Dit artikel bevat spoilers voor “De duivel draagt Prada 2.”
Het is geen geheim dat “Star Wars: The Last Jedi” is de meest verdeeldheid zaaiende film geworden in de geschiedenis van die sciencefictionfranchise. Directeur Rian Johnson probeerde trots de franchise te laten evolueren en volwassen te maken met meeslepende karakterbogen en schokkende onthullingen, of het nu de plotselinge moord op Supreme Leader Snoke door Kylo Ren was of het feit dat Rey’s ouders niemand van belang waren.
Maar misschien wel het meest opruiende element van “The Last Jedi” kwam met de terugkeer van Luke Skywalker. Nadat “The Force Awakens” eindigde toen Rey de Jedi Master opspoorde, die om een mysterieuze reden in afzondering leefde, onthulde “The Last Jedi” precies waarom Skywalker was verdwenen.
Terwijl hij probeerde Ben Solo (de zoon van Han Solo en Leia Organa) en een nieuw contingent Jedi te trainen, voelde Skywalker een opkomende duisternis in de jonge, toch al machtige Solo. In de hoop een toekomst te vermijden waarin Ben hetzelfde pad volgde als Skywalkers vader, Darth Vader, kwam de Jedi Meester kort op het idee om zijn neef te vermoorden. Dit stond ver af van de heroïsche terugkeer die een bepaalde sekte van vocale fans van Luke Skywalker verlangde, en het was een van de knelpunten in hun kritiek op het vervolg: zelfs als Russische bots iets te maken hadden met de vocale tegenstand van de film.
Wat heeft dit allemaal met de onlangs uitgebrachte ‘The Devil Wears Prada 2’, vraag je je misschien af? Welnu, deze erfenis geeft een van de hoofdpersonen uit de originele film een verrassende evolutie – een evolutie die oude fans van de film uit 2006 zou kunnen afschrikken, vooral degenen die hielden van het koude, berekende en scherpe toezicht van Runaway-hoofdredacteur Miranda Priestly, voortreffelijk gespeeld door Meryl Streep.
Als we terugkeren naar het kantoor van Runway, is het tijdschrift niet meer wat het was. Net als veel ooit bloeiende gedrukte publicaties hebben ze hun focus verlegd naar online-inhoud, maar het staat ver verwijderd van het baanbrekende werk waar het modetijdschrift bekend om stond. Bovendien is Runway het onderwerp van een enorm schandaal, waarbij een Runway-verhaal waarin een modemerk werd geprofileerd er niet in slaagde te ontdekken dat het merk gebruik maakte van sweatshoparbeid.
Miranda Priestly is niet meer zo duivels als vroeger
Het is onnodig om te zeggen dat Miranda in de problemen zit, en daarom wordt Andrea “Andy” Sachs (Anne Hathaway), die net via sms is ontslagen tijdens een prijsuitreiking ter ere van haar prestatie in de journalistiek, door Runway-voorzitter Irv Ravitz (Tibor Feldman) aangesteld als redacteur voor nieuwe artikelen van het tijdschrift. Irv hoopt dat Andy hen door deze controverse heen kan helpen en de reputatie van Runway weer op de rails kan krijgen.
Zoals de trailers voor “The Devil Wears Prada 2” hebben aangeprezen, heeft Miranda nog steeds enkele van haar onaangename neigingen, te beginnen met het schijnbaar volledig vergeten wie Andy zelfs is. Maar Miranda is verre van de strenge baas die ze vroeger was, omdat de erbarmelijke staat van de journalistiek haar heeft uitgeput. Bovendien heeft Irv Miranda het hof gemaakt voor een nog grotere baan als Chief Content Officer van Elias-Clarke, het moederbedrijf van Runway (beschouw ze als een proxy voor de echte Condé Nast, eigenaar van Vogue, Vanity Fair en meer), en ze staat te popelen om Irv’s richtlijnen op te volgen om dit leuke nieuwe optreden veilig te stellen.
Naast dit opruiende incident dat Andy en Miranda herenigt, is de hoofdredacteur van Runway ook vaak verzacht en gecorrigeerd in dit moderne tijdperk van meer doordachte, inclusieve en gevoelige berichtgeving in de media. Tijdens de verschillende creatieve bijeenkomsten die Miranda voor de inhoud van Runway begeleidt, wordt ze vaak weggeleid van de bepaalde formuleringen van kritiek die niet langer politiek correct zijn, niet alleen voor de werkplek maar voor de samenleving als geheel.
Dit alles resulteert in een Miranda die niet dezelfde hooivork en stoot heeft die haar in de eerste film zo’n heerlijke duivel maakte. Maar dat is misschien wel een van de beste delen van ‘The Devil Wears Prada 2’.
Miranda’s evolutie is precies waar een legacyquel naar moet streven
Toegegeven, deze verandering was voor Miranda even wennen toen ik zag hoe “The Devil Wears Prada 2” zich ontvouwde. Het is vreemd om te zien hoe Miranda buigt voor haar voormalige assistente Emily (Emily Blunt), die nu toezicht houdt op Dior, aangezien Miranda het cruciale advertentiegeld van Dior nodig heeft om Runway te helpen blijven bestaan. Maar dit is de delicate toestand van de journalistiek (ook afgebeeld in Peacock’s buitenwijk “The Paper”), waar ooit machtige redacteuren gedwongen worden advertentie- en inhoudsruimte toe te staan om de klanten tevreden te stellen die nodig zijn om de lichten aan te houden.
Het is ook vreemd om te zien dat Miranda snel en behulpzaam met Andy samenwerkt. Ja, ze heeft hier en daar nog steeds wat grappige weerhaken en scherpe blikken, maar is ook moeilijk en vaak niet beschikbaar voor overleg. Maar Miranda weet ook dat Irv Andy heeft ingehuurd, en ze moet haar op zijn minst laten proberen indruk te maken, al is het maar om Andy dit nieuwe initiatief te laten mislukken (wat ze niet doet).
Er is een reden waarom Miranda nog steeds aan de macht is bij Runway, ondanks de drastische verandering in de staat van de journalistiek en human resources: ze weet hoe ze zich moet ontwikkelen. Ze weet hoe ze een bal moet spelen. Laten we niet vergeten hoe ze schitterde met haar nepvriendelijkheid voor Jacqueline Follet (Miranda’s tegenhanger als hoofdredacteur bij French Runway in de originele “Devil Wears Prada”). Net als Luke Skywalker zich afsloot van de Force en in isolatie raakte, hoeft Miranda alleen maar te glimlachen en haar samengeknepen lippen vaker te verbergen om Runway te laten overleven in het desolate medialandschap.
Op een gegeven moment moet Miranda stoppen met aardig doen, maar ze is nog steeds een andere vrouw
Maar op een gegeven moment realiseert Miranda zich dat ze moet stoppen met aardig te doen, en samen met Andy neemt ze het initiatief om te stoppen met het sussen van de nieuwe voorzitter van Elias-Clarke, Jay Ravitz (BJ Novak als techbroer die het roer overnam na de plotselinge dood van zijn vader). Jay probeert het hele bedrijf te verkopen aan miljardair Benji Barnes (Justin Theroux), die toevallig een relatie heeft met Emily, die de nieuwe hoofdredacteur van Runway zal worden als de deal doorgaat. In plaats daarvan sluit Miranda, dankzij enkele ambitieuze telefoontjes van Andy, een nieuwe deal waardoor Runway onder haar leiding blijft, met weinig bemoeizuchtig toezicht van hun nieuwe eigenaar. Miranda heeft opnieuw gewonnen. Maar heeft ze dat echt gedaan?
Uiteindelijk maakt Miranda bekend dat ze goed op de hoogte was van een geheim, lucratief aanbod dat Andy kreeg om een allesomvattend boek over Miranda te schrijven. De vrouw die eerder alleen maar kort in zichzelf grijnsde vanuit de achterbak van haar stadsauto met chauffeur, als privé-erkenning van de vaardigheid van een jonge Andy Sachs, onthult dat ze eigenlijk wil Andy om dit boek te schrijven. Opnieuw achterin een stadsauto, dit keer met Andy aan haar zijde, zegt Miranda dat hij wil dat iedereen op de hoogte is van haar ongeduld en ongepastheid, van haar overheersende neigingen en haar onvermogen om te stoppen met werken. Miranda wil dit omdat ze wil dat iedereen weet dat dit soort succes een prijs met zich meebrengt: weg zijn van haar familie.
In “The Last Jedi” accepteerde Luke dat zijn isolement van de Force was geen haalbare oplossing voor zijn eerdere fout met Ben Solo. In plaats daarvan kwam hij sterker dan ooit tevoorschijn en werd hij de vonk die het verzet nodig had om terug te dringen tegen de macht van de Eerste Orde, hoewel dit de opoffering van zijn eigen leven vereiste. In “The Devil Wears Prada 2” begrijpt Miranda dat altijd toegeven aan de machthebbers niet de beste manier is om haar positie bij Runway te behouden. Hoewel ze enigszins onheilspellend toegeeft dat de professionele relatie die ze met Andy heeft opgebouwd bij de eerste tekenen van problemen allemaal zou kunnen afbrokkelen, heeft ze voorlopig een evenwicht gevonden tussen de slimme zakenvrouw die ze was en de met tegenzin samenwerkende vrouw die ze moest worden, zelfs als dat betekende dat ze haar persoonlijke leven moest opofferen. De duivel zit in de details.
