De vondst van gigantische stenen blokken met een gewicht van 80 ton onder de zee, die worden beschouwd als onderdeel van de vuurtoren van Alexandrië, een van de wonderen van de antieke wereld, heeft belangstelling gewekt voor de studie van oude techniek, mariene archeologie en de geschiedenis van het Middellandse Zeegebied. Deze enorme architecturale fragmenten, waaronder lateien, toegangspoorten en straatstenen, gevonden op de vloer van de oostelijke haven van Alexandrië, bieden waardevolle informatie over de compositie, de val en de methoden die zijn gebruikt bij de constructie van deze gigantische vuurtoren. Via onderzoeksinitiatieven zoals PHAROS bestuderen wetenschappers de vuurtoren door middel van fotogrammetrie, computerreconstructies en steenanalyse.
Wetenschappers ontdekken 22 gigantische stenen die verband houden met de Pharos van Alexandrië
Het bestaan van gezonken overblijfselen van de Pharos van Alexandrië is al tientallen jaren bekend, maar de laatste tijd is het mogelijk geworden om nog veel meer ontdekkingen te doen. De Dassault-systemen Het team slaagde erin 22 enorme stenen blokken te vinden, die elk ongeveer 70 tot 80 ton wogen. Details zoals de deurlatei, drempelstenen en enorme stenen suggereren dat ze de ingang van de vuurtoren vormden. Het huidige onderzoek vindt plaats in het kader van de PHAROS-project georganiseerd door wetenschappers van het National Center for Scientific Research (CNRS).Zoals Isabelle Hairy, de hoofdarcheoloog van de missie, zegt, moeten de fragmenten van de vuurtoren worden geanalyseerd als stukjes van de puzzel, waardoor de digitale reconstructie van het monument mogelijk wordt. De huidige ontdekking wordt dus beschouwd als een doorbraak in de onderwaterarcheologie, omdat het helpt de geheimen van de eeuwenoude architectuur bloot te leggen.
De vuurtoren van Alexandrië: een van de zeven wonderen
De vuurtoren van Alexandrië, ook wel de Pharos genoemd, werd gebouwd in de 3e eeuw voor Christus tijdens het bewind van Ptolemaeus II Philadelphus. Het was meer dan 100 meter hoog en fungeerde als navigatiehulpmiddel dat het veilig aanmeren van schepen in de drukke Egyptische haven mogelijk maakte. Jarenlang werd de vuurtoren beschouwd als een van de hoogste door de mens gemaakte gebouwen en een voorbeeld van Hellenistische architectonische superioriteit. Er wordt aangenomen dat het drie niveaus heeft gehad, bestaande uit vierkante, achthoekige en cilindrische vormen.Niettemin hebben verschillende aardbevingen uit de 10e tot de 14e eeuw bijgedragen aan de sloop ervan, waardoor substantiële delen van het gebouw in het water vielen. De ontdekking van deze massieve rotsen komt dus overeen met de schriftelijke verslagen over de achteruitgang van de vuurtoren.
Technisch wonder: hoe oude bouwers zich bewogen Stenen van 80 ton
Een van de intrigerende aspecten van deze ontdekking is het gewicht en de precisie van de gebeeldhouwde stenen. Het is zelfs in de moderne tijd een hele klus om stenen te vervoeren die zo’n 80 ton wegen, wat veel vragen oproept over de technische capaciteiten van oude beschavingen.Volgens deskundigen zal het gebruik van hefboomwerking, hellingen en mankracht het mogelijk maken dat oude individuen deze zware stenen kunnen transporteren en positioneren. Er wordt ook rekening gehouden met architecturale elementen uit Griekenland en Egypte, wat een indicatie is dat er sprake was van versmelting tussen culturen.Het niveau van precisie dat in de stenen wordt getoond, evenals de integratie van de stenen in grootschalige constructies, laat zien hoe verfijnd de technische vaardigheden van oude beschavingen waren.
Digitale reconstructie en de weg vooruit
In plaats van een exacte replica van de vuurtoren in werkelijkheid te bouwen, omvat de nieuwe aanpak de creatie van een digitale replica van de vuurtoren. Met moderne technologie wordt elke steen gescand en gebruikt in een digitale reconstructie van de vuurtoren.Behalve dat het nuttig is bij het bepalen of bepaalde theorieën over de bouw of instorting van de vuurtoren stand houden, geeft het historici en mensen met belangstelling voor geschiedenis de gelegenheid om dit wonder van techniek in al zijn glorie te aanschouwen.Samenvattend: hoewel de lokalisatie van de tachtig ton rotsen het bestaan van de structuur bevestigt, is er nog een andere uiterst belangrijke factor; het herinnert ons eraan dat zelfs onder het zeeoppervlak sporen van onze verbeeldingskracht en innovatie liggen.
