Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Soms, als je iets vaag origineels wilt zien, moet je teruggaan naar de jaren 80 voor ouderwets sciencefiction-politiewerk. Hoewel er tal van dystopische kenmerken zijn die zich afspelen in de niet zo verre toekomst van dit tijdperk, is de film uit 1984 Weggelopen is de meest krankzinnige waar je nog nooit van hebt gehoord. Gelukkig komen het soort films met sterren waarvan je waarschijnlijk liever vergeet dat ze bestaan, allemaal vroeg of laat op Tubi terecht, en dan moeten we erover praten.
Weggelopen heeft alle beats die je van een politieprocedure mag verwachten, behalve in de versie van de toekomst (1991), robots zijn omgebouwd tot moordmachines die worden bestuurd door Gene Simmons, en Tom Selleck (en zijn snor) moet de dag redden voordat er te veel is bijkomende schade om ooit realistisch te overwegen om te repareren.
Hoewel ik moet toegeven dat ik meer hardop heb gelachen om deze film dan schrijver-regisseur Michael Crichton bedoelde, moet ik hem toch de eer geven dat hij een constante bron van vermaak is. Iedereen speelt het superrecht in Weggelopenwat mij een onmogelijke taak lijkt, vooral als je bedenkt dat dit de eerste acteerrol van de slechterik is buiten Kus ontmoet het spook van het park.
Magnum PI en de man uit Kiss staan voortdurend op scherp
Weggelopenvertelt in de kern een verhaal over robots versus mensen. Eerst moeten we meer te weten komen over Sgt. Jack Ramsay (Tom Selleck), een van die klassieke ‘verdomd, hij is goed’-agenten met een onrustig verleden. Hij was vroeger een politieman, maar maakte een carrièreswitch nadat zijn hoogtevrees ertoe leidde dat een crimineel ontsnapte en zes mensen vermoordde. Nu is hij een robotica-expert die werkt voor de ‘Runaway’-ploeg, een speciale taskforce die zich bezighoudt met moordzaken waarbij alleen robots betrokken zijn, een voorval dat in 1991 zo vaak voorkwam dat er een hele eenheid voor bestaat.
Samen met zijn partner, agent Karen Thompson (Cynthia Rhodes), zit Jack in de achtervolging van de in ongenade gevallen defensie-aannemer Dr. Charles Luther (Gene Simmons). Luther ging jaren geleden al schurkenstaten aan toen hij besefte dat de technologie die hij creëerde, zoals slimme robotbommen en hittegeleide kogels, met winst op de zwarte markt verkocht kon worden. Hij vermoordde zijn hele team en ging er alleen op uit, wat ons naar het heden bracht, waar Jack hem moet opsporen en opsluiten voordat deze geavanceerde militaire technologie in nog verkeerde handen valt.
De ontbrekende schakel tussen onze helden en hun vijand is Jackie Rogers (Kirstie Alley), Luthers ex-geliefde die toegang heeft tot de sjablonen die hij nodig heeft om zijn plan uit te voeren om een leger kwaadaardige robots massaal te produceren. Nadat ze grondig is gefouilleerd, wordt het duidelijk dat ze aan de goede kant van de geschiedenis wil staan als het erop aan komt, en het de politie is tegen de robotopperheren.
Zoals je zou verwachten, heeft Jack hoogtevrees en wordt hij daardoor achtervolgd door zijn verleden, dus, weet je… wolkenkrabbergevecht in het derde bedrijf. Alles in deze film draait om eenvoud, en als je ooit verlangt naar een film met een duidelijke goede en slechterik, dan is dit de film.
Gene Simmons heeft één gezicht
Door de hele film heen leren we hoe geweldig sergeant Jack Ramsay is. Hij weet alles wat er te weten valt over robots, ook al lijkt het erop dat Tom Selleck zelf helemaal glazig wordt als hij zich in technobabble moet begeven. Hij wordt afgeschilderd als de beste vader ooit, ook al zijn de interacties met zijn zoon Bobby (Joey Cramer) minimaal, waarbij Jack hem meestal instopt nadat hij dagenlang niet thuis heeft gewerkt.
Maak je echter geen zorgen over de mogelijke verwaarlozing, want Jack heeft een geavanceerde robothuismeid die alle klusjes, het koken en meer huiselijke activiteiten voor zijn rekening neemt waar een actieve ouder zich doorgaans mee bezighoudt. Of die robot zo is aangesloten dat hij op het slechtst mogelijke moment kan ontploffen, moet je zelf maar uitvinden.
Weggelopen De echte aantrekkingskracht komt echter van Gene Simmons. Afgezien van eventuele KISS-gerelateerde intellectuele eigendommen, was dit zijn eerste acteerrol, hoewel er wordt gemeld dat hij het vak sinds 1981 beoefende terwijl hij wachtte op het perfecte moment om zijn speelfilmdebuut te maken. Luther is, wat schurken betreft, behoorlijk standaard. Hij is een totale robotnerd, en zijn oneliners, als je ze zo zou kunnen noemen, zijn niet eens memorabel. Punt voor het geval dat? Ik herinner me er geen enkele.
Simmons is echter heel goed in het maken van dit ene gezicht dat de kijker, zonder enige twijfel, vertelt dat hij de antagonist is in de film. Weggelopen. Hij heeft de kenmerkende grauw, dus voordat we zelfs maar de volledige reikwijdte van zijn kwade bedoelingen kennen, heb je alleen maar een simpele opname nodig van hem terwijl hij rondloopt en zichzelf is voordat hij zegt: “Ja! Dat is hem! Dat is absoluut de slechterik!” Het strekt Simmons tot eer dat het een behoorlijk goed gezicht is, er komt gewoon geen geweldig acteerwerk of geweldige dialoog uit voort.
Hij loopt rond met gigantische, futuristische wapens en heeft een legioen miniatuur mechanische spinnen om zijn bevelen uit te voeren, dus het is absoluut de moeite waard om alleen al daarvoor te gaan kijken.
Weggelopen laat heel weinig aan de verbeelding over, maar voor wat het waard is: het is een eenvoudige sciencefiction-actiefilm die niet veel mentale bandbreedte vereist om ervan te genieten. Vanaf dit moment kun je het gratis streamen op Tubi.
