Net als een film heeft een fysiek boek een aangeboren gevoel voor ritme en bepaalt het doelbewust onze kijkervaring, waarbij het achterhoudt wat er gaat gebeuren als de bladzijde wordt omgeslagen. Ook het ontvouwt een bewegende tijdlijn en “bouwt zijn verhaal op door middel van opeenvolging”, zegt Hyejin. Deze parallel alleen is echter niet altijd voldoende om “het verstrijken van de tijd volledig zichtbaar te maken”, dat we voelen als we naar een film kijken, vertelt de ontwerper. Er moet een reeks handige visuele aanwijzingen zijn die een rol spelen in een publicatie – een ontwerpstructuur die ervoor kan zorgen dat onze voortgang door een verhaal diepgaander aanvoelt. Voor Hyejin kwam dit in de vorm van een tweedelige structuur voor de hoofdstukken van het boek: Staflid En Gebruik van hulpmiddelen. “In het eerste hoofdstuk Staflidwordt elk personeelslid geïntroduceerd met een groot zwart formulier op de linkerpagina, dat een toestand suggereert voordat de tools in gebruik worden genomen”, zegt de ontwerper. “In het volgende hoofdstuk wordt dit verwijderd en worden de tools onthuld, wat de verschuiving naar actief werk markeert.”
Wanneer pagina’s in een sneller tempo beginnen om te draaien Gebruik van hulpmiddelen, een van de belangrijkste overwegingen van Hyejin was het uiten van een gevoel van herhaling zonder te vertrouwen op geschreven componenten als verklaring voor de cyclische routines in de keuken. “Ik heb dit benaderd door een verzamelformat te hanteren”, zegt ze, “waarbij de tools verschijnen zoals ze zouden verschijnen bij dagelijks gebruik. Door ze op een consistente en onopvallende manier te presenteren, wordt herhaling begrepen als onderdeel van een voortdurende routine, waardoor het gevoel van verfijning kan worden gevoeld door volharding in plaats van door verandering.”
Hyejins knip-en-plakcollectie van deze culinaire gereedschappen zorgt voor een prachtige reeks spreads die de eenvoudige en gebruiksvoorwerpen herkaderen in wetenschappelijke exemplaren die eruit zien alsof ze in entomologische vitrines staan; vastgepind, genummerd en een zorgvuldige studie waard. Hun nauwgezette plaatsing op elke pagina zorgt voor een archief dat niet alleen het verhaal van de documentaire vertaalt, maar ook de aandacht voor detail erachter belichaamt. De ontwerper laat met opzet dezelfde gebruiksvoorwerpen keer op keer opduiken in verschillende configuraties en schalen, waarbij hij in verschillende formaten hetzelfde gevoel benadert. De lezer wordt ondergedompeld in de kleine gebaren die de beroemdste keuken van Tokio hebben gebouwd. “De film benadrukt deze herhaling, niet als doel op zich, maar als een manier om een ambacht geleidelijk te verfijnen”, besluit Hyejin.
