Door Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Robert A. Heinlein is zonder twijfel een van de grootste sciencefictionschrijvers aller tijden. Dat wordt vooral duidelijk als je naar zijn eerdere werk kijkt.
Heinlein veranderde naarmate hij ouder werd. Zijn werk werd scherper, bitterder, en de seksuele vrijheid die hij in zijn werk omarmde, veranderde in iets wellustigers. Hij is echter nooit gestopt met het maken van geweldige werken, en hij is nooit gestopt met het bedenken van innovatieve ideeën.
Heinleins vroege en middencarrièrewerk wordt als geniaal beschouwd, en hij is een van de oorspronkelijke vaders van betekenisvolle, moderne sciencefiction. Robert A. Heinlein werd de “Dean of Science Fiction” genoemd, en dat is hij ook veel boeken geschrevenruim veertig jaar materiaal.
Niet al zijn boeken zijn echter goed verouderd. Vooral activisten hebben er een probleem mee Farnhams eigendom.
De controverse rond het eigendom van Farnham
Dus waar gaat al die controverse over? Het boek speelt zich af in een dystopische wereld waar mensen met een donkere huid technologisch het meest geavanceerd en machtig zijn ter wereld. In zekere zin lijkt het zelfs een beetje op Wakanda. Of Wakanda als de Wakandans kwaadaardige slaveneigenaren waren.
Critici beweren dat Heinleins weergave van de dominante zwarte cultuur in de roman de negatieve stereotypen over mensen van Afrikaanse afkomst versterkt, door hen af te schilderen als wreed en barbaars. Was dat zijn bedoeling? Of was het zijn bedoeling om mensen van Afrikaanse afkomst af te schilderen als superslim, geavanceerd en de meest succesvolle? Dat is waar de vragen beginnen.
Heinlein liet Afrikanen blanken tot slaaf maken
In de toekomst van Farnhams eigendomhebben technologisch geavanceerde mensen van Afrikaanse afkomst blanken tot slaaf gemaakt. Dit is door sommigen geïnterpreteerd als een reactionaire fantasie, die de angst voor een omkering van raciale machtsstructuren versterkt. Dit aspect van de roman is bekritiseerd vanwege het potentieel om de angst voor blanke supremacisten te bestendigen.
Het lijkt enigszins onwaarschijnlijk dat dit de bedoeling van Heinlein was. Voorstanders van zijn schrijven beweren dat hij een satirische kritiek probeerde uit te oefenen op de opvattingen van mensen over de raciale machtsdynamiek. Heinlein zelf sprak nooit over de controverse. Hij stierf in 1988, en destijds interpreteerde niemand het boek zoals het nu is, in de moderne stempelcultuur. Jaren na de dood van Heinlein Farnhams eigendom werd gezien als een satirische kritiek op racisme, bedoeld om de aannames van lezers over ras en macht in twijfel te trekken.
De eerste trouw van Robert A. Heinlein was de vrijheid
Gezien de aard van zijn andere werk is het moeilijk voor te stellen dat Heinlein daadwerkelijk een of ander krankzinnig racistisch verhaal wilde schrijven. Zijn andere boeken waren symbolen van de hippiebeweging van de vrije liefde, die culturele normen ter discussie stelde toen dit nog niet acceptabel was.
Heinleins hele ethos, in al het andere dat hij schreef, is opgebouwd rond totale persoonlijke vrijheid en totale gelijkheid voor iedereen. Die ideeën waren destijds behoorlijk radicaal. Sommigen van hen zijn dat nog steeds.
Het verhaal van Farnhams eigendom
Op het niveau van de kwaliteit van Heinleins schrijven, Farnhams eigendom was een van zijn betere inspanningen. Het boek begint met een verhaal uit de Koude Oorlog, over een gezin dat zich verstopt in een zelfgebouwde schuilkelder doemsdag klok slaat middernacht en een nucleaire oorlog landt er bovenop.
Het interessante aan Heinleins schrijven, misschien wel meer dan in al het andere dat hij ooit heeft gedaan, is hoe hij erin slaagt een levendig beeld over te brengen van wat er gebeurt, zonder zich bezig te houden met daadwerkelijke visuele beschrijvingen van de omgeving waarin hij zijn personages plaatst. In plaats van te beschrijven hoe zijn wereld eruitziet, kiest Heinlein ervoor om te beschrijven hoe zijn personages erop reageren, en via hen krijgen zijn lezers niet alleen het beeld, maar soms ook een dieper begrip dan ze zouden krijgen als hij simpelweg oppervlakkige kennis had beschreven.
Emoties komen tot leven bij de vernietiging van alles
In Farnhams eigendomhet meest verbluffende moment van het boek vindt al vroeg plaats, terwijl Heinleins mannelijke en vrouwelijke hoofdrolspelers zich in hun zelfgemaakte schuilkelder nestelen, de vloer trilt en de wereld boven hen explodeert, en terwijl niets anders dan de dood hen te wachten staat, ze een kus geven, wat leidt tot hints naar seks. Heinlein is vaak seksueel in zijn latere geschriften, maar dit specifieke boek werd in 1964 geschreven, en alles wat meer was dan een zoensessie midden in een explosie zou door de censuur van die tijd waarschijnlijk als pornografie zijn beschouwd.
Het verbazingwekkende eraan is de manier waarop hij hun angst, terreur, hartstocht, lust en al hun emoties op dat moment in de structuur van zijn verhaal verwerkt om hun vreselijke, angstaanjagende situatie levendig tot leven te brengen. Op dat moment ben je daar samen met hen in die bunker, terwijl de wereld overal om je heen eindigt, op een plek waar niets van de dingen waar je vroeger om gaf er toe doet, omdat je in het beste geval binnen een paar uur dood bent.
Tijdreizen naar een toekomst gerund door Wakanda
Natuurlijk speelt het hele boek zich niet af in een schuilkelder, en als je het stofomslag erop hebt gelezen, dan weet je dat de nucleaire explosies hierboven op de een of andere manier hun kleine schuilplaats vooruit in de tijd slaan, naar een toekomst waarin blanke mensen in slavernij leven en alles wat we ooit hebben gekend onder duizenden jaren stof ligt begraven. Het boek werkt nooit zo goed als Farnham en zijn kleine groep eenmaal gedwongen worden om met die toekomst om te gaan, maar tijdens de controversevrije eerste helft, wanneer ze alleen zijn en proberen een bestaan op te bouwen, stijgt de roman.
Farnhams eigendom Alleen al voor die eerste helft is het de moeite waard om te lezen. De rest is misschien ook de moeite waard om te lezen, al was het maar om zelf te beslissen dat controversiële, modern bevooroordeelde interpretatie van zijn werk is wat hij doet. Robert A.Heinlein eigenlijk bedoeld. Als je het mij vraagt: ik betwijfel het.
FARNHAM’S VRIJE EIGENSCHAP BOEKSCORE
