Dit interview is gebaseerd op een gesprek met data-analist en systeemmanager Kayla Mazza, 31, uit Windsor County, Vermont. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Elke avond, om 19.00 uur, gaan mijn huisgenoot, Honey Donegan, 77, en ik aan tafel kijk Gevaar in haar hol. Vrijdagavond is vaak filmavond. Het is een mooie bandervaring, ondanks het leeftijdsverschil van 46 jaar.
Honey en ik ontmoetten elkaar voor het eerst in maart 2023, maar onze vriendschap is met de dag sterker geworden sinds ik bij haar intrek heb genomen.
Een paar maanden eerder had ik een baan gekregen bij een non-profitorganisatie in de buurt van Honey’s Town, een uur reizen van het huis van mijn ouders in Waterbury, Vermont. Ik bleef daar tijdelijk totdat ik mijn eigen accommodatie dichter bij mijn kantoor vond.
Maar zodra ik begon te zoeken, voelde ik me ontmoedigd. Er was een gebrek aan betaalbare woningen in de regio. Het huren van een kamer in een huis met vier andere mensen kost al snel meer dan €1.000,- per maand.
Gasten zoals ik worden niet als verzorgers beschouwd
Mijn nieuwe baan was bij een non-profitorganisatie en ik had een loonsverlaging gekregen ten opzichte van mijn vorige functie. In de meeste gevallen kwam ik niet eens in aanmerking als huurder, omdat ik niet het vereiste bedrag verdiende onder de huurovereenkomst.
Een familielid vertelde me erover HomeDelen Vermonteen non-profitorganisatie die ouderen met lege ruimte in hun huis koppelt aan mensen zoals ik.
Het is een regeling die financieel werkt voor zowel de gast als de gastheer. Naast kameraadschap omvatten de prikkels van de gastheer ook dat de gast vaak helpt met klusjes.
Gasten worden niet als verzorgers beschouwd, maar kunnen wel helpen met taken zoals het koken van maaltijden, boodschappen doen en ritten naar de dokterspraktijk.
Mazza en Donegan met Tinker, een van Donegans twee honden. Met dank aan Kayla Mazza.
Elke partij wordt doorgelicht door de organisatie, en ik was opgewonden om te worden gekoppeld aan Honey, a parttime oppasdie in een huis met vier slaapkamers van een vereniging van huiseigenaren woont.
We kwamen tot een redelijke huurprijs van €650,- per maand – het maximale dat HomeShare toestaat regeling voor gedeelde huisvesting – plus een percentage van de nutsvoorzieningen.
Mijn huur was hoger dan het gemiddelde maandbedrag van $ 380 dat HomeShare-gasten betalen, vooral omdat Honey weinig behoeften had. Sommige woonsituaties zijn intensiever en vereisen mogelijk een nachtelijke aanwezigheid en een vast aantal uren begeleiding.
De verwachtingen waren vooraf vastgelegd
Dat is heel goed gelukt, want ik heb een fulltime baan en heb het erg druk. Ik hou ook van familiebezoek en veel reizen.
Ondertussen is Honey de meest actieve senior die ik ken, vooral omdat ze met kleine kinderen moet omgaan.
Van tevoren werden de verwachtingen besproken over waar ik mee zou moeten helpen, zoals het kijken naar haar huisdieren – twee katten, twee honden en wat vissen – als ze weg is of hout stapelen in de winter.
Het klikte echt en we hebben de bemiddeling van HomeShare nooit nodig gehad als er ooit problemen zouden ontstaan tussen huisgenoten.
We zijn allebei fervente lezers
Naast dat we van Jeopardy en grappige films houden, hebben we nog andere dingen gemeen. We wandelen samen, wandelen met de honden en zwemmen in een nabijgelegen meer.
We hebben vergelijkbare politieke overtuigingen en zijn allebei fervente lezers. Lieverd, die buitengewoon empathisch is, zou mij nooit veroordelen omdat ik een heel weekend met een boek heb doorgebracht.
Ondertussen voeren we open gesprekken over waar we vandaan komen verschillende generaties. De regeling is financieel zinvol, stimulerend en lonend.
