Vijf jaar geleden, Ik heb een kleine erfenis gebruikt en het spaargeld dat ik kreeg door weer bij mijn ouders in te trekken en een bescheiden appartement in de buitenwijken van Londen te kopen.
Het was extreem gedateerd: popcornmuren, versleten tapijt, een volwaardige tijdcapsule uit de jaren zeventig. Ik heb het grootste deel van mijn spaargeld aan de borg besteed en het weinige dat er nog over was, besteed aan de renovatie, maar ik was heel blij dat ik het had bereikt de duizendjarige droom: eigenwoningbezit.
Nu gaat ongeveer 30% van mijn salaris naar de hypotheek. In een goede maand kan ik ongeveer een derde van mijn inkomen sparen. Ik weet dat ik een van de gelukkigen ben.
Als millennial – te oud voor Generatie Z, te jong om als millennials te gelden – we leven in een generatie-voorgeborchte. Als het op huisvesting aankomt, voelen velen in mijn cohort zich te volwassen om vreemden op te ruimen in een gedeeld appartement, en toch te arm om het soort vrijstaande huizen te kopen die onze ouders voor een fractie van hun inkomen kochten.
Ik verkeerde in de illusie dat mijn enige drie opties waren: delen, huren of uitbreiden om een traditioneel huis te kunnen betalen – een keuze tussen het onwaardige en het onbereikbare. Wat ik niet had overwogen, was een vierde optie. Een kleinere.
Half februari was ik op reportagereis in Noord-Brabant, op bezoek in het zuiden van Nederland een cluster van kleine dorpjes gerund door de Stichting Minitopia. Het werd tien jaar geleden gelanceerd vanuit een eenvoudig uitgangspunt: zorg voor pacht op braakliggend land, verdeel het land in percelen en verhuur die percelen vervolgens aan mensen voor een paar honderd euro per maand om er een klein huis op te bouwen.
Veel van de kleine huizen op Minitopia-locaties worden door hun eigenaren gebouwd. Samira Kafala voor BI
Het begon in ‘s-Hertogenbosch, de hoofdstad van de provincie, waar de eerste bewoners van Minitopia huizen bouwden voor slechts € 5.000. Tegenwoordig zijn er vijf Minitopia-locaties in de regio, met meer dan 150 percelen, en volgens de stichting staan er ongeveer 2.000 mensen op de wachtlijst.
Andere landen, waaronder de VS en Groot-Brittannië, hebben geëxperimenteerd met soortgelijke, kleinere gemeenschappen van kleine huizen. Leiders uit het bedrijfsleven hebben deze levensstijl ook als oplossing gezien; Tony Hsieh, die in 2020 stierf, was dat van plan Las Vegas vernieuwen via een tiny home-gemeenschap met caravanparken.
Hoewel veel van deze bestaande gemeenschappen zich op het platteland of aan de rand van kleine steden bevinden, is Minitopia een experimentele poging om een duidelijk stedelijk probleem op te lossen: hoe je betaalbaar in een stad kunt leven.
Rolf van Boxmeer co-founded the Minitopia Foundation in 2016. Samira Kafala voor BI
Ik arriveerde op Eindhoven Airport, met tranen in de ogen na een vroeg vertrek uit Londen, om de persoon te ontmoeten die het grootste deel van de reis mijn gids zou zijn. Jos van der Muelen, 29, werkt voor Minitopia en is sinds twee jaar ook bewoner van de locatie in Eindhoven – de grootste van de vijf locaties van Minitopia.
‘Woon je in Londen,’ vroeg hij toen we in zijn vrachtwagen van het vliegveld wegreden, ‘in een groot huis?’ Ik lachte. “Nee, een appartement”, antwoordde ik. Voor de meeste mensen van mijn leeftijd is een groot huis in de stad niet meer dan een droom.
Dat blijkt uit de laatste gegevens van het Office for National Statistics een huis in Londen kost ongeveer 11 keer het gemiddelde salaris. Een eigen plek huren is niet veel goedkoper. De non-profitorganisatie Trust for London schat dat 53% van het gemiddelde inkomen vóór belastingen nodig is om een appartement met één slaapkamer in de hoofdstad te kunnen betalen.
In Nederland is het een soortgelijk verhaal, vertelde Van der Muelen mij. Veel van zijn vrienden wonen nog steeds bij hun ouders, zijn zowel door het kopen als het huren duur geworden en hebben jarenlang gespaard in de hoop ooit op de huizenmarkt terecht te komen.
Het land heeft een tekort aan ongeveer 410.000 woningen, waardoor het volgens de Nederlandse bankgroep ING tot de landen met de meeste huizenschaarste in Europa behoort. Het lage aanbod en de hoge vraag hebben geleid tot een crisis in de betaalbaarheid van woningen, die een centraal thema werd bij de algemene verkiezingen van 2025.
In de regio Eindhoven bedroeg de gemiddelde huizenprijs eind 2025 zo’n € 470.000, terwijl het gemiddelde jaarinkomen grofweg € 43.700 bedroeg, waardoor het eigenwoningbezit net zo onbetaalbaar was als in Londen.
De vrachtwagen reed het terrein van Minitopia in Eindhoven binnen. Voor ons strekte zich een lappendeken van huizen uit. Een paar zagen er strak en modern uit; anderen voelden zich geïmproviseerd, bijna bouwvallig. Een of twee waren niet groter dan een tuinhuisje, maar de meeste waren twee verdiepingen hoog en helemaal niet zo klein.
Toen we over het terrein liepen, ontmoette ik een van de bewoners. Margot Hollander, een glamoureuze 64-jarige gepensioneerde dansleraar met een nette blonde bob, verwelkomde me haar kleine huis. Ze kocht het in 2024 in contant geld na haar scheidingwaarbij ongeveer $ 143.000 uit de schikking werd gebruikt. De ruimte is compact maar chic, uitgedost met minimalistisch meubilair in Scandinavische stijl.
Margot Hollander, 64, kocht haar kleine huis in 2024. Samira Kafala voor BI
“Het zijn de simpele dingen, zoals een praatje maken op weg naar de parkeerplaats, die mij zo’n goed gevoel geven over het leven hier”, zegt Hollander.
Gezien het dorpse gevoel van Minitopia zou je niet weten dat het slechts zes kilometer verwijderd is van het centrum van Eindhoven, het technologische centrum van Nederland, dat door de lokale bevolking de ‘Nederlandse Silicon Valley’ wordt genoemd.
Mijn nacht in een klein huis
We bereikten het met hout beklede huis van twee verdiepingen van Van der Muelen, dat hij zelf bouwde. Binnen vond ik een ruime woonkamer met hoge plafonds en natuurlijk licht.
Het huis bevindt zich aan de bovenkant van wat Minitopia als een klein huis beschouwt. Voor ‘hardcore, tiny house believers’, vertelde Rolf van Boxmeer, medeoprichter van Minitopia, dat ongeveer 30 vierkante meter het maximum is om in aanmerking te komen onder de definitie.
Een typisch klein huis heeft een maximale oppervlakte van 320 vierkante meter. Samira Kafala voor BI
Met een oppervlakte van 50 vierkante meter is het kleine huis van Van der Muelen precies even groot als mijn appartement in Londen.
Ik zou de nacht doorbrengen bij Van der Muelen. Ik had me schrap gezet voor claustrofobie, terwijl ik me iets voorstelde dat er dichtbij leek een capsulehotel. In werkelijkheid was er voldoende ruimte om te bewegen.
Ik stapte de tuin in en voelde een vleugje jaloezie. Ik heb thuis geen buitenruimte, en weinig van mijn vrienden in Londen hebben dat ook.
In de ochtend, na een stevige nachtrust, keerde Van der Muelen terug naar zijn huis met zijn vrouw, Fenna Wit, en hun kinderen van 1 en 3 jaar oud. Wit ging naar boven om een telefoontje aan te nemen in de kleine ruimte die ze hadden gereserveerd voor thuiswerken, terwijl Van der Muelen een schommel aan de deurpost haakte waar het oudste kind op kon spelen.
Het huis is ontworpen rond hun behoeften. De keuken is compact – ze koken niet veel – en ze hebben voorrang gegeven aan ruimte voor een bad en voor de kinderen om te spelen. Het zal krap worden als de kinderen ouder zijn, geeft Van der Muelen toe, maar voorlopig werkt het prima. Ze kunnen altijd een uitbreiding bouwen, zei hij.
Jos van der Muelen en Fenna Wit wonen met hun twee peuterkinderen in een tiny house. Samira Kafala voor BI
De woningen zijn technisch geclassificeerd als tijdelijk, wat betekent dat traditionele hypotheken niet beschikbaar zijn. Hierdoor moeten de bouwkosten vooraf betaald worden. Het kostte Van der Muelen en Wit ongeveer € 75.000 om die van hen te bouwen.
De percelen worden ook verhuurd in plaats van eigendom, wat betekent dat bewoners uiteindelijk wellicht moeten ontmantelen en verhuizen, wat volgens verschillende bewoners een van de belangrijkste nadelen van het model is.
Voor dit gezin zijn alle nadelen voorlopig echter de moeite waard. Hun maandelijkse woonlasten, inclusief erfpacht, nutsvoorzieningen en verzekeringen, vertegenwoordigen ongeveer 10% van hun gezamenlijke inkomen. Ze kunnen doorgaans bijna 60% van hun salaris sparen.
De lage kosten geven hen enige financiële en professionele vrijheid: Beiden werken nu drie dagen een week. “We werken nu allebei, alleen maar omdat we dat willen en niet omdat het moet”, zei Wit. “We zijn veel dagen thuis met de kinderen.”
Ik begon een voorstander van kleine huizen te worden
In de daaropvolgende dagen ontmoette ik elkaar andere Minitopia-bewoners die mij soortgelijke verhalen vertelden over kleine huizen die een gevoel van financiële zekerheid gaven.
De buren van Van der Muelen en Wit, Nico en Margareth Bluigmars, beiden in de zestig, waren enthousiast over de het genot van een hypotheekvrij leven. “Voor mij heeft het feit dat ik hypotheekvrij ben, ervoor gezorgd dat ik me veel meer ontspannen heb gevoeld”, vertelde Margareth me vanuit hun gezellige huis, versierd met glas-in-loodlampen die ze in haar studio had ontworpen. Ze bouwden het kleine huis met het geld uit de verkoop van hun ouderlijk huis.
Nico Bluigmars, 64, bouwde zijn eigen kleine huis in Eindhoven. Samira Kafala voor BI
Anne Leijdekkers en Simone Solazzo, een echtpaar van in de dertig live op de Minitopia-site in Valkenswaard, bouwden hun kleine huis voor ongeveer € 75.000,-. “We hebben geen hypotheek en onze maandlasten zijn relatief laag”, aldus Solazzo.
We hebben zoveel reservegeld
Toen mijn tijd in Nederland ten einde liep, merkte ik dat ik levens vergeleek met mijn Minitopia-gids. Van der Muelens versie van bijna 30 zag er heel anders uit dan de mijne.
Hij had een huis in de stad gebouwd waardoor hij minder kon werken en meer kon sparen, terwijl ik nog steeds vijf dagen per week werk en ongeveer 30% van mijn inkomen aan mijn appartement besteed. Dit valt binnen het bereik aanbevolen door experts op het gebied van persoonlijke financiën voor huisvestingskosten, maar het is nog steeds een groot deel van mijn maandbudget.
Sommige kleine huisjes zijn ongeveer zo groot als een grote schuur, andere zijn twee verdiepingen hoog. Samira Kafala voor BI
Het Tiny Home-model van Minitopia is niet perfect – de huizen zijn klein, de grond is tijdelijk en de kosten vooraf houden het voor velen nog steeds buiten bereik – maar het biedt een alternatief.
En hoewel ik niet kan zeggen dat ik nu van plan ben mijn leven op te blazen en naar een kleine woongemeenschap te verhuizen, kan ik niet stoppen met denken aan wat Van der Muelen die laatste ochtend tegen me zei.
“We zien hoeveel vrijheid dit ons geeft”, vertelde hij me. “We hebben zoveel geld over.”
