Toen gasten de David Geffen Galleries binnenkwamen op LACMAdat was opgezet als een illusie van Los Angeles, voor Jonathan Anderson’s debuut cruiseshow 2027 voor Dior, ze vonden een verrassing op hun stoelen. In plaats van de traditionele shownotities was er een script – een passende ruil gezien dat Hollywood een bijzondere plaats ingenomen Christelijke Dior’s hart. De ontwerper, die in de jaren veertig zijn weg naar Californië vond, was betoverd door Hollywood-kleding zoals Marilyn Monroe, Ingrid Bergman, Grace Kelly en meer. Maar één specifiek sterretje valt op in de geschiedenis van het merk en diende als de eerste regels van de script-meet-show-aantekeningen. Het herinnerde aan een cruciaal moment in de geschiedenis van het merk toen Marleen Dietrich beroemde uitspraak: ‘No Dior, no Dietrich’ als reactie op Alfred Hitchcock En Warner BroerS‘ onderhandelingen voor haar rol in Plankenkoorts. Die film ernaast De verschrikkelijke kinderendiende als basis voor Anderson’s collectie.
Gezien de locatie bleken de beroemdheden Anderson te steunen. Mondiale ambassadeurs Jisoo van Zwartroze En Anya Taylor-Joy maakte een verschijning zoals deed Greta Leedie haar ouders voor die avond had meegenomen. Ook aanwezig was Macaulay Culkin, Steven Yeun, Al Pacino, Miley Cyrus, Jeff Goldblum, Lauren Huttonom maar een paar van de gestapelde eerste rij te noemen. Maar misschien wel de meest interessante sterrenwaarneming was Sabrina Timmerman. Gekleed in een gele jurk met verlaagde taille, versierd met rozetten rond de heupen, was het duidelijk een spoiler van de show – het bleek dat ze de openingslook van de collectie droeg.
Anderson heeft er een punt van gemaakt om uit de rijke geschiedenis van Dior te putten, terwijl hij ook zijn eerdere collecties met elkaar verbindt en zijn werk doordrenkt met nieuwe referenties, die specifiek zijn voor de locatie van elke show. Cruise 2027 was niet anders. Na een drietal met rozetten versierde jurken kwam er nog een versie van het iconische Bar-jack. De zoom was gescheurd en werd gedragen met een jeans die net zo versleten was. Het was een jongere, oneerbiedigere versie van het traditioneel dichtgeknoopte silhouet. Een paar modellen later verscheen een feloranje jurk, bedekt met klaprozen, als een knipoog naar de bloemen die je in het voorjaar in Zuid-Californië zou zien.
Van daaruit gingen de dameslooks over in de herenstijlen, waarbij het eerste mannelijke model een cape en een pak droeg dat knikte naar Anderson’s eerdere herenkledingshows. Op zijn hoofd een op maat gemaakte Filips Treacy hoofddeksel met de tekst ‘Dior’, gebaseerd op dezelfde technieken als Isabella Blaas’s beroemde ‘Blow’-hoed. Een latere look, met zijn glinsterende zilveren stof, deed denken aan filmstroken, terwijl een wollen jas strepen vertoonde die knipogen naar de schaduwen van jaloezieën, nog een andere filmreferentie. Tegen het einde van de collectie een serie shirts, gemaakt in samenwerking met kunstenaar Ed Ruscha, bond de nacht terug naar zijn moderne kunstlocatie.
Wat de accessoires betreft, waren vintage Amerikaanse auto’s een referentiepunt en inspireerden ze de zadeltassen van het merk, compleet met autolakoppervlakken en bedeltjes die op autosleutels leken. Anderson plaagde ook een krantenpapiertasje en een lieveheersbeestje-minaudière in de aanloop naar de show en volgde het op met een op nautilus geïnspireerde avondclutch en schoenen met bloemen en pailletten.
Met 76 looks was het een groot, ambitieus uitje voor Anderson. Genesteld in de parade van modellen lag een bijzondere rode jurk, speciaal gepland voor het einde. Een slimme knipoog naar de neiging van Monsieur Dior om een look in die kleur in de collectie op te nemen, het was een visuele wake-up call. Maar aan het uiterlijk van de finaleparade en de reactie van de gasten te zien, hoefde niemand wakker te worden, ze waren opgetogen.
Fotografie met dank aan Dior.
