‘The Bear’, nu in de periode tussen het vierde en vijfde seizoen, heeft een verrassende aflevering op Hulu uitgebracht, ‘Gary’, die fungeert als een prequel totdat deze in de laatste seconden in iets anders verandert. Wat precies zal de tijd leren, maar dit laatste fragment komt na seizoen 4 en mogelijk vóór het begin van seizoen 5. De volledige cast van “Bear” wordt aan het einde vermeld, hoewel er niemand verschijnt behalve Jon Bernthal en Ebon Moss-Bachrach, die de aflevering schreven en schitteren als beste vrienden en “neven” Mikey en Richie, en Gillian Jacobs als Richie’s toenmalige vrouw, Tiffany. Noem het seizoen 4.5.
Het is op de Britse televisie niet ongebruikelijk om tussen seizoenen afzonderlijke afleveringen te posten die een doorlopend verhaal kunnen bevorderen of gewoon iets zijn voor Kerstmis. (“Doctor Who” heeft er een praktijk van gemaakt.) Ze herinneren de kijkers er tijdens het lange wachten tussen de seizoenen ook aan dat een serie nog niet voorbij is. Ik moest inderdaad naar het internet om erachter te komen of er een vijfde seizoen van “The Bear” op de planning stond, dat het einde van seizoen 4 – toen Carmy (Jeremy Allen White) het restaurant overliet aan Sidney (Ayo Edebiri) en Richie, net zoals Mikey, die door zelfmoord stierf, het aan hem had nagelaten – niet het einde van de serie was. (Sommigen zeggen dat het volgende seizoen het laatste zal zijn.)
We zijn een paar jaar voor het begin van de eigenlijke serie. De Gary uit de titel is de noodlijdende roeststad Gary, Indiana, zo dichtbij en zo ver van Chicago, waar Mikey en Richie op weg zijn naar een boodschap voor neef Jimmy (Oliver Platt) en een doos bezorgen waarvan niemand de inhoud kent. Richie, rijdend op een jachtgeweer, is opgewonden en noemt de reis ‘een missie’, merkt op wanneer ze de staatsgrens overschrijden en leest ‘leuke feiten’ over Gary vanaf zijn telefoon. Voor de gelegenheid heeft hij een cd gebrand. (Wat roadtrips betreft, is het een korte reis; de reis van Chicago naar Gary is ongeveer hetzelfde als die van het centrum van LA naar Long Beach, maar de implicatie is dat Richie nog nooit buiten de stad heeft gereisd.) Richie wil graag om kwart over vijf weer thuis zijn, omdat Tiffany, die zwanger is, het bijgelovige idee heeft dat dit de tijd is dat ze gaat bevallen. Dat hij een pistool meeneemt is volgens Tsjechov een zorgelijk begin.
Met de tijd om te doden in Gary, slepen ze elkaar in en uit situaties, bezoeken elkaar Koney Koning (een echte Gary-hotdoginstelling), storten zich op een potje basketbal, gebruiken drugs, pronken met halfbegrepen vechtsportbewegingen en komen uiteindelijk tot rust tussen een groep dagdrinkers in een naamloze bar, waar feiten en fictie voor de lol worden verteld, waardoor onze helden oude trauma’s kunnen uitpakken en nieuwe kunnen maken. (Marin Ireland is van onschatbare waarde als het oor waarin Mikey het zijne uitstort.) Met de stijgende boog van een eenakter zullen de zaken daar uit de hand lopen.
Zoals op zichzelf staande afleveringen gaan, is ‘Gary’ vooral onafhankelijk; er is geen voorkennis van de FX-serie nodig. Het uur speelt als een soort ruig hondenverhaal, door lichter en donkerder gebied op weg naar een grappige punchline met de inhoud van de doos, voordat het naar voren springt in zijn korte hedendaagse coda, een auto-ongeluk. Het is geregisseerd door de maker van de serie Christopher Storer en is niet zozeer een prequel als wel een van de op Mikey gerichte flashback-afleveringen van de show; “Vissen” won Bernthal in 2024 een gastacteur Emmy. Bernthal en Moss-Bachrach zijn vrienden sinds 2003, toen ze elkaar ontmoetten tijdens een optreden buiten Broadway in Lanford Wilsons ‘Fifth of July’, en je voelt dat ze als schrijvers een speelplaats voor zichzelf hebben gebouwd; beide zijn fenomenaal. “The Bear” doet altijd een beroep op zijn cast om zich uit te strekken, net zoals hun zichzelf verbeterende karakters. Bellen is nooit een optie.
