RZA’s ‘One Spoon of Chocolate’-recensie: gemaakt met genreliefde, niet met panache

Al meer dan 30 jaar Robert Diggs – beter bekend als de RZA – is een van de bijzondere krachten van de muziek geweest. Of het nu gaat om het begeleiden van het geluid en de esthetiek van de Wu-Tang Clan of het scoren van films voor Jim Jarmusch en Quentin Tarantino, RZA heeft een geheel eigen auditieve blauwdruk bedacht. Als regisseur is zijn greep echter veel minder stevig, en ondanks dat zijn vierde speelfilm wordt gedreven door een gerechtvaardigde woede, is het zelden de krachtige, politiek bewuste actiethriller die het graag wil zijn. Schuld aan “Eerste Bloed” Hoezeer het ook is voor de geliefde kungfu-films waarmee hij opgroeide, in ‘One Spoon of Chocolate’ wordt hard gekeken naar Amerika’s racistische verleden en heden, maar zonder de vindingrijkheid of de stalen zenuwen van de mooiste momenten van de Wu.

RZA herenigt zich met Schaamte Mooredie speelde in zijn overvaldrama uit 2020 “Keeldoorsnijdende stad” en speelde Wu-Tang-lid Raekwon in de Hulu-serie “Wu-Tang: een Amerikaanse sage.” In ‘One Spoon of Chocolate’ is Moore uniek, die onlangs is vrijgelaten uit een gevangenis in New York nadat hij was veroordeeld voor mishandeling en mishandeling. (Ter verdediging van Unique beschermde hij een buurman tegen haar gewelddadige echtgenoot.)

Unique, een veteraan die drie rondreizen in Irak heeft gemaakt, verlangt ernaar om bij zijn familie te zijn om zijn emotionele evenwicht te herwinnen. Hij waagt zich naar Karensville, Ohio, om contact te maken met zijn neef Ramsee (RJ Cyler). Maar dit slaperige stadje in het hart van het land is in het geheim tot op het bot verrot en wordt gerund door een racistische blanke sheriff, McLeoud (Michael J. Harney). Nog niet zo lang geleden stierven Unique en Ramsee’s neef Lonnie (Isaiah R. Hill) daar onder mysterieuze omstandigheden, hoewel de openingsflashback van de film de kijker precies onthult wat er gebeurde: hij werd wreed aangevallen door een gemaskerde blanke bende zodat zijn organen konden worden geoogst door een corrupte dokter. Nu, in het heden, bevindt Unique zich in het vizier van diezelfde rednecks, die zijn soortgenoten in Karensville niet mogen.

Vergelijkbaar met ‘First Blood’, waarin bioscoopbezoekers kennis maakten met de gekwelde John Rambo van Sylvester Stallone, laat ‘One Spoon of Chocolate’ een voormalige soldaat in een onherbergzaam land vallen terwijl hij zich al snel realiseert dat zijn patriottisme en militaire dienst hem weinig respect opleveren. Het dilemma van Unique is uiteraard nog beladener dan dat van Rambo, vanwege de raciale spanningen. Zijn belangrijkste antagonist is Jimmy (Harry Goodwins), een blanke supremacist die de zoon van de sheriff is en de leider van de moordzuchtige bende. De schurken van RZA zijn niet alleen maar slecht: de acteurs portretteren ze als idioten uit het achterland die de klappen die Unique hen binnenkort zal geven, rijkelijk verdienen.

In het live-wire komediedrama uit 2015 “Dope” en als de stem van Miles Morales in de ‘Spider-Verse’-films bewees Moore dat hij een sluwe, sympathieke ster met flirterige charme was. Hier proeft zijn treurige ex-gevangene eindelijk de vrijheid in een land dat hem metaforisch geketend wil houden. (Er zijn veel botte verwijzingen naar de slavernij in ‘One Spoon of Chocolate’.) Maar terwijl Moore een sexy verstandhouding aan de dag legt met de vriendelijke Darla (Paris Jackson), blijft RZA, de scenarioschrijver, de regisseur RZA in de steek laten door zijn personages teleurstellend cartoonesk te maken. Als gevolg hiervan is Unique, in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden, een vrij algemene eenling die saai op zoek is naar wraak.

“One Spoon of Chocolate” wordt geproduceerd en gepresenteerd door Tarantino, die met RZA een voorliefde deelt voor de beruchte hoekjes van de genrecinema. Het is dus geen verrassing dat RZA wemelt van naaktheid, bloedvergieten, zwoele seksscènes en uiteindelijk brute actiescènes. Maar de verwachte verleidelijke aantrekkingskracht van de smerige pulp van de film ontbreekt merkbaar, vooral omdat de bloederige decorstukken van de schrijver-regisseur niet bijzonder fantasierijk zijn. Ze worden echter doorboord met een diepe woede als RZA op ongemerkte wijze de verbanden legt tussen Amerika’s vroegere slavenhandel en onze huidige ongebreidelde opsluiting van jonge zwarte mannen – dat wil zeggen, wanneer we niet letterlijk hun organen uit hun lichaam rukken, volgens de plot. Unique is bedoeld om dat raciale trauma te belichamen, maar Moore beschikt niet over de lef die nodig is om de pijn en het verdriet te laten weerklinken.

Op historische Wu-Tang Clan-albums zoals die uit 1993 “Betreed de Wu-Tang (36 kamers)”, RZA creëerde een mystieke alternatieve realiteit met weerhaken, waarin sombere verhalen over misdaad en armoede naast elkaar bestonden met fantastische verwijzingen naar vechtsportfilms en stripboeken. (Brutaal verschijnt RZA’s overleden Wu-bandgenoot Ol’ Dirty Bastard op de soundtrack via zijn hit ‘Brooklyn Zoo’ uit 1995.) Van RZA’s vier films komt ‘One Spoon of Chocolate’ het meest overeen met die mix van escapisme en cultureel commentaar, waarbij Blaxploitation en Hong Kong-actie worden gesampled om een ​​momentopname te bieden van het moderne Amerika, ook al speelt de film zich feitelijk af in de jaren negentig. Het morele verval van Karensville zou net zo goed Charlottesville kunnen zijn, en de epitheton-spuwende McLeoud gedraagt ​​zich te veel als talloze advocaten uit de rode staat om troost te vinden.

Dus als “One Spoon of Chocolate” uiteindelijk faalt als grindhouse-banger, begrijp je misschien nog steeds waarom RZA dit project meer dan tien jaar heeft ontwikkeld. Zijn woede over dit onrechtvaardige land is alleen maar acuter geworden naarmate de raciale verdeeldheid in Amerika groter wordt en codificeert. Maar net als Unique weet RZA niet hoe hij zich een weg moet banen uit de hel die hem omringt.