Gepresenteerd door Veriff
Amerikanen kunnen echte inhoud niet betrouwbaar onderscheiden van door AI gegenereerde inhoud, en dat is niet alleen een probleem van mediageletterdheid; het is een directe bedreiging voor de manier waarop bedrijven hun identiteit online verifiëren.
Uit nieuw onderzoek blijkt dat hoewel veel mensen zich bewust zijn van deepfakes, hun vermogen om deze te onderscheiden van de werkelijkheid nauwelijks beter is dan een muntje. Uit een onderzoek uit 2026, uitgevoerd door Veriff en Kantar onder 3.000 respondenten in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Brazilië, blijkt dat Amerikanen slechts 0,07 scoren op een schaal waarbij 0 willekeurig gokken betekent.
Als mensen geen authentieke visuele inhoud kunnen onderscheiden, kunnen ze ook geen betrouwbare identiteiten onderscheiden. In de praktijk betekent dit dat dezelfde gebruikers die interactie hebben met digitale diensten vaak niet kunnen zien of de persoon aan de andere kant van een scherm echt is.
Deze ineffectiviteit heeft directe gevolgen voor elk digitaal bedrijf dat afhankelijk is van identiteitsverificatie op basis van beeld en video om te bevestigen wie zich aan de andere kant van het scherm bevindt. Dat omvat alles, van het onboarden van de bank van klanten en het herstellen van accounts tot verificatie van verkopers op de markt, hoogwaardige e-commercetransacties, authenticatie van sociale platforms en toegangscontrole voor bedrijven.
In de VS zijn die gevolgen al aanzienlijk: synthetische identiteitsfraude is nu verantwoordelijk voor miljarden aan jaarlijkse verliezen, en de instrumenten om overtuigende vervalsingen te genereren zijn nu breed toegankelijk.
Het rapport identificeert ook een klein maar risicovol cohort: de ongeveer 7% van de gebruikers die slecht presteren in het detecteren van deepfakes, maar toch vertrouwen blijven houden in hun mogelijkheden en zelden verifiëren wat ze zien. Hoewel dit percentage klein is, vertegenwoordigt het op grote schaal miljoenen accounts die zeer misbruikbare doelwitten voor fraude zijn.
Als gebruikers echte en synthetische identiteiten niet op betrouwbare wijze kunnen onderscheiden, wordt elk systeem dat afhankelijk is van visuele verificatie fundamenteel blootgelegd. Identiteitsverificatie kan niet langer worden behandeld als een compliancefunctie; in plaats daarvan moet het worden gebouwd als een digitale kerninfrastructuur.
“Nu door AI gegenereerde inhoud niet meer te onderscheiden is van de werkelijkheid, is het menselijk oog alleen niet langer een betrouwbare verdedigingslinie”, zegt Ira Bondar-Mucci, leider van het fraudeplatform bij Veriff. “Bedrijven en beleidsmakers in de VS moeten deze bewustzijnskloof dringend dichten, en tegelijkertijd investeren in geautomatiseerde verificatietechnologieën die kunnen opvangen wat mensen eenvoudigweg niet kunnen.”
De Amerikaanse deepfake-bewustzijnskloof is groter dan verwacht
De Verenigde Staten zijn misschien wel het mondiale epicentrum van de ontwikkeling van generatieve AI, maar Amerikaanse consumenten zijn van de drie onderzochte markten het minst bekend met deepfakes. Slechts 63% van de Amerikaanse volwassenen kent de term, vergeleken met 74% in Groot-Brittannië en 67% in Brazilië.
“Er is sprake van een paradox”, zegt Bondar-Mucci. “De VS zijn het mondiale epicentrum van de ontwikkeling van AI, maar toch zijn Amerikaanse consumenten het minst bekend met een van de gevaarlijkste bijproducten ervan. Historisch gezien hebben consumenten een hoger basisvertrouwen in digitale inhoud, waarbij het gesprek over fraude zich meer concentreerde op de privacy van gegevens dan op de authenticiteit van de inhoud. Het probleem is dat een laag bewustzijn het risico niet verkleint, maar vergroot. Als je niet weet wat een deepfake is, is de kans veel kleiner dat je even pauzeert en verifieert of je er een bent tegengekomen.”
Menselijke deepfake-detectie is nauwelijks beter dan het opgooien van een muntje
In de praktijk blijkt de willekeur die kenmerkend is voor het vermogen van de consument om echt van nep te onderscheiden, duidelijk in de manier waarop mensen verschillende soorten inhoud beoordelen. Vooral video-inhoud bleek moeilijk te beoordelen, waarbij nepvideo’s vaak als authentiek werden geïdentificeerd en echte video’s vaak als nep werden gemarkeerd. Zelfs bij vergelijkingen naast elkaar waren de meningen van de respondenten vrijwel gelijk verdeeld, nog een indicatie dat visuele inspectie alleen niet langer een betrouwbare methode is om de authenticiteit te verifiëren.
Overmoed in deepfake-detectie creëert een gevaarlijke kwetsbaarheid
Ongeveer de helft van de Amerikaanse respondenten zegt vertrouwen te hebben in hun vermogen om deepfakes te identificeren, maar dat vertrouwen veel groter is dan de daadwerkelijke prestaties, wat aantoont dat zelfevaluatie feitelijk zinloos is.
Binnen die populatie is er een kleine maar risicovolle cohort: de ongeveer 7% van de gebruikers die onnauwkeurig zijn, maar toch overmoedig zijn in hun kunnen en zelden verdachte inhoud verifiëren.
“Deze kloof tussen vertrouwen en competentie creëert een vals gevoel van veiligheid waar fraudeurs graag gebruik van maken”, zegt Bondar-Mucci. “Als mensen denken dat ze niet voor de gek gehouden kunnen worden, stoppen ze met zoeken naar de signalen. Dat is precies wanneer ze het meest kwetsbaar zijn, of het nu gaat om een synthetische identiteit die wordt gebruikt bij financiële fraude of een verzonnen video die is ontworpen om vertrouwen te manipuleren.”
Voor bedrijven is de implicatie duidelijk: elke organisatie die nog steeds afhankelijk is van handmatige beoordelingsprocessen of zelfattesten van klanten, erft deze kwetsbaarheid rechtstreeks. Menselijk oordeel is een steeds onbetrouwbaardere waarborg, en verificatie moet standaard in systemen worden ingebouwd. Dit betekent geautomatiseerd, door technologie geleid en niet afhankelijk van de zelfevaluatie van de eindgebruiker over zijn vermogen om echt van nep te onderscheiden.
Amerikanen maken zich zorgen over deepfakes, maar vertrouwen erop dat platforms hiermee omgaan
De bezorgdheid over deepfakes is in de VS groot: 79% van de respondenten geeft aan tamelijk of extreem bezorgd te zijn over persoonlijke fraude en nabootsing van identiteit.
De VS wijkt af van andere markten waar deze bezorgdheid zich richt. Amerikanen vertrouwen eerder dan Britse of Braziliaanse respondenten op sociale-mediaplatforms en digitale diensten bij het identificeren en beheren van door AI gegenereerde inhoud. Die delegatie van verantwoordelijkheid kan de individuele waakzaamheid verminderen, precies op het moment dat de dreiging toeneemt.
“We zien dat synthetische identiteiten worden gebruikt om frauduleuze accounts te openen en transacties te autoriseren, en dat deepfake-video’s worden ingezet om basisverificatiecontroles te omzeilen”, legt hij uit. “Wat dit bijzonder urgent maakt, is de combinatie van grote bezorgdheid en een relatief hoog platformvertrouwen. Die kloof tussen waargenomen en daadwerkelijke bescherming is precies waar fraude gedijt.”
De business case voor geautomatiseerde identiteitsverificatie is nog nooit zo sterk geweest
De kloof tussen wat Amerikanen denken te kunnen detecteren en wat ze daadwerkelijk kunnen detecteren, is geen kennisprobleem dat door bewustmakingscampagnes zal worden opgelost, maar een ontwerpfout in elk systeem dat de last van identiteitsverificatie op een niet-ondersteund menselijk oordeel legt.
Het effectieve antwoord is niet om mensen uit de verificatielus te verwijderen, maar om te stoppen met het toewijzen van taken die de menselijke perceptie niet langer betrouwbaar kan uitvoeren. Organisaties die blijven vertrouwen op handmatige beoordelingsprocessen of zelfattesten van klanten, nemen deze kwetsbaarheid op in hun bedrijfsvoering.
Het alternatief is geautomatiseerde, door AI aangedreven identiteitsverificatie die werkt op het punt van interactie, synthetische media detecteert voordat een menselijke beslissing nodig is, en niet afhankelijk is van het vermogen van de eindgebruiker om echt van nep te onderscheiden.
“Zien is niet langer geloven”, zegt Bondar-Mucci. “De bedrijven die verificatie-infrastructuur rond die realiteit bouwen, in plaats van rond de veronderstelling dat het anders zal zijn, zijn degenen die het best gepositioneerd zijn om het vertrouwen van klanten te behouden terwijl het synthetische medialandschap blijft evolueren.”
Gesponsorde artikelen zijn inhoud die is geproduceerd door een bedrijf dat voor de post betaalt of een zakelijke relatie heeft met VentureBeat, en deze is altijd duidelijk gemarkeerd. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met sales@venturebeat.com.
