Toen Michel Hazanavicius’ “De kunstenaar” De film ging 15 jaar geleden in première in Cannes, werd al snel een kritische lieveling, sleepte alle grote prijzen in de wacht en werd de eerste stomme film om de Oscar voor beste film te winnen sinds 1929. De charme ligt in de schattige chemie tussen George Valentin (Jean Dujardin) en Peppy Miller (Bérénice Bejo), twee filmsterren die de verschuiving van Hollywood naar geluid weerspiegelen: George belichaamt het verleden, Peppy de toekomst. Toen het tweetal herenigd werd voor de climax van de tapdans in de film, had de Franse cameraman Guillaume Schiffman “ideeën over hoe ik wilde dat het eruit zou zien, maar ik wist echt niet hoe ik het moest doen”, herinnert hij zich, terwijl hij de personages vergeleek met Gene Kelly en Debbie Reynolds in “Singin’ in the Rain.” In samenwerking met gaffer Jim Plannette verwees Schiffman naar klassieke films terwijl hij zijn eigen interpretatie toevoegde, de reeks vastlegde op 35 mm kleurenfilm en deze omzet in zwart-wit. “Michel zei altijd dat het allerbelangrijkste de emotie was die je krijgt door de kadrering en belichting. Ik ben heel instinctief, maar we moesten voorzichtig zijn met de scherptediepte en al het andere, zodat het leek op een film uit de oude doos.” Terugkijkend noemt de Oscar-genomineerde ‘The Artist’ een hoogtepunt in zijn carrière. “Ik ben opgegroeid met musicals. En het was een droom die uitkwam, vooral in Los Angeles, om een film te maken zoals mijn Amerikaanse vader me liet zien toen hij jong was. Het is mijn souvenir.”
