Als er, god verhoede, in de nabije toekomst een natuurramp plaatsvindt in LA, zou Jena Malone een van je eerstehulpverleners kunnen zijn.
“Ik heb de Community Emergency Response Team-training gevolgd”, zei de acteur-muzikant, 41, terwijl ze koffie zat te drinken in de woonkamer van haar huis met uitzicht op granaatappelbomen en een kloof in het noordoosten van LA. “Of het nu gaat om brandbestrijding of het bouwen van een gereedschapsschuur in de buurt, het is voor mij minder belangrijk om nu carrièremijlpalen te bereiken dan om de manier waarop ik op deze planeet leef te transformeren. Laten we iets bouwen waarin we allemaal voor elkaars behoeften zorgen door middel van wederzijdse hulp.”
Dat zijn prikkelende prioriteiten van Malone, die generaties geliefde films heeft geleid zoals de sci-fi noir ‘Donnie Darko’, de bijl-schurende Johanna Mason speelde in twee ‘Hunger Games’-tentpalen en onlangs mede speelde in de lesbische bodybuilding-wraakfilm ‘Love Lies Bleeding’. Bijna net zo lang maakt ze ook experimentele folk- en elektronische platen die spelen met avant-gardistische noise en rustig aangrijpende songwriting.
Dit is een wilde tijd in LA voor iedereen die zich zorgen maakt over de stad en haar cultuurindustrieën, en Malone heeft veel in beide geïnvesteerd. Vlak voor de release van haar nieuwe Netflix-serie, het door Duffer Brothers geproduceerde ‘The Boroughs’, bracht ze haar eerste album in bijna tien jaar uit. ‘Flowers For Men’ is een in effecten versnipperde, toekomstgerichte plaat, geschreven nadat de geboorte van haar zoon haar verplichtingen (en verwachtingen) ten opzichte van de mannen in haar leven en de wereld die ze zullen erven op zijn kop zette.
‘Het heeft alles veranderd’, zei Malone over het opvoeden van een zoon. “Ik ben opgegroeid met het leren gedijen en maskeren in mannelijke omgevingen. De grindcultuur is een mannelijke giftigheid die ik heb geërfd en waarin ik mezelf heb geïndoctrineerd. Maar het ouderschap biedt je de mogelijkheid om je hele leven op te offeren om erachter te komen wat echt is. Ik had geen idee wat het was om een man te zijn. Al mijn ideeën brandden af en er werd niet veel meer naar voren gebracht.”
Voor millennial-filmfans is Malone een consistent meeslepende, vertrouwende acteur sinds haar kindersterrol in ‘Contact’ uit 1997. Weinigen belichamen een gekwelde, verleidelijke Americana zoals zij.
‘The Boroughs’ – een spraakmakende opvolger van ‘Stranger Things’ van de meesters van de onwerkelijkheid, gemaakt door Jeffrey Addiss en Will Matthews – heeft een gestapelde cast met onder meer Alfred Molina, Geena Davis en Bill Pullman, die zich afspeelt te midden van een landelijke pensioneringsgemeenschap die onder bovennatuurlijke dreiging staat. Een groep buitenbeentjes van de Duffer Brothers die samenwerken om de verschrikkelijke horror te bestrijden, zou wel eens de laatste veilige gok op televisie kunnen zijn.
Maar dat is ook hoe Malone denkt over het huidige klimaat van Hollywood: een ooit stabiele buurt die kwaadaardige krachten afweert. Institutionele consolidatie en terugtrekking, stijgende kosten, technologische onrust – ze dragen allemaal bij aan het sluipende gevoel dat een tijdperk voorbij is en dat er nog erger op komst is.
“Film bevindt zich in zo’n delicate transitie. Ik denk dat waar muziek twintig jaar geleden was, de film zich nu bevindt”, zei ze. “Het is alsof je in een lift zit waar elke verdieping in brand staat. Veel van de dingen die ik er zo leuk aan vond, bestaan niet meer, ook al is wat ik er zo leuk aan vind nog steeds enorm krachtig. Mijn stressniveaus gaan omlaag en mijn creativiteit gaat omhoog als ik een wereld bouw die niet afhankelijk is van de filmindustrie, ook al is het mijn grootste liefde.”
Dat gevoel riep haar terug naar de muziek op ‘Flowers For Men’, negen jaar na haar laatste LP. De egovernietigende ervaring van de bevalling in 2016 en het opvoeden van een zoon leidde tot reflecties over hoe het innerlijke leven van mannen werkelijk was, en ze wilde daarover schrijven.
“Ik ben opgevoed door twee moeders en ik had het vreemde verlangen om vader te worden,” zei Malone lachend. “Ik was toen de kostwinner van mijn gezin. Maar ouder zijn was helemaal nieuw voor mij. Ik bleef mijn vader in hem zien, mijn grootvader, deze oudere relaties met mannen. Het vroeg me om naar hem te kijken met nieuwsgierige, kinderlijke ogen.”
“Flowers For Men” is geschreven vanuit een oprechte nieuwsgierigheid naar de beperkingen van mannen, slechte invloeden en betere ambities. Om het leven van iemand anders te bewonen, moest ze ook anders klinken.
“Film bevindt zich in zo’n delicate transitie. Ik denk dat waar muziek twintig jaar geleden was, de film zich nu bevindt”, zei Malone. “Het is alsof je in een lift zit waar elke verdieping in brand staat. Veel van de dingen die ik er zo leuk aan vond, bestaan niet meer, ook al is wat ik er zo leuk aan vind nog steeds enorm krachtig.
(Evan Mulling/For The Times)
Het meest prominente instrument op het album zijn de lagen van vocale behandelingen. Malone heeft een mooie, natuurlijke stem — intiem gefluisterd, met vleugjes countryrock uit de jaren ’70. Maar hier dompelt ze het in pitch-shifted digital acid, zoals een R&B-plaat uit de late jaren 2000 in het zwembad van de Joshua Tree Inn valt.
Het is een griezelige combo, maar het geeft moderne melancholie aan ‘Barstow’, dat de verhalende structuur heeft van een Townes Van Zandt-banger, maar is aangetast door sombere effecten. “Create In Your Name” heeft een Billie Eilish-waardige late-night-murk, met teksten die zo devotioneel zijn dat ze bijna consumptief klinken. “Disaster Zones” is een en al uitgeblazen sfeer, en de LP sluit af met een adembenemende cover van John Prine’s klassieker “Angel From Montgomery.”
“Ik vind het gewoon geweldig dat een man een lied heeft geschreven waarvan de eerste regel is: ‘Ik ben een oude vrouw'”, zei Malone. “Als vrouwelijke songwriter geeft het mij zoveel toestemming. Nu staan alle deuren open. Als ik bloemen zou geven aan alle verschillende mannen die dingen hebben aangeraakt of veranderd die een feestje verdienen, zou John Prine een van hen zijn.”
Dat idee – mannen vieren voor het goede waartoe ze in staat zijn – voelde vandaag zo transgressief dat het voor haar het album vormde. Maar het bracht ook vragen met zich mee over hoe een romantisch partnerschap in haar leven paste. Toen ze zich in het moederschap vestigde, las ze over relatie-anarchie – wat volgens haar het niet naleven van niveaus van verbondenheid is. Ze kocht boeken over ethische non-monogamie (“Sex at Dawn” was een grote) om te leren hoe andere levens niet alleen mogelijk waren, maar misschien zelfs meer voldoening gaven.
(Misschien was dit niet veel van een acteur die het wilde kind Lydia Bennet speelde in ‘Pride and Prejudice’.)
“Ik had het maatschappelijke inzicht dat hiërarchische liefde, waarbij één partner boven al het andere werd geplaatst, de ultieme romantische uitdrukking was. Ik zou honderden films kunnen noemen waarin dat ter sprake kwam”, zei ze. “Maar terwijl ik leer voor dit kind te zorgen, realiseer ik me dat zelfliefde een van de belangrijkste onderdelen van deze vergelijking is. Ik heb expressie nodig, werk in het leven dat voelde als een nieuwe liefde. En dan mijn familie, en hoe belangrijk vrienden waren. En opeens is er geen wereld waar ik maar één liefde zou hebben, zelfs niet alleen maar romantische liefde.”
“Ik had het maatschappelijke besef dat hiërarchische liefde, waarbij één partner boven al het andere werd geplaatst, de ultieme romantische uitdrukking was. Ik zou honderden films kunnen noemen die dat ter sprake brachten”, zei Malone. “Maar terwijl ik leer voor dit kind te zorgen, realiseer ik me dat eigenliefde een van de belangrijkste onderdelen van deze vergelijking is. Ik heb expressie nodig, een werk in het leven dat voelde als een nieuwe liefde.
(Evan Mulling/For The Times)
‘Flowers For Men’ is, op haar manier, een koopje met die tegenstrijdigheid: diep van mannen houden, maar ze nooit boven alles stellen, zelfs niet toen ze zich eerder dit jaar verloofde met haar partner, acteur Jack Buckley.
Ze is nog aan het uitzoeken hoe ze dit album live gaat presenteren. Ze zei dat ze fan is van het Dead City Punx-model van afvallige shows in vergeten hoeken van LA. Misschien zal ze, als de stad uiteen lijkt te vallen, een lommerrijk park of de achterkant van een groezelige bar vinden die de juiste thuisbasis is voor deze vreemde, eenzame maar hoopvolle liedjes.
“Ik wil dat iemand de badkamer binnenloopt en zegt: ‘Wauw, waarom zingt een vrouw voor mij?'” zei Malone. “Ik hou van het idee dat kunst je een beetje ongemakkelijk maakt en dat je niet de eerder gekoesterde verwachtingen hebt om te weten hoe je het moet vasthouden.”
