Hoe is het maken van een tijdschrift te vergelijken met het bouwen van een huis? Voor creatief directeur Alex Wiederinhet proces is bekender dan je in eerste instantie zou denken.
Geboren in Oostenrijk maar nu gevestigd in Manhattan, de oprichter van het creatieve bureau Buero New York heeft meer dan twintig jaar besteed aan het helpen van merken bij het vormgeven van hun verhalen in advertentiecampagnes, via boeken en in hoofdartikelen. Of het nu zo is Bvlgari, Cartier, Gegevenchy of dit tijdschrift (Wiederin is adviserend creatief directeur van 10), biedt Buero’s gepolijste creatieve oog de bouwstenen voor het laten floreren van sterke merkidentiteiten. Maar hij had nooit gedacht dat hij iemands huis zou ontwerpen.
Van links: de bronzen voordeur van één ton; een royaal dagbed in de woonkamer
Het begon allemaal tijdens een diner in Glacis Beisl, Wenen, in augustus 2019. “Ik was bij een klant voor wie ik gewoonlijk huisstijlen maak. Hij liet me plattegronden zien van dit appartement in New York dat hij net had gekocht en vroeg me wat ik ervan vond”, zegt Wiederin. “Ik keek naar hem en zei: ‘Nou, als je geen wasruimte wilt hebben, als je geen muur wilt hebben waar je kunst kunt ophangen, als je geen echte keuken wilt hebben, is dat prima. Maar als je al deze dingen wilt hebben, bestaan ze hier niet.’ Ik pakte een servet en tekende wat ik zou doen en hij keek me aan en zei: ‘Jij hebt de baan. Doe dit alsjeblieft. ”
Hij was niet onder de indruk van de uitdaging. “De manier waarop ik de dingen zie, is dat het niet uitmaakt of het tweedimensionaal of driedimensionaal is, het is altijd de orkestratie tussen positieve en negatieve ruimte”, zegt hij. “Ik hou van verschillende materialen en het leek mij allemaal heel logisch om dit project op zich te nemen.”
Het huis in kwestie is een penthouse-appartement in Tribeca in een gebouw genaamd Hope. De begane grond is verdeeld over 3.000 m², oplopend naar een bovenste verdieping van 1.000 m². Elke kamer heeft een eigen privéterras, met landschappen geïnspireerd op de vegetatie die rond de staat New York groeit. Het geheel zorgt voor een verborgen oase in het hart van Lower Manhattan.
De keuken en eetkamer breidt zich uit tot een ontbijtbar in de open lucht
Al heeft hij eerder winkelconcepten bedacht voor onder meer Helmut Lang en beautymerk Oribhad Wiederin voorafgaand aan het project nog nooit een leefomgeving voor een opdrachtgever ontworpen. “Het Tribeca-penthouse markeert mijn eerste woonproject van deze omvang en vertegenwoordigt een natuurlijke uitbreiding van mijn praktijk, van redactioneel ontwerp en communicatie tot ruimtelijke architectuur”, zegt hij.
Het ontwerp en de bouw van het pad duurde twee en een half jaar, waarbij Wiederin samen met de architect werkte Jonathan Schloss en Weense interieurarchitect Gregor Eichinger om het project volledig te realiseren. Het trio werd aanvankelijk begeleid door de baanbrekende Oostenrijks-Tsjechoslowaakse architect Adolf Loosdie in de jaren twintig en dertig het raamwerk vormde voor postmodern architectonisch ontwerp. De flat krijgt een ruimtelijke indeling, gedreven door ritme en proporties. Het is alsof je een redactionele pagina van een tijdschrift vormgeeft, zegt Wiederin. Hoewel “volumes letters vervangen en materialen inkt vervangen, blijft de onderliggende logica hetzelfde”.
Werken van lokale kunstenaars flankeren art-deco- en bauhaus-meubels
“Mijn filosofie van ‘vorm volgt functie’ vormde de basis voor elke ontwerpbeslissing”, vervolgt hij. “Dit principe, geworteld in zowel communicatieontwerp als moderne architectuur, zorgde ervoor dat elk element in het appartement – zowel structureel als esthetisch – een duidelijk doel diende. Deze aanpak definieerde de dialoog tussen architectuur, materiaal en de manier waarop de ruimte wordt ervaren.”
Het appartement heeft vloeiende, transformatieve eigenschappen. In de woonkamer kunnen panelen van Amerikaans notenhout, gesneden door Oostenrijkse houtbewerkers, worden verplaatst om in één snelle beweging zowel een televisie te verbergen als een elegante open haard te onthullen, terwijl kamerhoge ramen volledig kunnen worden geopend om een binnen-buitenomgeving op te roepen. Elke badkamer, vervaardigd uit calacatta verde-marmer uit Florence, is uitgerust met verstelbare, spiegelplanken en metalen tijdschriftenhouders die in de muur zijn geïntegreerd en naar de gewenste positie kunnen worden verplaatst dankzij een lijnuitsparing die door de ruimte slingert.
Ook de kookopstelling is aanpasbaar. Er is een scheidingswand die kan worden gesloten om de keuken van de eetkamer te verbergen, en zodra de ramen volledig zijn geopend, kan de toonbank worden uitgebreid tot een ontbijtbar in de open lucht die perfect is voor het ontvangen van vrienden op zwoele zomeravonden. “Het gaat er eigenlijk om dat je de ruimte maximaal probeert te benutten”, zegt Wiederin.
De op maat gemaakte slaapkamers hebben een eigen terras en met leer beklede kasten
Buitenlandschappen zijn geïnspireerd op de vegetatie die rond de staat New York groeit, terwijl marmeren badkamers de flat bevolken
De enorme open ruimte wordt aangevuld met een mooie materiële make-up die een duidelijk New Yorkse uitstraling heeft. Bij de ingang van het pand wordt u begroet door een bronzen deur van één ton, direct tegen een levende berk in de staat New York gericht. “Het glinstert in het licht, het is echt prachtig”, zegt Wiederin. Een buitenhaard wordt geaccentueerd door zorgvuldig uitgekozen stenen en bronsgegoten rotsblokken, terwijl soepel leer de binnenkant van de kasten bekleedt.
In de hele ruimte hangen originelen van opkomende lokale kunstenaars naast werken van grote namen als Andy Warhol en Keith Haring. Het meubilair is grotendeels art deco en bauhaus, en omvat opvallende modernistische stoelen van Jindřich Halabala en een royaal dagbed in de woonkamer, ideaal om een weekendje weg te luieren.
Amerikaanse notenhouten panelen zijn overal in de ruimte aanwezig
Hoe reageerde zijn cliënt toen hij de ruimte zag? “Het was eigenlijk super grappig omdat zijn vrouw op de eerste plaats kwam, en ze hebben een heel geweldig huis in Wenen. Ze kwam met hun kinderen en verbleef daar slechts een paar nachten op doorreis voordat ze ergens anders heen gingen. Ze belde me en zei: ‘Weet je wat? Je hebt iets gecreëerd dat beangstigend is, omdat mijn kinderen zeiden: waarom leven we niet zo in Oostenrijk?’ Dat was een heel mooi compliment, moet ik zeggen.”
Wie had gedacht dat dezelfde set hulpmiddelen die worden gebruikt om de tijdschriften in onze lokale krantenwinkels op te vrolijken, zou kunnen worden toegepast bij het bouwen van het soort droomhuis dat zijn eigen dubbele pagina’s waardig is? Heel meta inderdaad.
Fotografie met dank aan Alice Gao. Afkomstig uit 10 Men Issue 63 – CLASSIC, CRAFT, NOSTALGIA – nu verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
