Het project omvat het koppelen van digitale beelden aan foto’s, waardoor een visuele draad ontstaat tussen de geleefde en de vastgelegde ervaringen in Palestina. “Ik combineer een foto van een Palestijns meisje uit de jaren vijftig, ontheemd en wachtend op voedselhulp van de UNRWA, met een doorlopende GIF die naar mij is gestuurd door een van mijn beste vrienden in Gaza. Het toont de laatste maaltijd die ze nog heeft, en haar wanhoop om tien familieleden te voeden met het weinige dat er nog over is”, zegt Glorianna. Naast de afbeelding staat een WhatsApp-bericht met de tekst ‘(12:36, Gaza/2025) Yousef: Het gaat goed met mij, maar ik val af vanwege hongersnood en verhongering.’ Over generaties heen, van analoog tot digitaal, van oud tot jong, van land tot land, laat de gelaagdheid van tekst en beeld zien hoe de omstandigheden onveranderd blijven. “Het lijden gaat door en de wereld blijft stil en medeplichtig”, zegt Glorianna.
Glorianna leent van dezelfde visuele texturen die we ook elke dag zien: een overdaad aan geweld op sociale media, niet alleen politieke maar ook willekeurige gewelddaden, bloedvergieten en lichamelijk letsel dat genormaliseerd is geworden op een gedemocratiseerd internetplatform. Dit heeft geleid tot wat Glorianna beschrijft als “het leven in een hypernormalisatie van genocidegeweld die zo constant is dat het geaccepteerd en zelfs genegeerd wordt”. Een belangrijk aandachtspunt van dit project is om verbinding te maken met kijkers in een reflectieve, gepauzeerde staat waar fotografie op unieke wijze voor is ontworpen. “Ik wilde mijn eigen dagelijkse realiteit laten zien: de persoonlijke berichten waarmee ik wakker word op WhatsApp, de rustige omgeving van mijn huis, het laatste stuk Palestijnse olijfoliezeep”, zegt Glorianna. “De geur bevat herinneringen aan het huis van vriendschappen, uitverkoren familie en liefde. Maar als de zeep oplost in water, vraag ik me af: zullen die herinneringen ook oplossen?”
Op een versnelde manier wordt de waarheid van fotografie verduisterd, of het nu gaat om censuur of generatieve beelden die de kunstmatige bron ervan verbergen, om nog maar te zwijgen van de manier waarop propaganda probeert de werkelijkheid te remixen. Thuis is waar je hart is is zo effectief in zijn beeldtaal dat een eenvoudig stuk zeep het ultieme object wordt van een verslechterende beeldcultuur – vol zintuigen en persoonlijke betekenis. Deze fotografische serie eert en respecteert de levens die verloren zijn gegaan onder de Israëlische bezetting, in plaats van dat hun strijd gefluister wordt in een wereld vol lawaai. “Achter elke foto, achter elk fragment van de herinnering uit heden en verleden schuilt een echt verhaal: een gezin dat het verdient om in vrede te leven, dat gerechtigheid verdient, dat het verdient om in vrijheid van zijn land te genieten”, besluit Glorianna.
