Andy Weir denkt dat deze sciencefictionflops er bijna voor hebben gezorgd dat de Martian-film niet meer werd gemaakt

Het publiek haat Mars, zo lijkt het.

In 1996 verscheen Tim Burtons chaotische sci-fi/komedie “Mars Attacks!” werd gefilterd door critici en deed het niet erg goed aan de kassa, en verdiende slechts ongeveer $ 101 miljoen met een budget van $ 100 miljoen.

In 2000 was dat zo een een-tweetje Mars-flops in de vorm van Anthony Hoffmans ‘Red Planet’ en Brian De Palma’s ‘Mission to Mars’. Beide films waren gigantische producties, en elke film speelde zich gedeeltelijk af op de vierde rots vanaf de zon. De eerste was een opvallende bom en verdiende slechts $ 33,5 miljoen met een budget van $ 80 miljoen. De laatste, gebaseerd op een ritje in Disneyland, verdiende $ 111 miljoen met een budget van $ 100 miljoen. Hollywood waagde drie grote gokken op de planeet Mars, en het publiek bleef weg.

Natuurlijk, wie zou de beruchte stinkers kunnen vergeten “Mars heeft moeders nodig” en “John Carter” uit respectievelijk 2011 en 2012? Beide films speelden zich ook grotendeels af op Mars en behoren tot de grootste bommen in de geschiedenis van Disney. Dat blijkt uit een retrospectief in de Wrap“John Carter” zou oorspronkelijk “John Carter of Mars” heten, maar Disney veranderde de titel nadat zoveel van hun Mars-films waren getankt. Het hielp niet.

In een interview met Lightspeed Magazineuitte auteur Andy Weir, schrijver van de succesvolle roman ‘The Martian’, enige begrijpelijke schroom. Zijn roman werd in 2015 door Ridley Scott verfilmd tot een speelfilm, ook getiteld ‘The Martian’. Eek. Weir was zich terdege bewust van het Hollywood-taboe rond Mars-films, en hij herinnerde zich zijn angst dat “The Martian” misschien niet gemaakt zou worden vanwege het slechte BO-trackrecord van de planeet Mars. Gelukkig heeft “The Martian” de trend doorbroken. Het verdiende $ 630 miljoen aan de kassa en werd genomineerd voor zeven Oscars.

Om je bij te praten, speelde Val Kilmer in “Red Planet” de hoofdrol als ingenieur op een missie naar Mars in de nabije toekomst. Al twintig jaar lang zijn astronauten bezig met het terravormen van Mars, maar er gaat iets mis. Tijdens de missie ontdekken hij en zijn mede-astronauten (Tom Sizemore, Carrie-Anne Moss, Benjamin Bratt) dat Mars een ademende atmosfeer heeft, maar ook dat hun hulprobot, AMEE, in de war is geraakt en mensen is gaan aanvallen. In Mission to Mars speelden Gary Sinise, Tim Robbins, Connie Nielsen en Don Cheadle de hoofdrollen. Het gaat over astronauten die naar Mars gaan en welwillende buitenaardse wezens vinden. Het is echt heel saai.

Andy Weir had beide films gezien en wist heel goed hoe slecht ze het deden aan de kassa. Hij moest een film uit 1990 citeren om te ontdekken dat het laatste exemplaar van een film die zich afspeelde op Mars een hit was. Weir zei:

“Als je het over Mars-films hebt, is er wat ze in de filmindustrie ‘The Mars Curse’ noemen; dat was eigenlijk iets dat potentieel een probleem zou kunnen zijn om ‘The Martian’ groen licht te krijgen. Het laatste grote commerciële succes dat op Mars plaatsvond was ‘Total Recall’ met Arnold Schwarzenegger. Ik kan het mis hebben; er kan iets in het midden zitten. En het is ook dat sommige dingen die mensen niet leuk vinden, ook commerciële successen waren. Ik vond ‘Mission to’ eigenlijk leuk. Mars,’ met Gary Sinise. Ik vond die met Val Kilmer niet zo leuk.”

Weir had gelijk. Er is geen film die zich afspeelt op Mars tussen ‘Total Recall’ en ‘The Martian’ en die een grote hit was. De komedie ‘RocketMan’ uit 1997 bracht geen verandering, en de film ‘Ghosts of Mars’ van John Carpenter uit 2001 was niet bepaald populair, ‘Doom’ werd gebombardeerd en de Flaming Lips-film ‘Christmas on Mars’ werd door ongeveer 50 mensen gezien.

Andy Weir was echter diplomatiek. Hoewel Mars-films het over het algemeen niet goed deden, was er in zijn ogen geen reden waarom ze dat niet zouden doen. Hij merkte op dat de verschillende Mars-films zelfs teruggaan een glorieuze cultklassieker uit 1964zijn allemaal verschillend en hebben de neiging om om verschillende redenen te bombarderen. De planeet Mars is niet de boosdoener. Stuw merkte op:

“Ik denk dat Mars een belangrijk onderwerp is. ‘The Martian’, ‘John Carter’, ‘Mars Needs Moms’ en ‘Santa Claus Conquers the Martians’ vonden allemaal plaats op Mars, maar die films zijn in geen enkel opzicht vergelijkbaar. Ik denk dat het vergelijken van films die zich op Mars afspelen niet zo productief is. Het is alsof je zegt dat ‘Cloverfield’ zich in New York City heeft afgespeeld, en dat geldt ook voor het tv-programma ‘Friends’; laten we ze vergelijken.”

Hoewel, om eerlijk te zijn, er minder mensen op Mars wonen dan in New York City (voor zover wij weten).

Opgemerkt moet worden dat Ridley Scott’s “The Martian” het uiterlijk, de textuur en de wetenschappelijke kennis heeft om authentiek aan te voelen. Wanneer Matt Damon op Mars strandt, lijken zijn overlevingstechnieken plausibel. Zowel Weir als de interviewer van Lightspeed Magazine merkten op dat “Red Planet” slecht was omdat de astronauten zich niet als astronauten gedroegen. Ze schreeuwden tegen elkaar, sloegen en doodden elkaar. Weir merkte op dat echte astronauten niet in schreeuwgevechten terechtkomen zoals in de films, omdat ze als een team moeten werken om in de ruimte te overleven. Weir zei dat astronauten psychologisch worden doorgelicht en niet in actievolle gevechten zouden verwikkelen als ze in de ruimte zouden zijn. Vechten is een filmding.

En misschien is dat de les hier. Als je een film op Mars wilt maken, doe dan geen actiefilmdingen. Doe in plaats daarvan astronautendingen. Jouw film is misschien wel beter.