Hoewel de zaken blijven veranderen, suggereren sommige analyses dat vrouwen in de meerderheid zijn 20 procent minder waarschijnlijk dan mannen generatieve AI te gebruiken. “Het is niet per se een functie van geslacht,” oppert Rodgers, “maar van de beroepen die vrouwen uitoefenen.” Vrouwen zijn onevenredig vertegenwoordigd in banen – onderwijs, gezondheidszorg, sociale dienstverlening – waarin op dit moment minder gebruik wordt gemaakt van AI. Het resultaat zou een samengesteld nadeel kunnen zijn. Op termijn betekent dit minder toegang tot de financiële beloningen van de hausse, en meer verantwoordelijkheid voor de binnenlandse arbeid die deze genereert.
En wat gebeurt er als het bij de mannen niet lukt? Velen, zo niet de meesten, zullen het niet redden in AI, een lucratieve maar volatiele business. “Met baanverlies gaat een depressie gepaard”, zegt Rodgers. “Als één persoon binnen het huishouden nadelige gevolgen voor de geestelijke gezondheid ervaart als gevolg van baanverlies of onzekerheid, wordt de ander uiteraard de ondersteunende persoon.” De wrede ironie is voor sommige verdrietige vrouwen dat er geen opluchting is op het moment dat hun man AI verlaat, hetzij uit eigen keuze of met geweld. Nu is hij thuis. Spiraalvormig. Nu regelt zij dat ook.
Het naderde het einde van mijn therapiesessie. Ik had vijftig minuten lang zitten piekeren over de mentale belasting, de veranderende hormonen, of mijn postpartumdepressie echt te herleiden was tot het feit dat het langer duurde dan verwacht om weer in mijn spijkerbroek te passen. Toen onderbrak mijn therapeut mij en vroeg wat mijn partner ook alweer precies voor zijn werk deed. ‘O,’ zei ik. ‘Nou, hij is hoofd van de AI bij zijn bedrijf.’
Wat ze vervolgens zei, moest ik opschrijven. Haar klantenbestand, zo gaf ze toe, bestaat bijna uitsluitend uit vrouwen; vrouwen wier echtgenoten, vaker wel dan niet, op een of andere manier professioneel grenzen aan AI. En het beïnvloedt hun relaties. De druk om bij te blijven betekent dat er thuis geen grenzen zijn. De zeer mannelijk energie van dit alles. En het voortdurende vechten, dat gaat ergens over groter dan zij. Hij is weg in een andere wereld, een wereld van aanwijzingen, maatstaven en openbaringen, terwijl zij stevig in deze wereld zit.
De wrok bouwt zich stilletjes op. Verschillende van deze verdrietige vrouwen, voegde mijn therapeut eraan toe, hebben zelf een baan in de AI afgewezen. Niet omdat ze niet gekwalificeerd waren, maar omdat het moeilijk is om kinderen groot te brengen en tegelijkertijd de beschaving te ontwrichten.
Prinses Diana zei beroemd dat er drie mensen in haar huwelijk waren. Voor de verdrietige vrouwen van AI is de derde een chatbot. Ik sprak met een paar andere gezinstherapeuten en zij waren het met de mijne eens: het fenomeen wordt steeds erger. ‘Het zijn een heleboel techvrouwen,’ zei iemand zuchtend. ‘Veel techvrouwen.’
De tiktok-meme de laatste tijd de ronde doet: jonge vrouwen achter hun laptops of hun make-up doen, met als onderschrift zoiets als: “Ik werk zo hard zodat mijn man kan werken aan zijn AI-startup die $ 30.000 per maand verliest.” Het commentaargedeelte is solidair: “Ik ben overleden.” “Ja, koningin.” “Gewoon zodat hij ‘oprichter’ in zijn biografie kan hebben.” Ik heb geprobeerd enkele van deze vrouwen te bereiken. Geen beetje.
Ik moet ook zeggen dat ik voor dit verhaal niet de moeite heb genomen om met een van de echte echtgenoten te praten. Ik ben het beu om van de mannen van AI te horen. Zovelen van ons zijn dat. Ze hebben podcasts en hoorzittingen in de Senaat en tijdschrift profielen en waarschijnlijk een groepschat met de president. Er is met ze gesproken – en ik kan dit niet genoeg benadrukken –genoeg.
