Slechts enkele dagen nadat de recordbrekende Artemis II-bemanning aan boord van de Orion-capsule in de Stille Oceaan neerstortte, is NASA-beheerder Jared Isaacman klaar om te praten over wat er daarna komt. Isaacman, een ondernemer die ruimtechef is geworden, vertelt openhartig over de ambities van het agentschap om een permanente maanbasis te bouwen, Mars te betreden en de zoektocht naar buitenaards leven verder te stuwen dan ooit tevoren. Bovendien deelt hij waarom hij de steeds snellere ruimterace met China als een van de meest consequente competities van onze tijd ziet.
Dit is een verkorte transcriptie van een interview met Snelle reactiegeorganiseerd door voormalig Snel bedrijf hoofdredacteur Robert Safian. Van het team achter de Meesters van schaal podcast, Snelle reactie bevat openhartige gesprekken met de beste bedrijfsleiders van vandaag die in realtime uitdagingen aangaan. Abonneer u op Snelle reactie waar je je podcasts ook vandaan haalt, zodat je nooit meer een aflevering mist.
Ik wilde beginnen met u te feliciteren met de succesvolle Artemis II-vlucht, een reis van tien dagen verder dan enig mens ooit eerder was gegaan, een opstapje naar de terugkeer naar de maan. Je bent nog maar een paar maanden actief bij NASA. Geniet je nog steeds van de euforie, of is het, voor jou persoonlijk, gewoon op naar het volgende?
We hebben het vier maanden ontzettend druk gehad, dus ik voel me niet heel nieuw. We zijn momenteel allemaal heel hard aan het rennen, dus er zijn veel dagen van 18 en 20 uur, omdat Artemis IIhoe groot het succes ook was als missie, was slechts de openingsact van Amerika’s terugkeer naar de maan. We zitten momenteel in een andere race, dus ons doel is om Amerikaanse astronauten terug naar het oppervlak van de maan te krijgen en de maanbasis te bouwen zodat ze kunnen blijven.
Om je vraag te beantwoorden: ja, ik was volledig onder de indruk bij de lancering en gefascineerd door de hele missie zelf en de hersteloperatie op de boot, omdat we dit al 53 jaar niet meer hebben gedaan. We doen dus veel nieuwe dingen, veel vaardigheden die we al een tijdje niet meer hebben uitgeoefend, om nog maar te zwijgen van de overweldigende coole factor om mensen verder de ruimte in te sturen dan ooit tevoren.
Ik had een gesprek met de CEO van Intuïtieve Machines na hun privélanding van Odysseus op de maan, en hij vertelde hoe veel dingen op de missie niet in elke fase verliepen zoals gepland, wat ze wel hadden gepland. Weet jij tijdens Artemis II of het tijd is om over te gaan op plan B? Hoeveel gebeurt dat?
Natuurlijk. Ik ben bij elke bijeenkomst aanwezig. Ik zou zeggen dat ik hier een zeer onkruidige en actieve beheerder ben. Dus tijdens het gehele beoordelingsproces van de vluchtgereedheid en de preflightgereedheid voorafgaand aan de missie, volgden we de problemen die we feitelijk hadden toen we Artemis en de SLS-raket (Space Launch System) naar het pad brachten. We hadden wat problemen met waterstoflekken. We hadden problemen met de heliumstroom in de bovenste trap. We moesten de raket eigenlijk terugbrengen naar het Vehicle Assembly Building en die problemen oplossen. Ik was me dus vóór de lancering zeer bewust van de problemen.
Zijn er bijzonder betekenisvolle momenten voor u – bepaalde lessen die u heeft geleerd of onverwachte dingen die aan het licht zijn gekomen?
Ik zou zeggen dat de grootste les vanuit mijn perspectief dit is: er waren absoluut dingen die niet presteerden zoals verwacht, en dat is goed. We willen ze leren kennen en uit de weg ruimen voordat je daadwerkelijk op de maan landt. Ik wil zeggen dat als we allemaal vóór de lancering rond de tafel hadden kunnen zitten en hadden gezegd: “Wat denk je dat we gaan bespreken in termen van kwesties voordat we ons ertoe verbinden de translunaire injectie te verbranden?” – dat is het moment waarop de astronauten niet uren verwijderd zijn van het water, maar dagen verwijderd zijn. Dat is een ongelooflijk belangrijke beslissing.
Ik zal zeggen dat waarschijnlijk het moment met de hoogste bloeddruk van elke menselijke ruimtevluchtmissie de terugkeer is. Dat is waar er geen plan B’s zijn. Het hitteschild moet werken. De parachutes moeten naar buiten komen en helpen het voertuig af te remmen voordat het in het water terechtkomt. Je hebt dus veel afritten tijdens het stijgen als je de raket de ruimte in stuurt. Je hebt een ontsnappingssysteem voor de lancering. Als je in een baan om de aarde bent, heb je veel tijd om te praten over zaken als waterkleppen of afvalwaterleidingen. Maar zodra Orion zich inzet voor de translunaire injectie, sturen we het daarheen. Het bevond zich op een traject met vrije terugkeer, wat betekende dat het ruimtevaartuig en die vier astronauten regelrecht terug rond de maan zouden komen, en ze zouden in de atmosfeer van de aarde botsen om het voertuig te vertragen, al zijn energie eruit te halen, en dat moet werken. Er is daar geen plan B.
Ik weet dat je de afgelopen week op Capitol Hill werd ondervraagd over de begroting van NASA. Welk deel daarvan is jouw missie? Is dat jouw persoonlijke versie van een missie, waarbij je denkt: “Ik ben op het punt terug te keren. Ik weet niet wat er gaat gebeuren”?
Ik zou alleen willen zeggen dat dit absoluut bij het werk hoort. En als het is: “Zijn mijn verantwoordelijkheden dynamisch, ga ik dan van het lanceercontrolecentrum naar het herstelschip om te praten op Capitol Hill?” Absoluut. Ik geniet ervan, om heel eerlijk te zijn. Een deel van wat ik graag doe in het leven, niet alleen hier NASAis het kunnen samenbrengen van veel mensen met verschillende opvattingen en op één lijn komen, zodat we ongelooflijk uitdagende dingen kunnen bereiken – en dat is wat we hier bij NASA doen. Grote, gedurfde inspanningen, ambitieuze doelstellingen, het bijna onmogelijke, zoals ik vaak zeg – en Capitol Hill op één lijn krijgen over hoe het moet worden gedaan. En natuurlijk is het een gesprek over het budget.
Maar waar ik op wilde wijzen is dat we momenteel in een geweldige race zitten. Dit is niet zoals in de jaren zestig. Succes en mislukking zullen worden gemeten in maanden, niet in jaren. En als je de status quo bestendigt, als je ons vraagt de dingen decennialang te blijven doen zoals we dat al tientallen jaren doen, terwijl we geen geopolitieke concurrent hadden die in staat was om met ons te concurreren op het hoogste terrein van de ruimte, dan gaan we verliezen. Of we kunnen onze tekortkomingen erkennen, dat we onszelf door de jaren heen heel dun hebben verspreid en nu is het tijd om onze middelen opnieuw te concentreren op de missie die de belastingbetalers ons hebben toevertrouwd: teruggaan naar de maan, de basis bouwen, het potentieel ervan realiseren en de vaardigheden onder de knie krijgen zodat je in de nabije toekomst naar Mars kunt gaan.
En deze race waar je het over hebt, even voor de duidelijkheid. Je hebt het over concurreren met Chinarechts? U hebt gezegd dat de voortstuwing van kernenergie essentieel is voor Amerika om de toekomstige ruimtewedloop te domineren. Dat heeft allemaal te maken met het voorblijven van China.
In zekere zin is concurrentie een goede zaak, omdat het ons voortdurend dwingt na te denken over wat er daarna komt. In dat opzicht zijn programma’s als kernenergie en voortstuwing erg belangrijk, omdat er momenteel een race gaande is om terug te keren naar de maan en een basis te bouwen. Ik wil erop wijzen dat als je aan de oppervlakte van de maan denkt, deze in wezen de grootte van Afrika heeft. Maar waar de Verenigde Staten en onze internationale partners, en waar de Chinezen willen zijn, zich op een deel van de maan bevindt, de Zuidpool, is dat in wezen zo groot als Washington DC, misschien een beetje groter. En dat komt omdat er waterijs aanwezig is waarmee we moeten communiceren voor de productie van hulpbronnen ter plaatse, om de vaardigheden onder de knie te krijgen om drijfgas te maken. En je wilt dit op de maan doen voordat je het op het oppervlak van Mars moet doen. Er is dus waterijs, maar er zijn ook kraterranden waar je toegang hebt tot wat wij het eeuwige licht noemen, waar je wat zonne-energie kunt krijgen.
Waar kernenergie en voortstuwing een rol spelen: het nationale ruimtevaartbeleid van president Trump is niet alleen terugkeren naar de maan voor de voetstappen en de vlag. Bouw de basis, bouw de blijvende aanwezigheid op, beheers die vaardigheden en investeer in de volgende grote sprong voorwaarts. Dat is waar kernenergie en voortstuwing in beeld komen, omdat het een zeer efficiënte manier is om massa te verplaatsen. Denk aan treinlocomotieven, niet aan vliegtuigen. Het is een zeer efficiënte manier om massa te verplaatsen, of het nu naar de maan of naar Mars gaat. Maar ook de componenten en mogelijkheden, het reactorontwerp, zullen sterk lijken op wat je gaat gebruiken voor oppervlaktekracht op de maan, maar ook op Mars. En die kracht heb je nodig om drijfgas aan de oppervlakte te maken.
En dan is het laatste stukje dat ik wil zeggen simpelweg dit: als je het buitenste zonnestelsel wilt verkennen: hoe verder je van de zon verwijderd bent, hoe minder effectief het is als bron van zonne-energie. Dat is waar je kernenergie en voortstuwing nodig hebt om het buitenste zonnestelsel te verkennen.
