Ik heb elk nummer van Stan Lee’s originele Spider-Man-strips gelezen. Hier ziet u welke film ze het beste vastlegt

Nadat hij samen met kunstenaar Steve Ditko Spider-Man had gecreëerd voor “Amazing Fantasy” #15, schreef Stan Lee de eerste 100 nummers voor de eerste solotitel van de wallcrawler, “The Amazing Spider-Man”. Artiesten kwamen en gingen, van Ditko tot John Romita Sr. tot Gil Kane, maar elk van de 100 nummers heeft Lee’s eer.

Ik beschouw mezelf als een Spider-Man-fan sinds ik Sam Raimi’s ‘Spider-Man 2’ voor het eerst zag en daarna geobsedeerd raakte door herhalingen van de ‘Spider-Man’-tekenfilm uit 1994. In 2025 besloot ik om eindelijk elk nummer van “The Amazing Spider-Man” tot en met “The Night Gwen Stacy Died” (nummers #121-122, door Gerry Conway en Kane) te lezen, deels als onderzoek voor een stuk waarin de genrebepalende dood van Gwen Stacy wordt onderzochten deels om een ​​groot item van mijn bucketlist voor het lezen van stripboeken te schrappen.

Ik heb ook gelezen veel daarnaast nog een aantal Spider-Man-strips, maar dit was de eerste keer dat ik het volledige Stan Lee-tijdperk las. Veel superheldenfans hebben dat soort geduld niet en vertrouwen op fanwiki’s en YouTubers om ze ‘in te vullen’ met klassieke verhalen in plaats van ze te lezen. Dat betekent dat er veel wijsheid zit in het Marvel-fandom, maar het is verfrissend om met autoriteit uit de eerste hand te kunnen spreken – vooral over welke Spider-Man-films eigenlijk het meest trouw zijn aan de originele strips.

Nu haalt bijna elke Spider-Man-film terug uit de Stan Lee-jaren: “Spider-Man 2” herschept Romita’s pagina uit “Amazing Spider-Man” #50, waarop Peter Parker zijn kostuum in een afvalcontainer achterlaat; “The Amazing Spider-Man” verfilmt de tragische moord op politiecommandant George Stacy (Dennis Leary in de film); en in “Spider-Man: Homecoming” wordt Spider-Man verpletterd onder het puin, wat de beroemde boog “If This Be My Destiny…” weerspiegelt.

Velen noemen Raimi’s filmische Spider-Man vaak degene die het meest aansluit bij de strips van Stan Lee. Ik ben het ermee eens… tot op zekere hoogte.

Sam Raimi werd geboren in 1959, een paar jaar voordat Spider-Man in 1962 debuteerde. Toen hij ‘Spider-Man’ uit 2002 regisseerde, kun je zien dat hij naar de Stan Lee-strips keek die hij als jongen las. (Als verhalenverteller is Raimi een grijnzende showman, net als Lee.) Lee’s baanbrekende ‘Spider-Man’-strips uit de jaren 60 leidden tot films die qua toon en stijl vintage aanvoelden.

Neem J. Jonah Jameson (JK Simmons), die regelrecht uit de Lee/Ditko “Spider-Man”-uitgaven is gerukt, ook al voelt een uitgever van ouderwetse kranten zich niet op zijn plaats in de 21e eeuw. Zelfs de meer bekritiseerde delen van Raimi’s “Spider-Man” liggen in lijn met Lee’s visie. Het patriottisme, zoals Spidey soms poseert bij Amerikaanse vlaggen, komt rechtstreeks uit het klassieke Marvel. En herinner je je dat vernuft in “Spider-Man 3” waar Harry Osborn (James Franco) geheugenverlies krijgt en Peter’s identiteit vergeet? Amnesia was Lee’s favoriete schrijfhack om het feit te omzeilen dat Green Goblin de geheime identiteit van Peter Parker kende.

Over melodrama gesproken: John Romita tekende ooit romantische strips. Toen hij ‘Amazing Spider-Man’ begon te tekenen, bracht hij die smaak in het boek; Romita’s ambtstermijn wordt herinnerd vanwege de liefdesdriehoek van Peter Parker, Mary Jane Watson en Gwen Stacy. Raimi’s ‘Spider-Man’ bevat het melodrama uit het Romita-tijdperk. Het stroomlijnt ook wat de toen recente ‘Ultimate Spider-Man’-strip van Brian Michael Bendis en Mark Bagley deed door MJ (Kirsten Dunst) en Harry als ondersteunende personages op te nemen vanaf het begin toen Peter (Tobey Maguire) op de middelbare school zat. (In de strips ontmoetten ze elkaar pas op de universiteit.)

Spidey-die-hards bekritiseren soms de Raimi-films omdat ze van MJ een letterlijk buurmeisje hebben gemaakt, en niet het pittigere stripfiguur. Ik heb betoogd dat alleen de geanimeerde ‘Spectacular Spider-Man’ stripverhaal MJ goed doeten de filmversie van Peter Parker is net zo vervormd.

Peter Parker was revolutionair omdat hij een verschoppeling van superhelden was, gemeden door het publiek als Spider-Man en op school door zijn klasgenoten. Tobey Maguire speelt Peter Parker als een onnozele aardige jongen die nauwelijks een gesprek kan voeren. Zoals ik al eerder schreefPeter was een veel neteliger personage in de Stan Lee-Steve Ditko-strips. Hij deinsde niet terug als Flash Thompson hem pestte; hij beledigde Flash meteen terug.

Hier is een goede vergelijking: Peter verschijnt voor het eerst in Raimi’s “Spider-Man” terwijl hij achter de schoolbus aan rent die weigert voor hem te stoppen. Hij is een verliezer, maar moedig. In “Amazing Fantasy” nr. 15 verschijnt Peter voor het eerst met zijn rug tegen een muur en koestert hij wrok tegen mensen die hem pesten. Raimi’s films haalden ook het gevoel voor humor van Spider-Man over; zelfs ontmaskerd heeft komiek Peter een scherpe tong.

De enige live-action Spider-Man-acteur die begrijpt hoe boos en onaangenaam Peter kan zijn, is Andrew Garfield, vooral in ‘The Amazing Spider-Man’ uit 2012. Die geeft beter de arrogantie van Peter weer wanneer hij voor het eerst zijn krachten krijgt, en zijn snauwerige houding die hem vaak in de problemen brengt. Dat gezegd hebbende, weerspiegelt “The Amazing Spider-Man” Raimi door Peter te laten kleineren voordat hij de overvaller laat ontsnappen die later oom Ben vermoordt. Maar in “Amazing Fantasy” nr. 15 liet Peter de man gaan uit puur egoïsme.

Tom Holland’s Spider-Man is charmanter dan die van Maguire, maar niet zo ruig als die van Garfield. De grootste komische nauwkeurigheid die zijn films bieden, is hoe Spider-Man in een gedeeld universum bestaat. Lee’s “Amazing Spider-Man” was wemelend met crossovers: Spider-Man ontmoet de Fantastic Four in nummer 1 en vecht vervolgens Fantastic Four-vijand Doctor Doom in kwestie #5. Spider-Man bestaat in een web van superhelden, en er waren zes films nodig om dat te realiseren.

Dus hoewel Garfield Peter Parker meer gelijk geeft dan welke andere live-action-acteur dan ook, film die het Stan Lee-tijdperk van de Spidey-strips het beste weergeeft, blijft Sam Raimi’s eerste ‘Spider-Man’.