Dit is werkelijk een ongekende situatie.
Een Israëlisch premier, midden in een proces dat al jaren aan de gang is, om gratie te vragen ook al is hij niet veroordeeld.
En dat doet hij met de steun van de Amerikaanse presidentwiens goede wil – in tegenstelling tot de groeiende internationale veroordeling – nu de kern vormt van het Israëlische regeringsbeleid.
Benjamin Netanyahu dringt erop aan dat hij zal worden vrijgesproken, zelfs als het proces tot een einde komt.
Zijn argument, verspreid over 111 pagina’s, is dat het proces zo’n afleiding is dat het de nationale belangen schaadt en zijn vermogen om te regeren aantast.
Hij beweert ook dat het onderzoek werd aangewakkerd door de kwade bedoelingen om hem “koste wat het kost” te beschuldigen, ondanks zijn decennialange publieke dienstverlening.
Maar er zullen anderen zijn die het absolute tegenovergestelde beweren: dat de hele structuur van de rechtvaardigheid afhangt van het ter verantwoording roepen van mensen, hoe machtig ze ook mogen zijn.
Hoe, zo zal de vraag worden gesteld, kun je iemand gratie verlenen die niet is veroordeeld? Wat voor precedent zou dit scheppen?
Wij weten het Donald Trump wil dat Netanyahu gratie krijgt, en heeft dat ook publiekelijk gezegd, waardoor president Isaac Herzog in een ongelooflijk moeilijke situatie zit.
Hij zal zijn onafhankelijkheid willen tonen, en zijn adviseurs zijn zeker niet noodzakelijkerwijs aanhangers van Netanyahu.
Als president wordt van hem verwacht dat hij boven de strijd van de partijpolitiek uitstijgt en zijn eigen beslissingen neemt.
Maar zal hij echt tegen Trump in willen gaan – de wil van de machtigste man ter wereld, die sinds zijn terugkeer in zijn ambt zulke cruciale diplomatieke steun aan Israël heeft aangeboden?
En hoe snel zal hij tot zijn conclusie komen, nu er algemene verkiezingen gepland staan voor minder dan een jaar?
