Nu de oorlog met Iran de prijs van nieuw plastic omhoog stuwt, groeit de speculatie over de vraag of gerecycled plastic eindelijk zijn beste tijd zou kunnen hebben, na jarenlang worstelen om meer voet aan de grond te krijgen onder de fabrikanten.
Sinds de ineenstorting van de mondiale recyclingmarkt in 2018 en de COVID-19-pandemie heeft de wereld niet meer te maken gehad met een zo grote schok als het gaat om de productie en verkoop van plastic producten – die allemaal zijn gemaakt van olie en gas.
Momenteel is grofweg de helft van de mondiale ethyleen- en polyethyleenaanvoer gestrand, beperkt of direct getroffen door de stopzetting van de commerciële scheepvaart door de Straat van Hormuz – een cruciaal doorvoerpunt voor 20% van de ruwe olie in de wereld.
Normaal gesproken is gerecycled plastic duurder dan nieuw plastic. Maar in april begon die berekening op veel markten te verschuiven toen de kosten van kunststoffen die worden gebruikt in auto-onderdelen, speelgoed, flessen, voedselverpakkingen, cosmetica en vele andere producten enorm begonnen te stijgen.
“Gerecycleerde kunststoffen beleven een belangrijk moment”, zegt Matt Slutzker, hoofdanalist bij Wood Mackenzie, een wereldwijd onderzoeks- en adviesbureau.
De oorlog in het Midden-Oosten heeft de aanvoer van plastic verpakkingen al aanzienlijk beïnvloed, aldus Slutzker, die opmerkte dat Aziatische raffinaderijen en upstream-faciliteiten niet in staat zijn het materiaal te krijgen dat ze nodig hebben voor verwerking.
De onder Indiase vlag varende ruwe olietanker Desh Garima ligt aangemeerd in Mumbai nadat hij op 30 april 2026 met succes door de onstabiele Straat van Hormuz heeft gevaren.
(Anshuman Poyrekar / Hindustan Times)
Op westerse markten, waaronder de VS, hebben producenten als Dow Chemical prijsverhogingen aangekondigd – in sommige gevallen tussen 30% en 40% – voor de twee kunststoffen die het meest in verpakkingen worden gebruikt: polyester en polyolefinen, zei hij.
Eind maart vertelde Dow klanten dat het van plan was de eerder aangekondigde prijsstijging voor plasticharsen te verdubbelen. En vorige week, tijdens de winstoproep voor het eerste kwartaal van het bedrijf, zei de CEO van het bedrijf, Jim Fitterling, dat hij verwachtte dat de prijzen nog hoger zouden stijgen.
Gerecycleerde kunststoffen, gemaakt van post-consumptie-, industrieel en landbouwplasticafval, zijn niet zo nauw verbonden met de olie- en gasmarkten; hun prijzen zijn gedurende deze periode relatief stabiel gebleven.
“Anekdotisch heb ik zowel recyclers als composteerders horen zeggen dat de hoge olieprijzen hen helpen omdat ze concurreren met alternatieven afgeleid van fossiele brandstoffen – respectievelijk plastic en kunstmest”, zegt Nick Lapis, directeur belangenbehartiging voor Californiërs tegen afval. “Ik kan me echter voorstellen dat veel mensen langetermijnafnameovereenkomsten hebben afgesloten, dus het kan even duren voordat tijdelijke prijsschommelingen doordringen.”
De impuls voor gerecycleerd plastic in oorlogstijd komt na een bijzonder moeilijke periode voor de industrie, en het scepticisme over de toekomst van plasticrecycling blijft diepgeworteld.
Vorig jaar werden zeven Amerikaanse polyethyleentereftalaat- of PET-recyclingfabrieken gesloten – goed voor 25% van de capaciteit van het land. PET is het plastic dat wordt gebruikt om waterflessen en voedselverpakkingen te maken. In het recycling-etiketteringssysteem is het nummer 1.
Plasticrecycling kreeg in 2018 een flinke klap te verduren, toen China de import van het meeste plastic afval verbood. Tot dan toe importeerde China bijna de helft van het gebruikte plastic in de wereld, en de ineenstorting van deze markt zorgde voor onrust onder de Amerikaanse recyclers en zorgde ervoor dat meer gebruikte plastics naar stortplaatsen belandden.
Vervolgens, tijdens de pandemie van de COVID-19-pandemie, zorgde de vraag naar plastic voor eenmalig gebruik in persoonlijke beschermingsmiddelen voor een enorme stijging van de vraag naar nieuw plastic.
Ondanks wat de recente gunstige prijsontwikkelingen lijken te zijn, blijven plasticrecyclers sceptisch over hun langetermijnvooruitzichten.
“Oorlog is geen langetermijnbeleid”, zegt Steve Alexander, president en CEO van Assn. van kunststofrecyclers.
Alexander zei dat hoewel sommige vormen van gerecycled plastic, zoals polyethyleen, misschien een tijdelijke boost zullen krijgen, het onwaarschijnlijk is dat dit stand zal houden. Wanneer de zeestraat weer opengaat, zal het prijsverschil waarschijnlijk weer verschuiven.
Bovendien zijn de transportkosten ook hoog, waardoor de kosten voor bedrijven om toegang te krijgen tot de markt voor gerecycleerde materialen toenemen.
Intussen is het niet zo eenvoudig om producenten zover te krijgen dat ze overstappen op gerecycled plastic als het licht aan of uit te doen.
De meeste producenten hebben reeds bestaande contracten met plasticleveranciers.
“Er zijn nog steeds contracten die worden nagekomen, en die zijn meestal driemaandelijks of maandelijks”, zegt Sally Houghton, uitvoerend directeur van de PET Recycling Corporation uit Californië.
Bovendien zijn er nog steeds verschillende schepen op zee met inventaris van vóór de oorlog, wat betekent dat goedkope nieuwe voorraden nog steeds hun weg vinden naar verwerkers.
Alexander zei dat totdat regeringen eisen dat productfabrikanten gerecycled materiaal gebruiken, bedrijven het bij nieuw materiaal zullen blijven houden, omdat het overvloedig en goedkoop is.
Hij zei dat het jammer is dat er niet meer gerecycled plastic wordt gebruikt bij de productie. Onderzoek van UC Berkeley en UC Santa Barbara Een beleid dat de integratie van gerecycled materiaal verplicht stelt, is de meest consequente manier om plasticafval en de algehele plasticproductie te verminderen.
Het gebruik van gerecycled plastic heeft duidelijke voordelen: er komen minder nieuwe kunststoffen in het milieu terecht en het vermindert de energie die nodig is om nieuwe producten te maken, waardoor de uitstoot van broeikasgassen wordt verminderd.
Een wet uit Californië die in 2022 werd uitgevaardigd, heeft tot doel de vooruitzichten van gerecycled materiaal te vergroten, omdat deze vereist dat in 2032 100% van het plastic voor eenmalig gebruik dat in de staat wordt verkocht recycleerbaar of composteerbaar is, zei Alexander. Maar zelfs dan zullen fabrikanten waarschijnlijk goedkoper materiaal van elders importeren – van plaatsen waar energiekosten, milieuregels en bescherming van werknemers niet in de kosten zijn verwerkt.
Tijden personeel schrijver Blanca Begert heeft bijgedragen aan dit rapport.
