In ‘The Other Bennet Sister’ is een vreemde eend in de bijt van ‘Pride and Prejudice’ de ster

Het is de dag van het Netherfield Bal en Ella Bruccoleri is zenuwachtig. We zijn op de set van “De andere Bennet-zuster,‘Een bewerking van tien afleveringen van Janice Hadlow geliefde romanen Bruccoleri bereidt zich voor om een ​​lied uit te voeren als Mary Bennet. Op deze bijzonder zonnige julidag heeft de productie het overgenomen Dyffryn-tuineneen landgoed van de National Trust buiten Cardiff in Wales. Bemanningsleden worden in de entreehal opeengepakt terwijl er voorbereidingen worden getroffen voor het filmen van de grote scène in een van de grote kamers.

Helaas betekent dit dat Bruccoleri alleen kan repeteren in een tent op de voortuin. Ze is gekleed als Mary in een beige jurk en een bril met draadmontuur, en ze voelt de druk van dit specifieke moment uit aflevering 2, waarin Mary de taak op zich neemt om te zingen en piano te spelen om indruk te maken op meneer Collins.

“In het echte leven zit ik in een band”, zegt Bruccoleri. “Ik zou niet zeggen dat ik een geweldige zangeres ben, maar vandaag moet ik dit slecht doen. En je kunt zo vaak oefenen als je wilt, en dan doe je het opeens voor de camera en voor het publiek en het loopt allemaal in de soep. Mary heeft dit heel vrolijke liedje genomen en het langzaam en verdrietig gemaakt.”

De scène wordt op beroemde wijze afgebeeld in Jane Austin’s ‘Pride and Prejudice’ vanuit het perspectief van Elizabeth Bennet, die hun vader smeekt om tussenbeide te komen en te voorkomen dat Mary een tweede muzikaal nummer laat horen. Maar in ‘The Other Bennet Sister’, dat op 6 mei in première gaat op BritBox met drie afleveringen, wordt alles door Mary gefilterd.

“We zijn in elke scène erg verbonden met Mary omdat het haar verhaal is”, zegt Jennifer Sheridan, die aflevering 2 regisseerde. “We zien de Mary voorbij de ‘Pride and Prejudice’-versie, die gewoon een beetje hooghartig was. We krijgen die versie ook te zien, waarin ze speelt dat het haar niets kan schelen, maar op andere momenten zien we dat ze zich zo diep voelt. Ze is een zeer gevoelige ziel die neergeslagen is door de maatschappelijke druk op vrouwen.”

Mary’s vernedering op het Netherfield Ball was oorspronkelijk de aanleiding voor Hadlows interesse om een ​​roman te schrijven vanuit het perspectief van de minder besproken Bennet-zus. Hoewel Mary aanwezig is in ‘Pride and Prejudice’, is er weinig empathie voor haar.

“Ik dacht plotseling: ‘Hoe moet het zijn geweest om Mary te zijn en op die manier publiekelijk vernederd te zijn?'”, zegt Hadlow tijdens een videogesprek. “Dat zette me aan het denken over hoe de hele roman er vanuit haar standpunt uitzag. Austen vertelt je heel duidelijk dat Mary een leergierige, leergierige, nogal eigenzinnige jonge vrouw is geworden, omdat de familie haar duidelijk heeft gemaakt dat ze nooit op een andere manier met een van haar zussen kan concurreren.”

Hadlows roman kreeg een optie voor tv voordat deze in 2020 uitkwam en producer Jane Tranter schakelde Sarah Quintrell in om het boek aan te passen. “Het is best eng om die wereld in Groot-Brittannië binnen te gaan”, zegt Quintrell tijdens een videogesprek over het aanpassen van een verhaal dat zich afspeelt in het Austen-universum. “Maar het is echt een coming-of-age-verhaal over een buitenbeentje zijn en daar voelde ik zo’n connectie mee.”

Quintrell bleef grotendeels trouw aan de roman, hoewel ze een groot deel van het verhaal moest destilleren om in het vignetachtige episodische formaat te passen. Er zijn een paar nieuwe personages, zoals Ann Baxter (Varada Sethu), en er zijn enkele scènes verzonnen voor de show. Hadlow bood tijdens het hele proces aantekeningen en begeleiding.

“Janice vond het geweldig dat we het op de juiste manier konden aanpassen”, zegt Quintrell. ‘Ik hield zo veel van het boek dat ik bijna een buiging maakte toen ik haar voor het eerst ontmoette, dus ik denk dat ze wist dat elke keer dat ik naar veranderingen vroeg, dit altijd voortkwam uit liefde en respect voor het boek.’

“Ik wilde heel graag proberen gevoel te behouden voor de taal die ik in het boek probeerde te schrijven”, voegt Hadlow toe. “Ik wilde dat het een aantal weerklank zou hebben van de manier waarop Austen schrijft – de manier waarop ze elkaar aanspreken en de formaliteit van de samenleving. Ik wilde niet dat het klonk alsof het een pastiche was, en ik denk dat Sarah dat briljant heeft vastgelegd.”

Hadlows roman was van onschatbare waarde voor Bruccoleri, die in bijna elke scène van de show voorkomt. Net als haar leergierige karakter deed ze uitgebreid onderzoek naar ‘Pride and Prejudice’, Austen en de tijdsperiode. Ze benadrukte momenten in Hadlows boek en maakte uitgebreide aantekeningen.

Bladmuziek voor Schuberts “Pianosonate nr. 13” op de set van “The Other Bennet Sister.”

(James Pardon / BritBox)

‘Het is zo’n groot boek en het gaat zo gedetailleerd in, dat ik het eigenlijk als een Bijbel heb gebruikt om van moment tot moment op te schrijven wat er in Mary’s hoofd omging’, zegt Bruccoleri. “Het was zo nuttig voor mij. Normaal gesproken word je voor kleinere rollen een paar weken van tevoren gecast en word je er gewoon in gegooid. Hiervoor had ik ongeveer negen weken, wat voelt als een hoeveelheid tijd die Robert De Niro heeft om zich ergens op voor te bereiden.”

Die voorbereiding omvatte lessen in kalligrafie, paardrijden, piano en Regency-dansen. Ze bracht een dag door bij Merthyr Mawr-huisdat de plaats inneemt van het Bennet-huis van Longbourn House, voorafgaand aan de productie. “Ik vroeg of ik een dag in Mary’s slaapkamer mocht doorbrengen en daar gewoon rondhing en mijn boeken las”, zegt ze. “Ik heb nog nooit de kans gehad om dit soort dingen voor een rol te doen.”

Hadlow en Bruccoleri hadden geen enkel gesprek over Mary, maar de auteur zegt dat Bruccoleri’s aanpak ’te zien is in de voorstelling’.

‘Toen ik naar haar keek, kreeg ik het gevoel dat dit iemand is die echt begrijpt wie Mary is’, zegt Hadlow. ‘Als er een beroep op haar zou worden gedaan om te zeggen: ‘Wat denk je dat Mary in zo’n situatie zou doen?’ je denkt dat ze een antwoord zou hebben. Ze heeft zich echt in het personage verdiept en begrijpt haar dilemma.”

De cast bestaat uit een paar bekende acteurs, waaronder Ruth Jones als Mrs. Bennet, Richard E. Grant als Mr. Bennet en Indira Varma als Mrs. Gardiner. Maar er is ook aandacht voor aanstormend talent als Bruccoleri. ‘Young Sherlock’-ster Donal Finn speelt Tom Hayward, een potentiële liefdesbelang voor Mary, en Laurie Davidson speelt de onstuimige William Ryder, die ook Mary in de gaten heeft. Tanya Reynolds biedt een bredere blik op Caroline Bingley, een personage dat Mary vaak kleineert.

“Ze is een echt verkeerd begrepen mens”, zegt Reynolds. “In ‘Pride and Prejudice’ is zij de antagonist. En ze is in veel opzichten antagonistisch. Ze is wreed, sarcastisch en snijdend, maar dat moet allemaal ergens vandaan komen. En ik denk dat het voortkomt uit de diepe onzekerheid die ze heeft. Ze is ook een slachtoffer van die periode.”

‘The Other Bennet Sister’ speelt zich net als ‘Pride and Prejudice’ af in het begin van de 19e eeuw, een tijd waarin vrouwen weinig andere keuzes hadden dan trouwen of lijden. Zonder mannelijke erfgenaam voor Longbourn weet mevrouw Bennet dat ze sterke matches moet veiligstellen voor haar vijf dochters: Elizabeth (Poppy Gilbert), Jane (Maddie Close), Lydia (Grace Hogg-Robinson), Kitty (Molly Wright) en Mary.

Achter de schermen op de set van ‘The Other Bennet Sister’, waar Bruccoleri de beroemde scène uitvoert terwijl Mary slecht zingt en piano speelt. (James Pardon / BritBox)

Mary (Bruccoleri) met Charlotte Lucas, gespeeld door Anna Fenton-Garvey. (James Pardon / BritBox)

‘Ze is wanhopig’, zegt Jones. “Deze vrouwen hebben niets omdat Longbourn naar het dichtstbijzijnde mannelijke familielid gaat. Het is schokkend. En er zijn vijf dochters die feitelijk dakloos zullen worden tenzij ze met iemand trouwen.”

Jones begon mevrouw Bennet te zien als een zakenvrouw die eigendommen moet kwijtraken – er zullen er vier worden gesloopt – maar Mary beweegt niet. “Ze heeft de prijs verlaagd. Ze kan dit pand niet verplaatsen en het is een beetje een molensteen om haar nek geworden.”

De eerste twee afleveringen volgen de gebeurtenissen van “Pride and Prejudice” vanuit het standpunt van Mary. Er zijn hints over de verkering tussen Jane en meneer Bingley en Elizabeth en meneer Darcy, maar het publiek blijft bij Mary. De rest van de serie gaat over wat er gebeurt als Mary naar Londen gaat om bij meneer en mevrouw Gardiner te logeren en de wereld buiten haar familie begint te zien. We zien ook wat er met de Bennet-vrouwen gebeurt en hoe de relaties tussen hen zich ontvouwen.

“We zien Elizabeth als de vrouw des huizes, wat ik altijd een interessante manier vond om haar te zien, want ik denk niet dat ze dat ooit voor zichzelf had gedacht”, zegt Gilbert. “Ze houdt zichzelf goed in de gaten en neemt zichzelf behoorlijk serieus door de vrouw des huizes te worden. Omdat ik van ‘Pride and Prejudice’ houd, wilde ik heel graag dat Lizzie aardig zou zijn. Maar in dit geval zien we haar door de ogen van Mary en het is belangrijk dat we de waarheid zien dat Lizzie niet altijd voor haar opkwam.’

‘Met ‘Pride and Prejudice’ is mevrouw Bennet de mevrouw Bennet van Lizzie,’ voegt Jones toe. “En haar relatie met Lizzie is een andere relatie, terwijl dit Mary’s perspectief is. Ik heb absoluut het script als uitgangspunt genomen, en niet eerdere versies van het personage.”

“The Other Bennet Sister” is uitzonderlijk herkenbaar. Gilbert merkt op dat iedereen aan het einde van de show zal denken: “Ik denk dat ik Lizzie niet ben. Ik ben Mary. En ik heb geluk.” Er waren veel gesprekken op de set over hoe je ervoor kon zorgen dat Mary zich een alledaagse held voelde en met beide voeten op de grond bleef. Ze draagt ​​haar bril in romantische scènes en omarmt haar eigen unieke gevoel voor stijl.

‘Ze is echt niet de gemiddelde Regency-heldin,’ zegt Quintrell. “Ik ging zelfs verder dan het boek: ze is slecht in koetjes en kalfjes, ze is ongelooflijk sociaal onhandig, ze kan niet paardrijden. Niets is voor haar vanzelfsprekend. En we plaatsen zulke vrouwen niet in het middelpunt van welk verhaal dan ook, vooral niet in periodedrama. En we veranderen haar niet. We staan ​​toe dat ze op eigen kracht in haar vertrouwen komt.”

“Ze is echt niet de gemiddelde Regency-heldin”, zegt Sarah Quintrell, die het verhaal voor tv heeft aangepast, over Mary Bennet.

(James Pardon / BritBox)

Bruccoleri beschrijft Maria als een gewone, geaarde vrouw. “Er zijn al die clichés in zoveel films waarin de vrouw haar bril afzet en plotseling iedereen zegt: ‘Oh mijn God, ze is echt lekker'”, zegt ze. “We zeiden: ‘Laten we dat stereotype zoveel mogelijk tegengaan.’”

Ze voegt eraan toe dat wanneer Mary “authentiek voor zichzelf is, mensen zich daartoe aangetrokken voelen. De dingen waarvan Mary te horen heeft gekregen dat het haar tekortkomingen zijn, worden de dingen die mensen leuk aan haar vinden.”

Vandaag is het echter niet Mariadag. Bruccoleri wordt al snel opgeroepen in Dyffryn Gardens, waar een van de kamers is omgetoverd tot een Regency-balzaal. Bruccoleri doorloopt een paar repetities terwijl de rest van de cast aanwezig is, maar raakt de weg kwijt. ‘Het spijt me, ik ben bezweken onder de druk’, zegt ze.

Sheridan, die de regie heeft, stuurt iedereen op pad en Bruccoleri slaagt er al snel in. ‘Geen paniek, Ella,’ zegt een bemanningslid bemoedigend. ‘Maar raak ter plekke in paniek,’ herinnert Sheridan haar.

We kijken op de monitoren hoe Bruccoleri de piano perfect nabootst op een nummer en ontstemde zang loslaat die vreselijk stug is. Gilbert, als Elizabeth, fluistert tegen Grant, als meneer Bennet. Hij benadert Mary aan de piano. ‘Je hebt ons lang genoeg in verrukking gebracht,’ zegt Grant, terwijl hij de beroemde zin van Austen herhaalt.

Bruccoleri verontschuldigt zich later omdat hij mij getuige heeft laten zijn van “de gruwel” van de dag. Maar zonder het toneel zou Maria nergens kunnen opstijgen. Het is haar reis die de show zo meeslepend maakt. Het Netherfield Ball is een bijzonder laag moment, maar het zal niet altijd zo slecht zijn.

“Je mag deze kleine overwinningen in haar leven vieren naarmate de show vordert”, zegt Bruccoleri. “En er gebeurt niets superdramatisch. Het is een eenvoudig verhaal over een jonge vrouw die haar plek in de wereld vindt. En dat staat heel dicht bij het leven.”