“Jongens, bedankt dat je naar mijn midlifecrisis bent gekomen”, zei Eric André, staande op een podium voor het Colburn Orchestra in een zwarte smoking met staarten en met een stokje in de hand. “Ik begon tatoeages te zetten”, vervolgde hij, “en toen dacht ik: niet moeilijk genoeg. Waarom componeer ik niet een paar echt niche-, obscure filmmuziek voor films die niet bestaan en die je maandagavond belasten?”
Stel je voor dat je high wordt en naar een concert kijkt waar Bugs Bunny een orkest dirigeert, maar Bugs Bunny gebruikt cocaïne. Dat is ongeveer hoe deze ervaring voelde – en om eerlijk te zijn, de geleerde Zipper Hall van de Colburn School of Music heeft waarschijnlijk nog nooit zo naar wiet geroken. Maar het is echt gebeurd. De anarchistische, vaak schreeuwende, vaak hoge komiek, gastheer van de Emmy-winnende ‘The Eric Andre Show’, haalde niet een van zijn kenmerkende streken uit met een publiek dat betaalde om hem zijn originele composities voor orkest en elektronica te zien dirigeren.
Of was hij dat?
Eric André dirigeert op het podium naast Prateek Rajagopal, die met hem samenwerkte aan zijn klassieke debuutalbum.
(Carianne Ouder)
Het concert, dat op 27 april plaatsvond, was ter promotie van een nieuw album, “Film Scores for Films That Don’t Exist”, dat André componeerde met serieuze hulp van Prateek Rajagopal, een 31-jarige componist en gitarist, die nu verkrijgbaar is bij Stones Throw Records onder de naam van André’s band, Blarf.
“We dagen je uit om dit op de markt te brengen”, zegt André, 43, terwijl hij twee dagen voor de show in een basketbalshort in een pianolokaal in Colburn zit te loungen.
Het muzikale project komt als een schok voor de meeste mensen die André kennen als de man die in zijn langlopende Adult Swim-show vaak zijn eigen set kapotmaakte en beroemde gasten doodsbang maakte, of van zijn op grappen gebaseerde Netflix-film ‘Bad Trip’, waarin hij onbewuste omstanders in paniek bracht door zijn hand in een blender te steken of zijn kleren in een vacuüm te laten zuigen (en nog een paar andere dingen die zelfs ongepast zouden zijn om in een familiekrant te beschrijven).
Eric André projecteert een foto van hem als jonge student klassieke muziek tijdens zijn recente show in LA
(Carianne Ouder)
Maar, zoals André uitlegt: “Vanaf mijn kindertijd was ik geobsedeerd door muziek, bijvoorbeeld sinds de kleuterschool. Ik ben alleen maar op komedie overgestapt omdat ik niet echt wist hoe ik geld kon verdienen met het maken van muziek.”
André groeide op in Zuid-Florida en begon pianolessen te nemen toen hij vijf was, en speelde tuba op de middelbare school en cello op de middelbare school. Hij begon met contrabas in de 11e klas en ging vervolgens, zoals hij aan het Colburn-publiek uitlegde, “naar Berklee College of Waste Your Money Music om vier jaar lang het themalied ‘Seinfeld’ op contrabas te spelen.”
Hij vormde de Blarf in Frank Zappa-stijl met klasgenoten in Berklee, maar “toen ik mijn studie afrondde”, zegt hij, “zag ik gewoon geen toekomst in de jazzbas.” Dus wendde hij zich tot stand-upcomedy. ‘Weet je, ik moest mijn immigrantenvader nog harder over zijn slapen laten wrijven.’
André schreef enkele ‘gekke liedjes’ voor zijn talkshow en schreef en speelde mee aan nog meer gekke liedjes in ‘Bad Trip’ – op een gegeven moment brak hij uit in een liefdesballad, ‘I Saw a Girl Today’, voor nietsvermoedende gasten in een foodcourt. Terwijl hij toezicht hield op de partituur van die film, geschreven door de componisten Ludwig Göransson en Joseph Shirley, uitte André zijn verlangen om een aantal van deze ‘filmpartituren’ in zijn hoofd rond te laten zweven in een orkest.
“Waar komt iemands creativiteit vandaan?” zegt hij als hem hierover wordt gevraagd. “Het is een neurochemische oplichterij. Het zijn gewoon synaptische, elektronische explosies in je hersenen. Het is gewoon een vleescomputer”, zegt hij, terwijl hij uitbarst in zijn aanstekelijke, contrabaslach.
Prateek Rajagopal en Eric André.
(Harry Israelson)
Joseph Shirley verwees André naar Rajagopal, een (destijds) recent afgestudeerde van het schermscoreprogramma van het USC, die werd beschreven als ‘een muzikale tovenaar’. André, wiens invloeden variëren van Ren & Stimpy tot John Carpenter, Ennio Morricone en György Ligeti, vond een onwaarschijnlijke broer in Rajagopal – een Indiase muzikant die opgroeide in Muscat, Oman, en vervolgens ging studeren in Mumbai, wiens smaak werd gevormd door zowel Indiase filmmuziek als Radiohead en Nine Inch Nails.
“Eric en ik hebben veel vergelijkbare invloeden als het gaat om mensen die uniek zijn”, zegt Rajagopal, “die een perspectief hebben dat niet alleen muzikaal buiten het centrum ligt, maar zelfs in de manier waarop ze als artiesten verschijnen.”
Rajagopal was ook bekwaam en geduldig genoeg om André’s chaotische stemmemo’s – waarop hij zou beschrijven welke melodie of ritme de altviolen of percussie enzovoort zouden moeten doen – in MIDI-demo’s te vertalen. In de loop van vijf jaar creëerden André en Rajagopal samen deze instrumentale miniaturen, die fluctueren van pastoraal tot death metal, en namen ze op met sessiemuzikanten in LA en een klein orkest in Boedapest.
Maar is het een grap? Sommige nummers – zoals ‘Pianoconcert nr. 0’, waarin André letterlijk een piano aan gruzelementen slaat – zijn duidelijk komisch. Maar de rechtlijnige kwaliteit van de anderen, waaronder een Spaghetti Western-pastiche, een verontrustende kakofonie genaamd ‘Mercury Dripping Down My Spine’ en een zangerig toongedicht (‘Stars Without Light’), suggereren iets ernstigers. In het taalgebruik van traditionele genres zou Andre’s 31 minuten durende plaat waarschijnlijk in de sectie ‘Nieuwigheid’ op de plank liggen.
Toch werd het vooral gespeeld om te lachen tijdens het premièreconcert. André kwam op dramatische wijze de zaal binnen onder de invloed van het thema “Chariots of Fire”. ‘Dronken van de macht’, zoals hij het uitdrukte, speelde hij duizelingwekkend met het orkest als een tovenaarsleerling.
Het eigenlijke programma begon normaal genoeg, met een zoet, vrolijk deuntje (‘What’s for Dinner’), maar toen dat stuk hard overging in heavy metal – waarbij Rajagopal op het podium met een zwarte elektrische gitaar sloeg – zette André een zonnebril op, trok een Modelo tallboy uit een papieren zak, dronk hem en nam zijn bier mee naar het publiek, waar hij het door de keel van een kerel op de eerste rij goot (terwijl het orkest doorspeelde). Waarschijnlijk weer een primeur in Zipper Hall.
‘Wie denkt dat dirigeren b… is?’ ‘ vroeg hij aan het publiek, waarna hij een rudimentaire demo gaf van hoe je in verschillende maatsoorten moet dirigeren. ‘Sommige klootzakken schrijven in vijf,’ prikte hij. Een paar minuten later: “Het spijt me dat ik vloekte in het bijzijn van Prateeks ouders.”
Het was een vreemde mix van oprechtheid, echt muzikaal vakmanschap en bong-scheurende humor. (André werd door het conservatorium overgehaald om geen echte piano op het podium kapot te slaan, omdat “veel mensen ernstig gewond zullen raken.”) Hij speelde bas op het ene stuk, zorgde voor galmende fluiteffecten op een ander stuk en dirigeerde zelfs selecties van Ligeti en Georges Delerue. (“Ik vond dat gewoon een prachtig nummer”, zei hij nadat het orkest muziek speelde uit de Italiaanse film “Contempt” uit 1963.)
De avond werd afgesloten met de Ouverture 1812, maar met een André-twist: ‘We wilden Tsjaikovski gewoon heel vals spelen, alsof we in de zesde klas zitten,’ zei hij, overgaand in een dwaze, uitzinnig dissonante finale.
Grappig, serieus… wie weet. Wat “Filmscores voor films die niet bestaan” zeker is, is Eric André.
