Wanneer het origineel Dodelijke strijd in ontwikkeling was, werden makers Ed Boon en John Tobias beiden geïnspireerd door de excentriciteiten van de actiecinema uit Hong Kong en het over-the-top karakter van Amerikaanse actiefilms in de jaren ’90. Het is onmogelijk om naar de erfenis van MK te kijken en er geen schaduwen van te zien Jean-Claude Van Damme Bloedsport of Chang Cheh’s Vijf dodelijke gifstoffen, zowel in de nadruk op vechtsporten als in de overweldigende ernst van de procedure. Gedurende zijn ruim dertigjarige bestaan heeft de franchise altijd begrepen dat er, ondanks de hoge inzet en het expliciete bloedvergieten, ongeveer hetzelfde plechtigheidsniveau heerst als in een dodelijke aflevering van Maandagavond Rauw.
En toch, om een of andere reden, 2021 Dodelijke strijd probeerde de cheesiness achter zich te laten (misschien in een poging om weg te lopen van de ontvangst van de live-actionfilms uit de vorige jaren 90) in wat voelde als een poging om het ‘geaarde’ karakter van de blockbusters uit de jaren 2010 te heroveren. Het resultaat was een film die, ondanks dat hij een oppervlakkige gelijkenis vertoonde met Mortal Kombat, onverenigbaar voelde met de inherente cartooneske aard van het bronmateriaal. Nu, vijf jaar later, is het alsof regisseur Simon McQuoid (en nieuwe scenarioschrijver Jeremy Slater) helemaal terug naar de tekentafel is gegaan voor Mortal Kombat 2, een film die, ondanks gebreken die alleen kunnen voortkomen uit een aanpassing van een vechtgame, het kamp en de brutaliteit van de serie van harte omarmt.
Het is onmogelijk om een film met een zo dom personage als Baraka helemaal serieus te nemen, en gelukkig doet dit vervolg dat niet eens.
Warner Bros. Afbeeldingen
Net zoals het spel met dezelfde naam, Mortal Kombat 2 breidt zowel de reikwijdte als de wereldopbouwende basis die door de eerste film is gelegd aanzienlijk uit. We maken al vroeg kennis met de nieuwe rijken van Outworld en Edenia, waarbij de eerste een verlaten, bijna woestenij is waarover de despotische Shao Kahn (Martyn Ford) heerst, en de laatste een welvarend koninkrijk dat welwillend wordt geregeerd door koning Jerrod (Desmond Chiam) en zijn vrouw koningin Sindel (Ana Thu Nguyen). De serie kan niet helemaal ontsnappen aan de onmiddellijk herkenbare esthetiek van digitale FX-soundstages, maar nadat de laatste film een eeuwigheid op aarde en in een onopvallend bruin oefenterrein heeft doorgebracht, zijn enkele nieuwe en exotische locaties een welkome afwisseling van tempo.
De film begint met de vijandige overname van Edenia door Outworld: Shao Kahn slacht Jerrod af in een uitgebreide gevechtssequentie (een die het toneel vormt voor een opmerkelijke upgrade op de actieafdeling) en neemt koningin Sindel voor zichzelf gevangen, waarbij hij ook prinses Kitana (Adeline Rudolph) claimt als zijn onwettige dochter. Natuurlijk begint ze de komende decennia haar kwelgeest te haten en werkt ze als geheim agent voor Lord Raiden (Tadanobu Asano), tot grote ergernis van haar jeugdvriendin en Shao Kahn-loyalist Jade (Tati Gabrielle). McQuoid sprak de wens uit om meer vrouwelijke personages uit de selectie van Mortal Kombat te ontdekken na de release van de eerste film, en Mortal Kombat 2 speelt daar echt op in, waarbij Kitana een directere relevantie in de plot krijgt dan in meer dan 30 jaar aan games.
In tegenstelling tot het bronmateriaal vormt Kitana van Adeline Rudolph de helft van het kloppend hart van de film.
Warner Bros. Afbeeldingen
In alle rijken bereiden de overlevende kampioenen van de aarde zich voor op het naderende toernooi dat zal beslissen of ze wel of niet hetzelfde lot zullen delen als Edenia, en krijgen ze de taak een nieuwe kampioen te rekruteren. Die taak brengt het publiek oog in oog Mortal Kombat 2’s ander centraal personage: Johnny Cage van Karl Urban. We maken kennis met de aangespoelde actiester met een clip uit Ongekooide woede, een fictiefilm en een duidelijke liefdesbrief aan de actiefilms van de jaren ’90 – klappen die niet landen, flitsende en onzinnige salto’s en trappen, en ineenkrimpende dialogen, alles inbegrepen. Het is een perfecte manier om zowel hulde te brengen aan de oorsprong van de franchise (je zou JCVD gemakkelijk in de scène kunnen plaatsen en het zou alleen maar natuurlijker aanvoelen), als om Cage’s hele pathos neer te zetten als een man die ooit bovenop het Hollywood-kasteel stond voordat het allemaal onder hem naar beneden tuimelde.
De aanwezigheid van Cage is een van de winnende ingrediënten die de film zoveel meer in lijn brengt met de subtiele ironische lichtzinnigheid van de games. De plot bevindt zich stevig in het gebied van ‘zet je hersens uit’, en Johnny voelt zich een veel natuurlijker publiekssurrogaat dan OC Cole Young (Lewis Tan) uit de eerste film, omdat hij altijd in staat is geweest de absurditeit van de franchise te verduisteren zonder dat het beledigend aanvoelt. Karl Urban is misschien iets ouder dan de meeste fans van Johnny verwachtten, maar hij is perfect voor de geërgerde verbijstering van het personage over het vreemde interdimensionale conflict waarvoor zijn ogen zijn geopend, en McQuoid duwt het personage in de richting van een Jackie Chan-aangrenzende stijl van vechten en fysieke komedie die perfect past bij de zelfbewuste humor in het scenario van Jeremy Slater.
De aanwezigheid van Johnny Cage is de perfecte rechtvaardiging voor een welkome toename van komedie deze keer.
Warner Bros. Afbeeldingen
De grootste verbetering deze keer is zonder twijfel de strijd zelf: die van 2021 MK piekte in het begin met het openingsgevecht tussen Scorpion en Sub-Zero, Mortal Kombat 2 racet van spannend decor naar spannend decor. Onberispelijke vechtsportchoreografie gaat gepaard met een aantal behoorlijk ingenieuze afbeeldingen van de unieke magische vaardigheden die door elk personage worden gebruikt (iets waar onze overvloed aan superheldenfilms van zou kunnen leren); er is halverwege een adembenemende vechtscène met Liu Kang (Ludi Lin), wat zeker het hoogtepunt van de film is, maar dat wil niet zeggen dat personages als Sonya Blade (Jessica McNamee) en Jax (Mehcad Brooks) niet de kans krijgen om hun eigen idiosyncratische en opwindende beatdowns te serveren. Het is niet alleen dat de actie ook technisch goed is (opmerkelijk), maar elk gevecht vindt slimme manieren om de games op te roepen – van verwijzingen naar iconische bewegingen zoals Liu Kang’s vliegende drakentrap tot onmiddellijk herkenbare locaties zoals de met zuur doordrenkte Deadpool van Outworld en de met stekels gevulde Pit-fase die debuteerde in de eerste game.
Je zou verwachten dat een film gebaseerd op een van de meest gewelddadige gameseries aller tijden een behoorlijk grotesk bloedbad zal hebben, en in dit opzicht voldoet het vervolg absoluut. Er zijn niet alleen meerdere dodelijke slachtoffers die een gevoelige maag van streek kunnen maken (waaronder een paar die op de bovengenoemde locaties spelen), maar deze film heeft ook een schokkend aantal doden. De franchise heeft er nooit voor teruggeschrokken om zijn personages te verslaan, en ook niet om ze ad nauseum weer tot leven te wekken, maar verschillende helden en schurken ontmoeten gruwelijke en onverwachte ondergangen die het publiek er in hoge mate aan herinneren dat de strijd is sterfelijk, tenslotte.
Een van de meest opwindende aspecten van Mortal Kombat 2 is hoe naadloos de vechtchoreografie de meeste unieke superkrachten van het personage integreert.
Warner Bros. Afbeeldingen
Helaas is het meest voor de hand liggende probleem met de film het tempo, dat aanvoelt als een overcompensatie van het moeizame karakter van de eerste film. De plot wijkt snel af van cruciale momenten zoals belangrijke sterfgevallen of ontwikkeling van personages, wat jammer is omdat je kunt voelen dat Slater deze standaardarchetypen met enige diepgang probeert te doordrenken – een beetje extra tijd tussen de actie door zou een lange weg hebben afgelegd in het ontwikkelen van de steeds gespannener wordende vriendschap tussen Kitana en Jade, of het laten inleven van kijkers in het verdriet van Liu Kang over de dood van zijn beste vriend Kung Lao (Max Huang) in de vorige film. Zoals het er nu uitziet, is Johnny Cage het enige personage dat een substantiële boog van welke aard dan ook heeft gekregen (waarbij hij uiteindelijk de held ontdekt die begraven ligt onder het machismo van de filmster), wat jammer is omdat terugkerende personages als Sonya, Jax, Raiden en zelfs secundaire schurken zoals Shang Tsung (Chin Han) en Quan-Chi (Damon Herriman) allemaal een interessante dynamiek uit de games kunnen halen, en in plaats daarvan aan de kant worden gelaten.
Niettemin zal een bewerking van Mortal Kombat nooit hoge filmische kunst zijn, en dat hoeft ook niet. Mortal Kombat 2 doet precies wat een film gebaseerd op de serie het beste zou moeten doen, namelijk verbluffende vechtsportactie en maagverscheurende bloedvergieten tegen de achtergrond van een plot dat monumentaal dom en niettemin vermakelijk is. Het is een vervolg dat niet noodzakelijkerwijs werkt omdat luisteren naar kritiek van fans een onfeilbare strategie is, maar omdat het teruggrijpt op het bronmateriaal en het over-the-top spektakel van de films die het in de eerste plaats inspireerden.
