Na mijn scheiding heb ik mij schrap gezet eenzaamheid op vakantiemaar op Moederdag kwam het het hardst aan.
Mijn eerste alleen, mijn beste vriendin van de universiteit sms’te me een foto waarop ze trots de ketting droeg die haar zoon, even oud als mijn dochter, in elkaar had geflanst. De gekleurde stukken waren bezaaid met stukjes gescheurd vilt.
“Is het niet schattig?” Ze schreef.
Ik voelde meteen een brok in mijn keel. Er was niemand meer in de buurt om mijn kinderen eraan te herinneren de dag te erkennen. Die dag liep ik huilend naar de speeltuin, langs wat voelde als zwermen brunchende tweeoudergezinnen mimosa’s drinkenbloemen nog in hun verpakking, nestelend tussen de cadeautjes op tafels.
Ik heb jarenlang tegen Moederdag gevreesd
Jaren daarna ben ik dat blijven doen vrees moederdagook al erkenden mijn kinderen de dag binnen korte tijd met lieve geschenken en woorden. Toch voelde de dag voor mij altijd hol, een herinnering aan de partner en familie die ik niet had. Het was eerder een dag om door te komen dan een viering van het moederschap – ik legde me erbij neer.
Dat wil zeggen, totdat ik onderdeel werd van wat mijn kinderen mijn “alleenstaande moederclub.”
Het begon toen ik online correspondeerde met een paar andere moeders in een soortgelijke situatie. Het duurde niet lang voordat onze digitale steungroep overgeheveld naar het echte leven. We kwamen regelmatig samen om grote hoeveelheden wijn, troost, advies en gelach te delen.
Wat ze mij hebben laten ontdekken, is dat er verrassende voordelen zitten aan het zijn van een alleenstaande ouder, waar je zelden over hoort. En nu, meer dan tien jaar na mijn scheiding, kan ik eerlijk zeggen dat ik dankbaar ben voor de ervaring van alleen ouderschap.
Alleenstaand moederschap is moeilijk
Begrijp me niet verkeerd: alleenstaand ouderschap is dat wel moeilijk. Als een van mijn dochters om twee uur ’s nachts ziek is, als beide kinderen tegelijkertijd instorten, als ik uitgeput ben en wanhopig op zoek ben naar een minuut stilte, is er geen partner om mee te werken. Elke doktersafspraak, elk toestemmingsbriefje, elk verjaardagsfeestje is alleen mijn verantwoordelijkheid.
Daarom bijt ik op mijn tong als getrouwde vrienden soms aankondigen dat ze ‘een weekend lang alleenstaand ouderschap hebben’.
Wat ik echter heb ontdekt, is dat de brand met vier alarmen die hoort bij alleenstaand ouderschap, feitelijk een meer doordachte benadering kan afdwingen bij het opbouwen van een gezin en de gemeenschap eromheen.
Ik heb een groep alleenstaande moeders opgebouwd
Wat begon als een praktische noodzaak en een bescherming tegen eenzaamheid, is mijn alleenstaande moederclub uitgegroeid tot de afgunst van mijn getrouwde vrienden. Iedereen kan zijn buurman om een kopje suiker vragen, maar hoeveel mensen kunnen hem, met een opzegtermijn van een half uur, vragen om een lesje Excel of om een juridisch document mee te wegen?
Op een keer had een van onze alleenstaande moeders een geïmproviseerde ontmoeting en kon geen oppas vinden. Vier van ons liepen om de beurt haar huis in en uit, zodat ze het kon redden. Toen een andere moeder in het ziekenhuis werd opgenomen en doodsbang was, verschenen we alle zeven aan haar bed, sommigen met weekendtassen.
Ik benut mijn vrije tijd optimaal
Mijn kinderen moeten allebei hun vader zien, en ik sta volledig achter die relatie. Maar het betekent ook dat ik gedwongen, en dus schuldvrij, vrije tijd krijg om de delen van mij te koesteren die het moederschap niet voedt. Misschien zouden we dit allemaal moeten doen.
Afgelopen weekend heb ik zaterdagochtend in een koffieshop aan een artikel gewerkt terwijl mijn kinderen bij hun vader waren. Die middag ontmoette ik mijn alleenstaande moederclub voor een drankje. We hebben drie uur lang gelachen totdat we huilden, en deelden het soort donkere humor over ouderschap dat alleen andere mensen in de loopgraven kunnen waarderen. Zondag volgde ik yogales, ging naar een museum en las zonder onderbrekingen een boek in bed.
Ik heb een huis zonder wrok
Ik groeide op in een huis vol smeulende wrok. Mijn kinderen krijgen geconcentreerde tijd met beide ouders, in plaats van de afgeleide tijd die ik me uit mijn eigen kindertijd herinner. Ze hebben ons misschien niet allebei tegelijkertijd, maar ze hebben ons allemaal veel dichter bij ons best.
Het is onmogelijk om te voorspellen welke wendingen het ouderschap zal ondergaan. Het is zeker niet wat ik had verwacht. Ouder zijn is de ultieme oefening in intermitterende bekrachtiging: uitbarstingen van genade die zo zwaarbevochten, zo kwetsbaar en van voorbijgaande aard aanvoelen. Soms, als een van mijn dochters op mijn schoot in slaap valt terwijl ik haar voorlees, en ik voel dat haar lichaam zwaar wordt, blijf ik daar een tijdje en inhaleer haar gladde huid en passievruchtenshampoo.
Als deze dingen gebeuren, zijn mijn alleenstaande moedervrienden mijn getuigen. Ze sms’en me misschien uren later: “Hoe ging het naar bed gaan?” Ze herinneren zich dat mijn dochter die grote presentatie op school had en willen daar alles over weten. Ze vragen naar de kleine dingen waaruit mijn werkelijke leven bestaat.
Als ik het allemaal opnieuw zou moeten doen, zou ik dan dit pad kiezen? Ik weet het niet zeker. Ik zou een warm lichaam naast me in bed missen, en de dagelijkse aanwezigheid van een partner. Maar ik weet dat wat ik in plaats daarvan heb opgebouwd, voelt als het mijne, op een manier die mijn huwelijk nooit heeft gedaan.
Ouderschap is nog steeds een wilde rit; Ik ervaar nog steeds alle wendingen. Maar ik draag dat holle gevoel niet meer. Niet omdat het leven als alleenstaande ouder minder ingewikkeld is geworden (niemand met een tiener zou dat ooit zeggen), maar omdat het gezin dat ik stukje bij beetje heb opgebouwd, steviger bleek te zijn dan alles wat ik als vanzelfsprekend aannam door te zeggen: ‘Jawel.’
