Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Ik hou van een geweldige sfeergedreven thriller waarin niets ooit expliciet wordt uitgelegd, maar de catharsis die de hoofdpersoon ervaart aan de kijker wordt opgedrongen. 2023 Wazig hoofd is een van die films in de zin dat je ongeveer weet wat er aan de hand is, maar je ziet alles ook door het perspectief van iemand die dat niet weet, dankzij zijn langdurige slaapgebrek. We hebben het niet over het soort lef dat je in een film zou zien De machinist (2004), maar er is zeker enige thematische overlap als het gaat om het door slapeloosheid veroorzaakte plot.
Wazig hoofd is een diepgewortelde ervaring als we leren over onze hoofdpersoon, de trauma’s die haar hebben gevormd, en de mensen met wie ze nog steeds vrijelijk omgaat. We vangen een glimp op van haar vluchtige gedachten wanneer ze arriveren, transformeren in hallucinaties of valse herinneringen, en verdwijnen in een voortdurende cyclus van verdriet, schuldgevoelens en existentiële angst.
Ik voel me hier niet veilig
Wazig hoofd volgt Marla (schrijver-regisseur Wendy McColm), een jonge vrouw die zich niet kan herinneren wanneer ze voor het laatst heeft geslapen. Wat ze zich wel herinnert, hoewel twijfelachtig, is de dood van haar moeder (Alicia Witt) toen ze nog een kind was. Tijdens flashback-sequenties zijn we er getuige van dat moeder Marla in steeds gevaarlijkere situaties brengt, waarop Marla de mantra herhaalt: “Ik voel me hier niet veilig.” We zien een aantal van deze uitwisselingen door de hele film heen, en ze eindigen allemaal ongeveer op dezelfde manier: moeder sterft aan een schotwond in het hoofd, en dan gaan we over naar de huidige Marla, die nog steeds probeert te verwerken wat er is gebeurd.
Het is nooit duidelijk gemaakt hoe moeder sterft Wazig hoofd tot de zeer late onthulling van het derde bedrijf. Het mysterie of Marla haar mishandelende moeder heeft neergeschoten, of iemand anders dat heeft gedaan, of dat moeder zichzelf heeft neergeschoten, is tot dan toe sowieso niet relevant, omdat het echte verhaal is hoe de volwassen Marla zich een jongere versie van zichzelf herinnert die haar overleden moeder ontdekte en vandaar wegkwam.
In het heden slaapwandelt Marla door het leven en vertrouwt ze personages als haar beste vriendin Blank (Jonathan Tolliver), The Whistler (Rain Phoenix) en Marian (Numa Perrier) toe. De film wordt vooral trippy wanneer Marla’s werelden met elkaar botsen: het verleden waar ze aan probeert te ontsnappen en van te genezen, en het heden waarin ze in een trance-achtige toestand leeft, wegsmeltend uit een geleefde ervaring en in de dag dat haar moeder stierf terwijl ze probeerde er wijs uit te worden.
Een visueel verbluffende Odyssee van verdriet
Wazig hoofd is geen film die gemakkelijke antwoorden biedt, en dat is zo ontworpen. Net als verdriet en trauma in het echte leven raakt de film een gevoelige snaar wanneer je het het minst verwacht, en je moet gewoon het ongemak verteren terwijl je probeert je weg er doorheen te vinden. Dit is geen lineair verslag van de gebeurtenissen, maar het is ook geen niet-lineair verhaal. Het is het verhaal van een vrouw die onder zeer specifieke omstandigheden vrede probeert te sluiten met haar vreselijke jeugd en hoe deze voortijdig eindigde toen haar moeder bloedend op de badkamervloer werd aangetroffen.
Het geheel speelt als een van die dromen die je je vaag herinnert nadat je nog maar half in slaap bent gevallen, en terwijl elke scène overgaat naar de volgende, verdampt de helderheid waar je aan vasthield vlak voor je ogen. Het is een visuele weergave van waar onze hoofdpersoon op een diepgeworteld niveau mee te maken heeft, en het neemt je mee naar plaatsen die allemaal vreemd bekend lijken, terwijl je je ook totaal niet van deze wereld voelt.
Op het moment van schrijven is Wazig hoofd wordt gratis gestreamd op Tubi.
