogramma dat docenten de wetenschap van het lezen bijbrengt.
Tegenwoordig is Logan bijna onherkenbaar. Hij staat op de erelijst, lid van de National Honor Society, werd uitgeroepen tot “Student van de maand” op zijn middelbare school, en doet aan varsitysporten. Tijdens een autorit naar huis vorige maand zei hij tegen me: “School lijkt dit jaar gemakkelijker.”
Ik antwoordde: “Dat komt omdat je nu een lezer bent.”
