De Tomb Raider-franchise heeft een nieuw leven ingeblazen. Met een nieuwe live-actionserie officieel in de maak en twee gloednieuwe games op komst, zal Lara Croft weer opstaan. Het is een spannende tijd om fan te zijn van de schatzoekende meidenbaas, ook al kan het even duren voordat deze nieuwe avonturen zich voordoen. Gelukkig heeft Netflix, voor de minder geduldige onder ons, de afgelopen twee jaar de Lara Croft-saga in animatie voortgezet.
Tomb Raider: De legende van Lara Croft was een broodnodige frisse wind toen het in 2024 debuteerde, het eerste product in lange tijd dat zijn heldin echt ‘kreeg’. Minder een eenvoudige reboot dan een vervolg op de Survivor-trilogie (bestaande uit de Grafrover, De opkomst van de Tomb RaiderEn Schaduw van de Tomb Raider games), vond de serie een middenweg tussen Lara’s gruizige oorsprongsverhaal en de campier-games die elders in haar ambtsperiode kwamen. De legende van Lara Croft voelde als een deel van twee werelden, die zich in één klap uitstrekten over mystiek en gegrond avontuur. Dat werkte grotendeels in zijn voordeel in seizoen 1, en het nieuwe tweede seizoen leverde een waardevol vervolg op door met zijn hoofd in het bovennatuurlijke te duiken.
Toen we Lara Croft voor het laatst zagen, leerde de onnavolgbare tomb raider een waardevolle les over de voordelen van teamwerk. Lara is niet langer een getraumatiseerde eenzame wolf en hernieuwde haar toewijding aan haar teamgenoten, waarbij ze beloofde prioriteit te geven aan haar relaties boven de schatten waarvoor ze haar leven wijdt aan de jacht. Die nieuwe verantwoordelijkheid stuurt Lara op een missie om Sam Nishimura (Karen Fukuhara), haar beste jeugdvriendin, te redden uit het vizier van een gezichtsloos syndicaat.
Sam redden is een verrassend eenvoudige prestatie, al was het maar omdat Lara een onverwachte bondgenoot krijgt in Fig (Marisha Ray). Ze is de ingehuurde kracht van Mila (Tricia Helfer), de altruïstische leider van een ietwat duistere onderzoeksfaciliteit genaamd Pithos. Hun naam, afgeleid van het oudgriekse woord voor doos – ‘zoals in Pandora’, merkt Lara op – is de eerste van vele waarschuwingssignalen. Het is vrij duidelijk dat Mila’s bedoelingen niet helemaal zuiver zijn, wat ze ook mag zeggen over haar pogingen om de wereld te genezen, artefacten uit musea te redden en terug te brengen naar hun inheemse land. Helaas ontvangen onze helden de memo pas als het veel te laat is, en Lara schenkt een oud Yoruba-masker uit de persoonlijke collectie van haar familie aan Pithos.
Dit masker is een kanaal voor de krachten van een Orisha, een van de vele goddelijke geesten afkomstig uit West-Afrika. De Orisha zijn verwant aan halfgoden, een parallel daarmee Grafrover hanteert als een slimme afkorting: de onsterfelijke figuren hebben millennia onder de mensen geleefd en verborgen hun krachten om te genezen, ziekten onder controle te houden of monsterlijke vegetatie te manifesteren. Mila is op een missie om zoveel mogelijk van deze krachten te herwinnen in een poging om de planeet letterlijk opnieuw op te starten, en ze heeft er geen moeite mee om Orisha te vermoorden of om daarvoor een paar gebeurtenissen op uitstervingsniveau op gang te brengen. Zo begint weer een nieuw avontuur om de wereld te redden, maar Grafrover Seizoen 2 doorbreekt het patroon door Lara samen te werken met de overlevende Orisha, waardoor je een diepe duik in de Yoruba-cultuur krijgt.
De Yoruba-mythologie staat centraal Grafrover Seizoen 2.
Netflix
Grafrover Seizoen 2 introduceert Lara opnieuw als een veelzijdige teamspeler. In plaats van haar bondgenoten weg te duwen en alleen in gevaar te belanden, is ze meer bereid om op Sam en fanfavorieten als Jonah (Earl Baylon) en Zip (Allen Maldonado) te leunen. En, cruciaal, ze is veel beter toegerust om haar nieuwe bondgenoten in het gebroken Orisha te helpen. Net als het Griekse pantheon vormen de Orisha een ernstig disfunctioneel gezin, uiteengedreven door eeuwen van verraad en pijn. Niemand is meer gebroken dan Eshu (een fantastische OT Fagbenle), een bedriegergod die in wezen het Yoruba-antwoord is op Loki of Hermes. Hoe hij het masker verloor dat hem de kracht gaf om van vorm te veranderen en door de ruimte te reizen, is een tragisch geheim Grafrover brengt het grootste deel van het seizoen door met afspoelen; het is ook een van de vele briljante en tactvolle pogingen om het kolonialisme te ondermijnen.
Het gebeurt niet elke dag dat een grote franchise zo’n competente spoedcursus geeft over de Afrikaanse geschiedenis en folklore, wat dit nieuwe seizoen van Grafrover zo verfrissend. Lara Croft heeft lang rekening gehouden met de schade die het zoeken naar schatten kan aanrichten, maar door zich te concentreren op de tol van de transatlantische slavenhandel komt de klap dichter bij huis. Deze reis over de hele wereld verkent de Afrikaanse diaspora in Brazilië, New Orleans en het Caribisch gebied, waarbij alle verraderlijke manieren worden aangepakt waarop de West-Afrikaanse cultuur door de eeuwen heen is onderworpen. De Orisha belichamen meerdere invalshoeken van die wond, van psychologisch tot fysiek, waarbij Eshu’s eigen identiteitscrisis – en uiteindelijke verlossing – de spil vormt van een uiterst bevredigend avontuur.
Grafrover wordt groter en mystieker in het tweede seizoen en zet de toon voor de volgende fase van Lara Croft.
Netflix
Terwijl het eerste seizoen het een beetje veilig speelde met een bekende, wereldbedreigende dreiging, biedt seizoen 2 een nieuw en werkelijk opwindend pad voor de Tomb Raider-franchise. Natuurlijk verschilt Mila niet zoveel van de megalomane miljardairs waar Lara in het verleden tegen vocht, maar Grafrover compenseert die gelijkheid door een uniek ensemble-avontuur te leveren en door te leunen in een mystieke wereld die elders grotendeels onaangeroerd blijft. Seizoen 2 is nog beter te bekijken dan zijn voorganger en wil steeds meer zijn kleine schermwereld uitbreiden. Helaas gaat de serie niet door (Netflix de stekker eruit getrokken afgelopen september), maar De legende van Lara Croft leg de lat hoog, waarvoor toekomstige Tomb Raider-verhalen overuren zullen moeten maken.
