Toen mijn streak eenmaal lang genoeg was, wist ik dat ik hulpeloos was verslaafd aan Wordle. 222 dagen lang opende ik de New York Times Games-app en voltooide plichtsgetrouw de dagelijkse puzzel te midden van een gokautomaatachtige draai van gele en groene vierkanten.
In het begin was het echt een leuke uitdaging, een aangenaam klein ritueel als onderdeel van mijn avondlijke scrollfestijn. Maar ergens onderweg was het spel niet langer slechts een spel, en het levend houden van de streak werd het hele punt.
Ik deed vaak mijn uiterste best om mijn Wordle-reeks te beschermen
Ik begon mijn gedrag te organiseren rond het beschermen ervan. Ik stel een dagelijks alarm op mijn iPhone, zodat ik de dag niet per ongeluk voorbij liet gaan en vergat te spelen, hoe druk ik het ook had. Ik speelde terwijl ik ziek was (redelijk gemakkelijk). Ik speelde terwijl ik uitgeput was (harder). En ik speelde terwijl ik internationaal reisde met rigoureuze routes in omgekeerde tijdzonesituaties (het moeilijkst).
Een keer, toen ik terugkeerde van een afgelegen eilandreis met mijn gezin wist ik al mijn vakantie-zen uit door te worstelen met het vinden van wifi op een low-tech luchthaven om mijn streak niet te verbreken (en toen dat niet lukte, betaalde ik $ 30 voor wifi op de lange nachtvlucht naar huis voor het expliciete doel).
Op een dag verloor ik, niet als gevolg van een dramatische levensgebeurtenis of een uitbraak van connectiviteit, maar gewoon omdat ik geen raad meer had. En zomaar gingen 222 dagen van consistente positieve bekrachtiging voorbij.
Ik was verrast door hoe overstuur ik was toen mijn streak eindigde
Toen ik mijn nieuwe huidige streak op “0” zag, voelde ik me onevenredig overstuur. Ik had het gevoel dat ik iets betekenisvols voor mij had verloren – misschien een teken van mijn slimheid en toewijding. Terwijl iemand dat doet, sms’te ik mijn wee naar de groepschat: “Dit mag ik niet eens hebben?!”
Mijn zus antwoordde onmiddellijk: ‘Streaks zijn een samenzwering om ons tot slaaf te houden.’
Mijn oude vriend schreef: “Je hebt het kapotgemaakt. Missie volbracht. Tot ziens! Op naar de volgende berg!”
Met die aanmoediging veranderde mijn denken volledig. In plaats van me te concentreren op hoe ik het verpestte, internaliseerde ik een gevoel van: wat was dit nieuwe gevoel? – vrijheid. Voor het eerst in ruim zeven maanden had ik deze digitale verplichting naast al mijn reguliere verplichtingen niet meer dagelijkse taken van het ouderschapwerk en al het andere. Over het herformuleren van het verhaal gesproken.
Ik begon na te denken over ‘streakcultuur’
Na mijn openbaring ontstond het idee van streak-cultuur kroop onder mijn huid. Streaks zijn nu overal: Wordle, Duolingo, Peloton, meditatie-apps, fitnesstrackers, enzovoort. Het moderne leven is steeds meer georganiseerd rond het handhaven van zichtbare continuïteit, vaak door middel van felgekleurde tellers, pictogrammen, insignes, uitbarstingen van digitale confetti en andere feestelijke meldingen die zijn ontworpen om ons het gevoel te geven dat we tevreden zijn als we simpelweg herhaaldelijk verschijnen.
En om eerlijk te zijn, strepen kunnen dat absoluut zijn nuttig voor de motivatie. Veel mensen hebben echt baat bij de structuur en verantwoordelijkheid die zij bieden. De reden dat zoveel apps ze gebruiken, is dat ze echt werken.
Maar ze creëren ook een dynamiek waarin het overslaan van een vrijetijdsbesteding psychologisch beladen is.
“Elke keer dat Duolingo je een vlampictogram laat zien dat hoger wordt of Wordle je vertelt dat je streak nog leeft, geven je hersenen een kleine dosis dopamine af”, vertelde Mel Plourde, LMSW, een psychiatrisch technicus en programma-casemanager bij Eagle Creek Ranch Recovery Center, mij.
Niets ervan is toevallig. “Deze apps zijn ontworpen om een neurochemisch beloningssysteem te creëren waardoor je blijft terugkomen”, zei ze.
Ze legde uit dat het verliezen van een streak verrassend pijnlijk kan zijn vanwege iets dat ‘verliesaversie‘– het psychologische principe dat het verliezen van iets emotioneel krachtiger aanvoelt dan het verkrijgen van iets van gelijke waarde.
Het missen van een dag Wordle heeft objectief gezien niets aan mijn leven veranderd. Ik had geen geld, status, relaties, reputatie of kansen verloren. En toch voelde het emotioneel gezien vreemd belangrijk. Maar toen de streak eenmaal verdween, besefte ik hoeveel druk ik had uitgeoefend op iets dat leuk had moeten zijn – en ik was best blij dat ik er vanaf was.
Ik verloor de liefde voor het spel – en nu heb ik het terug
Plourde noemde ook het ‘overrechtvaardigingseffect’, waarbij externe beloningen de interne motivatie vervangen. Met andere woorden, je begint een taal leren omdat je het echt wilt leren, maar uiteindelijk open je de app vooral om de streak-teller te beschermen.
Als ik eerlijk ben, speelde ik rond dag 100 niet echt Wordle omdat ik meer van Wordle hield – en het voelde zeker niet als een herseninfarct. Ik speelde omdat ik niet wilde verliezen.
Nu de streak weg is, speel ik nog af en toe. Maar ik heb dat dagelijkse alarm definitief verwijderd. Nu speel ik omdat ik er zin in heb, niet omdat een app me gegijzeld houdt. En dat voelt een stuk gezonder.
