Blijkbaar niet tevreden met het failliet van Sears, Toys R Us, Radio Shack en talloze andere bedrijven; het kopen en vervolgens verminken van de Washington Post; en terwijl hij de Tech Bro rechtsaf naar MAGA leidde, deed Jeff Bezos zijn uiterste best om die van dit jaar te verpesten Met Gala.
Simpelweg door er deel van uit te maken.
De normaal gesproken schuimige aanloop naar de jaarlijkse over-the-top mode-inzamelingsactie van maandagavond voor het Costume Institute van het Metropolitan Museum of Art in New York ging niet zozeer over welke A-listers aanwezig zouden zijn en wie ze zouden dragen, maar meer over een moratorium op Bezos en zijn vrouw, Lauren Sánchez Bezos, die het evenement sponsorde en ere-covoorzitters was.
Zelfs geen aansluiting bij de langverwachte en box-office-bevredigend debuut van “The Devil Wears Prada 2” (die begint met Miranda Priestly van Meryl Streep die het Met Gala verlaat) zou het nieuws over anti-Bezos-protesten en oproepen tot boycots kunnen doorbreken.
Guerrilla-activistengroep Iedereen haat Elon bekladde New York met anti-Bezos-borden en op vrijdag plaatsten activisten 300 flessen gevuld met nep-urine in het museum, wat de aandacht vestigt op klachten van Amazon-werknemers dat ze geen toiletpauze mogen nemen.
(Hoewel deze eerlijk gezegd ook als modesatire hadden kunnen dienen; veel van de outfits die door galabezoekers worden gedragen lijken dat ook te doen het vermogen tarten om gehoor te geven aan de roep van de natuur.)
Burgemeester van New York Zohran Mamdani sloeg zijn uitnodiging afwaarin hij zei dat hij zijn tijd wilde besteden aan ‘betaalbaarheid’. Streep werd persoonlijk bij de strijd betrokken; Door haar afwezigheid, evenals die van anderen, waaronder Zendaya, vroegen sommigen zich af of bepaalde leden van de glitterati te verontwaardigd waren over de Bezos-ificatie van de gebeurtenis om aanwezig te zijn. (Niemand, inclusief Streep en Zendaya, heeft gezegd dat ze aan het boycotten waren; volgens haar vertegenwoordigers, Streep is nog nooit naar het gala geweest omdat het “nooit helemaal haar toneel is geweest.”)
Zoals journalist Macaulay Connor zegt in ‘The Philadelphia Story’: ‘Het mooiste gezicht in deze mooie wereld is de bevoorrechte klasse die van haar privileges geniet.’ Het Met Gala, dat begon in 1948, was altijd een vast onderdeel van de New Yorkse societypagina’s, maar de afgelopen tien jaar is het een culturele fixatie geworden waar alle ogen op gericht zijn.
Toen dat ‘mooie gezicht’ op een steeds groter wordende sociaal-economische kloof stuitte, is dat genot doorspekt met controverses. Vijf jaar geleden droeg vertegenwoordiger Alexandria Ocasio-Cortez (DN.Y.) een witte jurk versierd met “Belast de rijken” (nadat ze de jurk met korting had gehuurd, bleek ze later in strijd te zijn met de geschenkregels van het Congres en werd ze gedwongen de volledige waarde te betalen).
In 2024, toen de wereld in rep en roer stond rond het Israëlische bombardement op de Gazastrook als reactie op de aanval van 7 januari, gingen velen naar de sociale media om de galabezoekers te vergelijken met de met mooie kleren versierde burgers van het Capitool die kindermoord toejuichten in ‘The Hunger Games’.
Het goede nieuws is dat het gala zijn Bezos-smet heeft overleefd. Talloze mooie en geprezen mensen begaven zich in een mode-Rozenparade over de rode loper en mengden zich tussen een tentoonstelling waarin alle vormen van het menselijk lichaam werden gevierd. Vorig jaar bracht het evenement $31 miljoen op voor het Costume Institute; dit jaar zal het waarschijnlijk meer opleveren.
Maar er viel niet te ontkomen aan het niveau van aandacht en vitriool dat werd aangewakkerd door de deelname van Bezos of de grotere kwesties die het weerspiegelt.
In de Verenigde Staten heeft nieuw geld een lange traditie in het nastreven van respectabiliteit (samen met belastingvoordelen en naamgevingsmogelijkheden) door zwaar te doneren aan verschillende culturele instellingen. Op enkele uitzonderingen na worden de technische titanen van Silicon Valley echter al lang bekritiseerd vanwege hun gebrek aan traditionele filantropie, vooral op het gebied van de (niet-digitale) kunst. Maar wat gezien zou kunnen worden toen Bezos eindelijk met het aloude programma aan de slag ging, wordt door velen gezien als zijn poging om, zoals ‘Sex and the City’-ster Cynthia Nixon het uitdrukte, zich bezig te houden met ‘het witwassen van reputatie’.
Bezos heeft een geschat vermogen van ongeveer 250 miljard dollar, een ondoorgrondelijk bedrag dat hem tot een van de rijkste mensen ter wereld maakt. Ooit beschouwd als een slimme vernieuwer, en vervolgens, met zijn aankoop van de zwaaiende Washington Post, een witte ridder, is hij sindsdien de belichaming geworden van het op hol geslagen kapitalisme.
Terwijl de rest van het land probeert rond te komen in een wereld die op zijn kop staat door de digitale revolutie, genieten de makers ervan van een levensstijl die de duizelingwekkende hoogten van Versailles vreemd doet lijken.
In een tijd waarin massale ontslagen regelmatig die delen van de nieuwscyclus voeden die niet gewijd zijn aan stijgende prijzen en mondiale economische onzekerheid veroorzaakt door de oorlog in Iran, leek het Met Gala voor velen al toondoof. De deelname van Bezos zorgde voor een vlampunt, de rotte kers op het hele stinkende ‘laat ze taart eten’.
Het optreden van het gala in “The Devil Wears Prada 2” had al een licht bittere nasmaak. Net als de roman van Lauren Weisberger waarop het was gebaseerd, was ‘The Devil Wears Prada’ een hymne aan mode en modejournalistiek. Miranda (gebaseerd op Anna Wintour) heeft van Runway (gebaseerd op Vogue) een dominante kracht gemaakt in zowel de mode als het bloeiende ecosysteem van traditionele media. Aan het einde verwerpt Andy Sachs (Anne Hathaway) uiteindelijk haar Chanel-laarzen voor het schoenleer van een dagelijkse journalist, een carrièrestap die, hoewel niet glamoureus, toch financieel haalbaar was.
In de tweede film niet zo veel. Andy wordt, net als zoveel journalisten, ontslagen (via sms!) terwijl ze een brancheprijs ontvangt, terwijl Runway verwikkeld is in schandalen, net zo mager als al zijn modellen en zich vastklampt aan de laatste restjes culturele relevantie.
Zoals bij zoveel publicaties, waaronder deze, zijn de verhalen en fotospreads ‘inhoud’ geworden, de toekomst gemeten in klikken.
In zo’n wereld is het moeilijk voor te stellen dat een jonge Weisberger een baan bij Vogue zou krijgen of lang genoeg zou overleven om de observaties te verzamelen die ze gebruikte om ‘The Devil Wears Prada’ te schrijven. Het maakt niet uit of je een uitgeverij vindt die geïnteresseerd is in het kopen van een eerste roman over werken bij een tijdschrift of een filmstudio die er een film over maakt.
Het Met Gala trekt misschien nog steeds miljoenen aandacht, maar Vogue heeft het, net als elk ander mediaplatform, moeilijk. De slechterik van “The Devil Wears Prada 2” is niet langer Miranda van Streep, maar Benji Barnes (Justin Theroux), een potentiële miljardair-koper van Runway. Wie zou, als Theroux niet zulk mooi haar had, een vervanger kunnen zijn voor Bezos (die wel of niet de aankoop van Vogue overweegt).
Is het dan een wonder dat Bezos’ optreden als sponsor en erevoorzitter van het Met Gala, net als de miljardenbruiloft die hij organiseerde toen de helft van de redactiekamer van de Washington Post werd geschrapt uit naam van kostenbesparingen, een domper op het evenement wierp?
Silicon Valley volgt misschien nog steeds het edict van Mark Zuckerberg om ‘snel te handelen en dingen kapot te maken’, maar terwijl de rest van ons tussen de puinhopen sjokt, is het een beetje veel om te zien hoe iemand als Bezos zich een weg baant in een viering van artistieke creatie.
En die winkel waar Andy haar hemelsblauwe trui kocht? Amazon heeft het al lang geleden failliet verklaard.
