Kostuum kunst onderzoekt hoe normen voor vorm, bescheidenheid en bekendheid door de geschiedenis en culturen heen zijn veranderd. Een deel van de tentoonstelling begint met het klassieke lichaam: de idealen van de Griekse beeldhouwkunst, geschilderde naakten en monstergroottes die de mode-industrie domineren. Terwijl kijkers door de galerij lopen, wordt het lichaam steeds overdrevener: vrouwenfiguren worden vervormd door korsetten, bustles en hoepelrokken om te voldoen aan de schoonheidsidealen van hun tijd. Ten slotte wordt het lichaam teruggewonnen door ontwerpers als Rei Kawakubo, Duran Lantink en Michaela Stark, die de conventies van schoonheid uitdagen.
In een andere sectie, georganiseerd rond wat Bolton de ‘anatomische’ en ‘sterfelijke’ lichamen noemt, ‘gaat het allemaal om universaliteit en overeenkomsten – alles wat we allemaal delen.’ Fysieke eigenschappen zoals huid, anatomie en bloed gaan gepaard met universele ervaringen zoals veroudering en sterfelijkheid.
In de galerijen worden klassieke mannequins vergezeld door anderen die lichamen vertegenwoordigen die zwanger zijn, grote maten hebben, gehandicapt zijn of anderszins niet-conform zijn. Velen zijn gemodelleerd naar echte mensen, zoals schrijver en activist Sinéad Burke, model Aariana Rose Philip, atleet en actrice Aimee Mullins, en singer-songwriter Yseult. In plaats van een gezicht hebben de mannequins, ontworpen door kunstenaar Samar Hejazi, een ovaal van gepolijst staal dat de gezichten van de kijkers naar hen terugkaatst.
‘Costume Art’ gaat op 10 mei open voor het publiek.
