Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
De Amerikaanse vechtsportcinema maakte halverwege de jaren tachtig een transitie door. Chuck Norris was in films als ‘Invasion USA’ en de ‘Missing in Action’-trilogie overgegaan van man-tegen-man-gevechten naar wapendragende heldendaden, terwijl Jackie Chan, na een kort Hollywood-gedoe met ‘The Big Brawl’ en twee ‘Cannonball Run’-films, was teruggekeerd naar Hong Kong om de hele wereld te laten zien hoe het moet met klassiekers als ‘Police Story’, ‘Project A’ en ‘Wheels on Meals’. Er was nog steeds behoefte aan vechtsportactie in de Verenigde Staten, maar studio’s hadden moeite om een acteur te vinden die over de juiste mix van vaardigheden en steraanwezigheid beschikte om een film te maken. Ze hoopten op de volgende Bruce Lee. Ze hebben Jean-Claude Van Damme.
Als je een doorgewinterde vechtsportbioscoopfan was, belandde Van Damme op je radar als de schokkend lenige slechterik uit de schlock-klassieker uit 1985, ‘No Retreat, No Surrender’. Hij was ook af en toe indrukwekkend als Shō Kosugi’s antagonist in het vreselijke “Black Eagle” (waar hij, in plaats van Kosugi onder ogen te zien in een climaxgevecht, in stukken wordt gehakt door een bootpropeller). Hij was atletisch, knap en had een beetje een marmeren mond vanwege zijn dikke Belgische accent. Gelukkig maakten die eerste twee kwaliteiten de derde teniet, wat ertoe leidde dat Menahem Golan en Yoram Globus van Cannon Films hem een kans gaven als de ster van ‘Bloodsport’ (die momenteel wordt gestreamd op Prime Video).
De film was niet meteen een kassucces na de lauw gepromote release op 123 schermen op 26 februari 1988, maar mond-tot-mondreclame verspreidde zich in de daaropvolgende maanden. Fans van het genre kregen te horen dat “Bloodsport” een showcase van mixed martial arts was (lang voordat UFC bestond) met ongewoon dynamische gevechten voor een Amerikaanse productie. “Bloodsport” werd uiteindelijk een sensatie op het gebied van home entertainment, en een niet al te indrukwekkende franchise was geboren.
JCVD’s Bloodsport is nog steeds de koning van de kumite
“Bloedsport” was in 1988 vooral spannend vanwege de verschillende vechtdisciplines die er te zien waren. In de openingsmontage die ons kennis laat maken met de verschillende deelnemers aan de kumite, zien we beoefenaars van Muay Thai kickboksen, apen-kung-fu, jiu-jitsu, hapkido en vechtpartijen met blote knokkels – die allemaal in een (laten we eerlijk zijn) slecht ontworpen, rechthoekig gevechtsoppervlak worden gegooid (een oppervlak dat om de een of andere reden aan de randen is verhoogd voor het laatste gevecht).
De film werd uiteindelijk een hit, maar bracht niet onmiddellijk vervolgfilms voort zoals Van Damme-films als “Kickboxer” en “Cyborg” dat deden. Integendeel, “Bloodsport II: The Next Kumite” verscheen pas in 1996, toen Van Damme, een echte filmster, zichzelf uit de franchise had geprijsd. (Dus de ongelooflijk capabele Daniel Bernhardt, waarschijnlijk een betere pure vechter dan zijn voorganger, nam de hoofdrol over.) Er zouden nog drie inzendingen in het pand zijn (“Bloodsport III”, “Bloodsport IV: The Dark Kumite” en “Lady Bloodfight”), en ze zijn de moeite waard om te bekijken als je een genre-obsessief bent (vooral “Bloodsport III”, met “John Wick”-regisseur en oud-stuntman Chad Stahelski als een van de strijders).
Ik denk nog steeds dat Bloodsport uit 1988 het ne plus ultra is van kumite-films, maar dat zou kunnen veranderen als Stahelski, David Leitch en het team van 87North Productions hun voorgestelde remake zouden opnemen. Ze zouden de originele film gemakkelijk kunnen overtreffen. Kun je je Keanu Reeves en de meester Donnie Yen (onder andere) voorstellen in een “Bloodsport” -formaat? Dit zou een verbijsterende gelukzaligheid zijn.
