Ik grap dat het moeilijkste deel van drie jonge kinderen hebben is ze allemaal in en uit de auto krijgen.
“Als ik ze nu inlaad, ben ik over twee uur bij je thuis”, grapte ik onlangs tegen mijn moeder, die tien minuten verderop woont.
Maar alle grapjes terzijde: het duurt lang om mijn 5-, 3- en 1-jarige in en uit te krijgen de minibus. Bovendien is het fysiek zwaar. Niemand is sterker dan een peuter die niet vastgegespt wil worden.
Een deel van de strijd komt voort uit het feit dat ik dat vroeger ook deed woon in New York Cityen ik hield van de beloopbaarheid. Ik liep naar winkels, naar de film, naar restaurants en meer. Nu woon ik in Zuid-Californië, waar autorijden veel gebruikelijker is. Zeker, mensen laten honden uit en gaan joggen, maar in de buitenwijken, waar alles zo verspreid is, kun je er naartoe lopen ergens komen is zo lastig. Of toch?
Sinds kort zet ik mijn kinderen in de kinderwagen en loop ik (bijna) overal naartoe. Het is een van de beste dingen die ik heb gedaan. Ik ben in vorm gekomen, heb mijn kinderen buitenen het beste van alles: we hebben samen een aantal goede herinneringen gemaakt.
Het was moeilijk om een huis te vinden dat beloopbaar was
Eind vorig jaar ben ik serieus op zoek gegaan naar een nieuw huis. Met drie kinderen had ik iets groters nodig. Maar buiten de afmetingen was mijn belangrijkste must-have de beloopbaarheid. Ik wilde het mijn kinderen meenemen op wandelingen naar winkels, films, restaurants en meer – net zoals ik dat in New York zou kunnen doen.
Het bleek een hele opgave te zijn. De meeste steden in het hele land zijn bestemd voor residentiële en commerciële gebouwen, waarbij huizen in het ene gebied en winkels in een ander gebied blijven. In feite is de grootste Amerikaanse stad zonder bestemmingsplannen is Houston, Texas. (Ja, zelfs NYC heeft bestemmingsplannen(hoewel ze verschillen van de regels die in een typische buitenwijk gelden.) Bestemmingszones kunnen geweldig zijn: deze wetten zorgen ervoor dat de meeste huiseigenaren zich geen zorgen hoeven te maken over het verhuizen van een luidruchtige, stinkende, potentieel gevaarlijke fabriek in de buurt. Maar het betekent ook dat veel huizen kilometers verwijderd zijn van het dichtstbijzijnde winkelcentrum.
Zeker, sommige huizen hier in de buitenwijken liggen dichter bij winkels dan andere. Maar zelfs nabijheid betekent niet dat het beloopbaar is.
Ik heb een rondgang langs een handvol huizen gemaakt die nog geen anderhalve kilometer verwijderd waren van geweldige winkels en restaurants, maar als je er naartoe liep, zou dat betekenen dat je een grote heuvel op en af moest of langs de kant van een drukke straat zonder trottoir moest lopen. Misschien zou ik de trektocht alleen kunnen afhandelen, maar dan met drie kinderen op sleeptouw? Het zou niet de aangename familiewandeling zijn die ik me had voorgesteld.
Uiteindelijk heb ik tussen twee winkelcentra het perfecte huis gevonden. Ik was heel blij toen ik de benodigdheden vond: een bioscoop, Target, Starbucks en verschillende restaurants allemaal binnen een straal van anderhalve kilometer. Wij waren thuis.
Wandelen heeft voordelen die ik niet had verwacht
Terwijl mijn belangrijkste motivatie voor het vinden van een huis gebaseerd op de beloopbaarheid was dat ik minder tijd kwijt was aan het in de auto stappen, ik was aangenaam verrast door de andere voordelen van het thuislaten van de minibus.
Om te beginnen ben ik in de maanden sinds mijn verhuizing in uitstekende conditie gekomen. Niet om op te scheppen, maar het duwen van een zware dubbele kinderwagen terwijl ik een baby van 20 pond op mijn borst draag, heeft wonderen gedaan voor mijn benen en achterkant.
Zijn goede oefening ook voor de kinderen. Mijn 5-jarige neemt haar scooter mee en schakelt het rijden, wandelen en ontspannen in de kinderwagen uit. Mijn driejarige neemt soms ook haar driewieler mee. Het is goed voor ze om eruit te komen, en zelfs als we naar McDonald’s gaan om frietjes te halen, voelt het woon-werkverkeer in ieder geval gezond. En ’s nachts slapen ze goed.
Maar mijn favoriete voordeel was er één waar ik niet op had gerekend. We krijgen meer quality time samen dan ooit. Tijdens het rijden moet ik me op de weg concentreren. We zitten allemaal vastgebonden en kijken naar voren. Om mezelf te vermaken zet ik een podcast of de radio op. Het is niet bepaald ’tijd voor elkaar’. Als we wandelen, zijn mijn oudste twee de hele tijd aan het kletsen met mij of met elkaar.
Gelukkig vinden mijn kinderen het leuk, of tolereren ze het tenminste. Soms worden ze moe, vooral als we naar meerdere winkels gaan. Eén keer, alle drie kinderen smelten op de terugweg van Target, en we moesten op een schaduwrijk bankje zitten genieten van de boodschappen die we zojuist hadden gekocht, voordat we verder konden gaan. Maar over het algemeen raken ze enthousiast over onze wandelingen.
Uiteraard gebruiken wij de auto nog steeds veel. We kunnen niet naar het huis van mijn moeder lopen, en zowel de zwem- als de balletlessen zijn te ver. Bovendien heb ik besloten om mijn oudste halverwege het schooljaar niet over te zetten naar een nieuwe kleuterschool, dus tot het einde van het schooljaar rijden we elke weekdag een half uur naar onze oude buurt. Maar we kijken ernaar uit om in de herfst naar haar nieuwe, dichterbij gelegen school te lopen.
De laatste tijd lopen we elk weekend naar de donutwinkel. Op een zaterdag, toen we buiten kwamen, zagen we onze nieuwe buurvrienden aan de overkant van de straat, een gezin met twee jonge kinderen, in hun auto stappen. Ze waren ook op weg naar donuts. We lachten samen over het rijden van zo’n korte route, en ik glimlachte toen ik mijn wagen langs hun huis trok. Daar hebben we ze verslagen.
