Amerikaanse passagiers die vanuit door Ebola getroffen landen vlogen, hebben de route Virginia, Texas en Georgia omgeleid: NPR

Donderdagochtend vroeg ging Michal Ruprecht om 02.00 uur naar de internationale luchthaven Entebbe in Oeganda om een ​​vlucht te halen. Bij de balie van de luchtvaartmaatschappij vertelde hij de agent dat hij op weg was naar Michigan.

‘Hij keek zo dubbel en vroeg me: wist ik zeker dat ik naar Michigan ging?’ herinnert hij zich.

Ruprecht, een geneeskundestudent en freelance verslaggever, keerde terug naar huis na een reportagereis van een maand naar Oeganda, waar hij werkte aan verhalen voor NPR.

De man aan de balie liet Ruprecht een memo zien van de Amerikaanse Customs and Border Protection. ‘Hij vertelt mij dat ik moeten aankomen op Washington Dulles International Airport (IAD),’ zegt Ruprecht, ‘het eerste wat door mijn hoofd ging was ontkenning. Ik wist niet zeker of dit echt was.”

Ruprecht was een van de eerste passagiers die vloog onder een beleid dat enkele uren eerder was aangekondigd: alle Amerikanen die de afgelopen 21 dagen door Oeganda, Zuid-Soedan of de Democratische Republiek Congo (DRC) zijn gereisd, moeten naar IAD vliegen, een luchthaven in een buitenwijk van Washington, DC in Virginia.

Twee extra Amerikaanse luchthavens opties zijn toegevoegd Vrijdagavond: de Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport en de George Bush Intercontinental Airport in Houston.

De Afrikaanse landen, de DRC en Oeganda, zijn getroffen door een groeiende ebola-uitbraak, die door de Wereldgezondheidsorganisatie als een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid van internationaal belang op 17 mei. Volgens de WHO zijn er al 800 vermoedelijke gevallen en meer dan 180 vermoedelijke sterfgevallen.

Een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse reactie waren reisbeperkingen voor degenen die onlangs door de getroffen landen zijn gekomen: Amerikaanse burgers naar specifieke toegangspunten leiden, het reserveren van de recht om toegang te weigeren voor permanente bewoners en behoudens de meeste anderen.

Op het Oegandese vliegveld heeft Ruprecht verwoed zijn vluchten omgeboekt. Toen hij na twintig uur reizen op de luchthaven van Dulles aankwam, werd hij gemarkeerd voor extra screening.

Ambtenaren van de Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention brachten hem naar een tijdelijke kliniek. “Ze hebben deze zeilen opgetrokken waardoor kantoorruimtes voor pseudo-artsen ontstonden”, zegt Ruprecht. “Het leek wel een geïmproviseerde camping.”

Een CDC-functionaris controleerde zijn temperatuur met een handthermometer die op zijn voorhoofd was gericht. “Hij vertelde me eigenlijk dat mijn temperatuur wat hoog was”, zegt Ruprecht. “Hij vroeg me: was ik zenuwachtig? Ik zei ‘Ja!’ “Zijn tweede en derde temperatuurcontroles lagen binnen het normale bereik, dus gingen ze verder met vragen.

Ruprecht bevestigde dat hij geen symptomen van ebola had en dat hij in Oeganda geen patiënten behandelde of begrafenissen bijwoonde. Ze eindigden met het noteren van zijn contactgegevens. “Het duurde vijf tot tien minuten, het ging behoorlijk snel”, zegt hij. “Ik zal eerlijk zijn, het was behoorlijk anticlimax.”

Tijdens de Ebola-epidemie van 2014-2016 veel passagiers die uit getroffen gebieden vlogen, ontvingen thermometers en brandertelefoons en afdrukinstructies voor de volgende stappen.

Ruprecht kreeg daar niets van, maar hij maakte zijn aansluitende vlucht naar Michigan.

Vrijdagmiddag kreeg hij een sms-bericht van de CDC waarin de symptomen van de Ebola-ziekte werden beschreven, waaronder koorts, huiduitslag, misselijkheid en braken, en waarin hem werd opgedragen zijn gezondheidsafdeling te bellen voor advies en zich onmiddellijk te isoleren als hij deze zou ontwikkelen.

Staten zullen toezicht houden

Nadat CDC-personeel de eerste risicobeoordelingen heeft uitgevoerd van passagiers die op de luchthavens aankomen, zullen zij de staatsgezondheidsdiensten op de bestemmingen van de reizigers op de hoogte stellen.

Gezondheidsafdelingen zouden dan actie ondernemen, zegt dr. Laurie Forlano, staatsepidemioloog voor Virginia. “Sommige mensen zullen dagelijks worden gemonitord of gecontroleerd. Sommigen zullen die frequentie niet nodig hebben, en dat is afhankelijk van hun blootstellingsrisico”, zegt Forlano.

Forlano zegt dat de staat op deze inspanning is voorbereid en dat ze dit ook bij eerdere uitbraken hebben gedaan, maar dat het ‘enorme hoeveelheid werk’ vergt. Hoe ging het na dag één? “Ik denk dat in het begin van elke reactie als deze een beetje chaos bij het optreden hoort”, zegt Forlano.

De Ebola-monitoring draagt ​​bij aan een reeks andere gezondheidsproblemen waar Virginia mee te maken heeft, waaronder a uitbraak van mazelen en monitoring op hantavirus.

En het volksgezondheidssysteem van het land is nog niet op zijn hoogtepunt, zegt Dr. Jeanne Marrazzoeen voormalig topfunctionaris bij de National Institutes of Health en CEO van de Infectious Diseases Society of America. “Vooral in de afgelopen vijf jaar hebben we een decimering gezien van het lokale, regionale en nationale personeel op het gebied van de volksgezondheid en van de financiering van programma’s”, zei Marrazzo op een IDSA-persconferentie op 21 mei. “Ik weet niet of we op dat niveau zo goed voorbereid zijn als we zouden moeten zijn.”

Reisverboden werken met begeleidende maatregelen

Voor reizigers die onlangs in door Ebola getroffen landen zijn geweest, alleen Amerikaanse staatsburgers en onderdanen zijn gegarandeerd van toegang in Virginia, Houston of Atlanta.

Degenen met een groene kaart komen in aanmerking, en anderen kunnen helemaal niet komen, aldus a Titel 42 Orde deze week uitgegeven en gewijzigd door de CDC.

Een dergelijk reisverbod werd niet opgelegd tijdens de ebola-epidemie van 2014-2016 in West-Afrika, die nog steeds de grootste ooit is geregistreerd. Destijds kozen Amerikaanse beleidsmakers ervoor om reizigers uit alle landen toe te staan ​​“onder bepaalde omstandigheden die 21 dagen lang dagelijks toezicht vereisten”, zegt dr. Marty Cetron, voormalig hoofd van de CDC-afdeling voor mondiale migratie en quarantaine.

Reisverboden ‘werken op zichzelf zelden’, zegt Cetron. “Als mensen het gevoel hebben dat er een beperking is, maar ze een wanhopige behoefte hebben om te reizen, zullen ze vaak een manier vinden.”

Tijdens de Ebola-epidemie van 2014-2016 promootten Amerikaanse gezondheidsfunctionarissen veilige toegang met informatie en follow-up. “Als je mensen kunt leren hoe ze dit veilig kunnen doen en wat de doelen zijn voor hen, hun familie en de gemeenschappen waar ze deel van uitmaken, is de kans groter dat ze zich aan de regels houden”, zegt Cetron.

Beperkingen en screenings bij Amerikaanse toegangspunten bieden op zichzelf een zwakke bescherming, zegt Cetron: “We zullen niet veilig genoeg zijn als dat de belangrijkste prioriteit is en het ten koste gaat van andere dingen die meer impact hebben.”

Naast screenings – en misschien zelfs nog belangrijker, stelt Cetron – moeten de middelen worden uitgebreid om de verspreiding van het virus te helpen beperken. Ziekteverwekkers respecteren geen grenzen, zegt hij. Om het gevaar echt te beëindigen, moet de uitbraak bij de bron worden gestopt.

De CDC heeft momenteel enkele tientallen medewerkers in de getroffen Oost-Centraal-Afrikaanse landen, aldus dr. Satish Pillai, die leiding geeft aan de Ebola-bestrijding van het agentschap, vrijdag op een persconferentie.

Tijdens de Ebola-epidemie van 2014-2016 in West-Afrika kregen de VS te maken met een grote leiderschapsrolwaarbij meer dan 3.000 man personeel van het leger, de CDC en USAID naar de regio werd gestuurd – een agentschap dat abrupt gesloten vorig jaar.