Het filmdebuut van Elijah Wood ging over het beledigen van de held van een grote sciencefictionfranchise

De eerste daad van Robert Zemeckis’ film ‘Back to the Future Part II’ uit 1989 speelt zich af in de verre toekomst van 2015. De hoofdpersoon van de film, de nieuwe rocker Marty McFly (Michael J. Fox), heeft vanaf zijn geboortejaar 1985 dertig jaar in de toekomst gereisd, specifiek om zijn toekomstige kinderen te zien, die in 2015 al tieners zijn. Het lijkt erop dat ze (zoals gezien door mede-tijdreiziger Doc Brown) mogelijk in de problemen zullen komen met de wet.

Omdat Marty precies op zijn toekomstige zoon lijkt (Fox speelt beide rollen), stapt hij in de plaats van zijn zoon om een ​​ramp te voorkomen waarbij de toekomstige pestkop Griff (Thomas F. Wilson) en een hoverboard-incident (waarvan verwondde ook een stuntvrouw op de set).

Marty, een inwoner van de 20e eeuw, wordt uit zijn evenwicht gehouden door de toekomstige wereld van 2015. Films zijn nu holografisch (hij kan “Jaws 19” gaan zien) en de auto’s vliegen allemaal. Hij voelt zich echter getroost als hij een plaatselijk restaurant in retrostijl vindt, Cafe ’80s genaamd, dat zo is ingericht dat het op zijn huis lijkt. Houd er rekening mee dat “Back to the Future Part II” in de jaren ’80 werd gemaakt, dus het idee van een “Cafe ’80s” was nieuw en grillig, en niet iets dat, weet je, echt bestaat.

In het Cafe ’80s staat een vintage arcadekast van ‘Wild Gunman’, een spel waar Marty dol op is. Twee jonge kinderen, misschien acht, vragen zich af wat de arcadekast is; ze zijn niet bekend met arcadespellen met muntautomaten. Marty laat ze zien door het spel te activeren, het bijgevoegde plastic pistool te pakken en vakkundig twee digitale scherpschutters neer te schieten. De jongens vervelen zich. Je moet je gebruiken handen?, vragen ze ongelovig. “Dat is net een babyspeeltje.”

Een van de twee verveelde, niet onder de indruk zijnde kinderen is niemand minder dan Elijah Wood in zijn speelfilmdebuut.

Om even een korte kanttekening te geven: sommige puristen van videogames wijzen er misschien op dat de versie van “Wild Gunman” die Marty speelt eigenlijk is gemaakt voor de Nintendo Entertainment System-thuisconsole en in de jaren tachtig niet in arcadekasten is ingebouwd. Bovendien is het pistool dat Marty gebruikt een zwart revolverachtig apparaat, terwijl het Nintendo-pistool, de Zapper, grijs en futuristisch was. Daar was een “Wild Gunman” arcadespel uit 1974oorspronkelijk “Gun Fight” genoemd, maar het zag er heel anders uit dan de NES-versie omdat het live-action filmbeelden bevatte.

Maar misschien moeten we dan gewoon ontspannen over dat soort dingen. Er is alle reden om aan te nemen dat Nintendo in de toekomst van 2015 een kast in retrostijl heeft vervaardigd met daarop “Wild Gunman” geïnstalleerd.

Maar terug naar Elijah Wood. Als kind werkte hij als model, en sommigen herinneren zich misschien zijn verschijning in de muziekvideo’s van Paula Abdul voor ‘Forever Your Girl’ en ‘Straight Up’, beide in 1989. Wood bezat echter een soort ‘It’-kwaliteit voor een kindacteur, en zijn carrière begon te zijner tijd. In 1990 verscheen hij in Mike Figgis’ ‘Internal Affairs’, de tv-film ‘Child in the Night’ en Barry Levinson’s ‘Avalon’. Hij kreeg vervolgens veel banen bij spraakmakende acteurs en regisseurs. Hij werkte samen met Richard Donner in ‘Radio Flyer’, met Mel Gibson in ‘Forever Young’ en met Melanie Griffith in ‘Paradise’. 1993 was een topjaar voor de jonge acteur, toen hij de hoofdpersoon speelde in zowel ‘The Adventures of Huck Finn’ als de horrorfilm ‘The Good Son’. Hij was toen nog maar 12.

Woods carrière is nooit vertraagd. Begin jaren 2000 kende hij een enorme golf van succes dankzij zijn optreden als Frodo Baggins in Peter Jacksons veelgeprezen ‘The Lord of the Rings’-films. Gedurende dit alles is hij blijven samenwerken met interessante regisseurs, waaronder Robert Rodriguez (in “Sin City”), Michel Gondry (in “Eternal Sunshine of the Spotless Mind”), Lexi Alexander (in “Green Street Hooligans”) en George Miller (in “Happy Feet”).

Maar hoewel Wood aanwezig is in blockbuster-entertainment, heeft hij vaak afwijkende interesses geuit, interesses die hebben geleid tot de productie van veel wonderbaarlijk bizarre films. In 2010 richtte Wood een productiebedrijf op dat aanvankelijk de Woodshed heette, dat later SpectreVision werd. Hij fungeert als creatief directeur van dat bedrijf, dat zich grotendeels richt op horrorfilms. Het bedrijf verzorgde de kinderzombiefilm ‘Cooties’, Ana Lily Amirpour’s ‘A Girl Walks Home Alone at Night’, de zeer bizarre ‘The Greasy Strangler’ en de Panos Cosmatos speelt “Mandy.” Dat is een verdomd goed trackrecord voor elk productiebedrijf.

En als acteur is Wood aangetrokken tot een aantal zeer vreemde, zeer goede horrorprojecten. Hij was laatst binnen de mensenjachtfilm uit 2026 “Ready or Not 2: Here I Come”, en verscheen ook in “The Monkey” en de remake van “The Toxic Avenger.” Hij speelde ook een waanzinnige parallelle versie van zichzelf in ‘I Love LA’. Wood, ooit een ster van blockbusters als ‘Back to the Future Part II’, is uitgegroeid tot een van de meest vooraanstaande Weird Little Guys in de bioscoop. Het was een geweldige wending voor hem en het bewijst dat hij altijd attent en interessant is geweest.