Dit is een slim stuk over waar we ons nu in Amerika bevinden, post-Citizen’s United, post-Voting Rights Amendment, post-Dobbs, mid-MAGA: De VRA was de mooie versie (archief).
Laten we eerst eerlijk zijn over wat de Stemrechtenwet eigenlijk was, omdat alles hieruit voortvloeit. Het was geen geschenk, geen liefdadigheid, en zeker niet een grootmoedige uitbreiding van de democratie naar mensen die op hun beurt hadden gewacht.
Het was architectuur. Lyndon Johnson, die weinig illusies had over hoe macht werkelijk werkte, begreep iets dat het huidige Hof niet weet of niet wil weten.
De afspraak was simpel: jouw deelname levert resultaat op, dus blijf meedoen.
Die deal werd niet alleen ten behoeve van zwarte Amerikanen gesloten, ook al was het zwart bloed dat ervoor betaalde. Het werd gemaakt ten behoeve van een land dat een werkende, vreedzame manier nodig had voor mensen met alle reden ter wereld om de hele zaak af te branden en er in plaats daarvan voor te kiezen erin te werken. De VRA was niet alleen een leuke zet, maar ook een slimme. Het doel ervan was om legitieme klachten binnen het systeem te houden in plaats van erbuiten.
Nu hebben ze het weer buiten gezet.
En wat gebeurt er als je niet binnen het systeem kunt werken om verandering teweeg te brengen? Mensen willen er omheen lopen (nadruk van mij):
De vraag is of dit land standhoudt of uiteenvalt, en uiteenvallen betekent niet een streng hoofdartikel in The Atlantic. Het betekent wat het altijd heeft betekend, elke keer dat een samenleving een kritische massa van haar leden vertelde dat hun deelname een versiering was. Het betekent bloed. Het betekent dat hele regio’s van dit land besluiten dat het sociale contract een stuk papier is dat aan de andere kant al is verbrand, en dat ze niet verplicht zijn een lijk te eren.
Dat is het alternatief. Geen ongemak, zelfs geen slechtnieuwscyclus. Dat.
