Een luchtige maar onbelangrijke geanimeerde spin-off

Als je een fan bent van Netflix’s ‘Stranger Things’, dan is de kans groot dat je het hebt gezien de ‘Conformity Gate’-complottheorie die zich op de een of andere manier als een waanzinnig lopend vuurtje door de fanbase verspreidde nadat de show eerder dit jaar de finale-aflevering uitbracht. In wezen maakten sommige wanhopige fans zichzelf gek door een theorie te vormen dat een geheel andere laatste aflevering van de show in het geheim in de coulissen wachtte. Dit was natuurlijk nooit waar. Zoals het geval is met zoveel geliefde tv-programma’s die ten einde lopen, kan de oorzaak van de pijn van fans worden toegeschreven aan verlatingsangst, het besef dat dit hoofdstuk van hun leven nu voorbij was. Er is geen weg terug in de tijd, mensen!

Of is dat zo? Bijna alsof ze anticiperen op het verlangen van de fans naar de goede oude tijd van de show, komt de nieuwe spin-off-serie “Stranger Things: Tales From ’85” om de jeuk te verzachten. Hoewel de plannen voor de show sinds ongeveer 2022 worden besproken, is het niet helemaal duidelijk wat het uiteindelijk zou worden. Schepper en showrunner Eric Robles maakte commentaar op het Annecy Animation Film Festival 2025 waarin wordt beweerd dat een belangrijke inspiratiebron voor de serie film-tie-tekenfilms uit de jaren tachtig waren, shows als “The Real Ghostbusters” en “Beetlejuice”. Terwijl die tekenfilms snel hun eigen weg gingen, weg van de film(s), probeert “Tales From ’85” zijn taart te hebben en die ook op te eten. Het wordt gepresenteerd als een ‘verloren seizoen’ van de hoofdserie, waarbij de knop teruggaat naar de vroege seizoenen, toen bijna iedereen verliefd was op de show. Die keuze is echter wat de anders luchtige, boeiende show tegenhoudt. Het is een leuk horloge, maar kan ‘Stranger Things’, een show die beroemd is om zijn toegeeflijke nostalgie, wegkomen met nostalgie naar zichzelf?

“Stranger Things: Tales From ’85” speelt zich af in de winterse eerste weken van 1985, door de serie tussen seizoen 2 en 3 van ‘Stranger Things’ te plaatsen. Mike (Luca Diaz), Dustin (Braxton Quinney), Lucas (Elisha Williams), Will (Ben Plessala) en Max (Jolie Hoang-Rappaport) zitten weer in de klas op de Hawkins Middle School, terwijl Eleven/Jane (Brooklyn Davey Norstedt) nauwlettend in de gaten wordt gehouden door haar adoptievader, Jim Hopper (Brett Gipson), na de gebeurtenissen in november vorig jaar. Hoewel de Upside Down voorlopig afgesloten blijft van de echte wereld, heeft een mysterieuze, gekke wetenschapper enkele overblijfselen van Upside Down-wijnstokken in handen gekregen en er een aantal geheime experimenten mee uitgevoerd. Dit zorgt ervoor dat een golf van gemuteerde plantenwezens nietsvermoedende inwoners van Hawkins begint aan te vallen; niet per se omgekeerde wezens, maar genetische hybriden met hun eigen agenda. De D&D-bende ontdekt de dreiging meteen en besluit de dreiging op eigen kracht te stoppen, met de opmerkelijke hulp van een nieuw outcast-kind op school, de punkrock Nikki (Odessa A’zion), dochter van de nieuwe wetenschapsleraar Anna (Janeane Garofalo).

“Tales From ’85” is zelf een hybride en combineert een aantal nieuwe elementen met klassieke “Stranger Things” -dingen. Het thema is bijvoorbeeld een nieuw stuk van componist Brad Breeck, maar dat is er nog steeds de klassieke synth-arpeggio’s van Kyle Dixon en Michael Stein. De serie is opgesplitst in 10 afleveringen van ongeveer 25 minuten, maar elke aflevering is één hoofdstuk in een verhaal dat een seizoen duurt. De karakterontwerpen lijken op de acteurs in de live-actionshow, maar hun stemmen zijn andere acteurs die impressies van hen maken. Dit alles zorgt ervoor dat ‘Tales From ’85’ zich nauw verbonden voelt met de hoofdserie, maar het voelt op zijn best beperkend en in het slechtste geval toegeeflijk.

Gelukkig is “Tales From ’85” een heel gemakkelijk, luchtig horloge. De animatie herinnert een andere recente spin-off-serie, Marvel’s “What If…?” maar hoewel die show probeerde op de live-actiefilms te lijken, voelt het alsof Eric Robles en de verschillende afleveringsregisseurs hier meer esthetische speelruimte hebben. “Tales From ’85” haalt veel kilometers uit zijn winterse setting, waardoor zelfs bekende locaties zoals de Hawkins-arcade er uniek uitzien en aanvoelen. De wezens, hoewel zeker geïnspireerd door Upside Down-slechteriken zoals de Demogorgons, hebben hun eigen uiterlijk en sfeer, wat Dustin ertoe aanzet om ze later zelfs hun eigen popcultuur-bijnaam uit de jaren 80 te geven. Er is ook veel variatie in elke aflevering van de verschillende bedreigingen en obstakels waarmee de kinderen worden geconfronteerd, alles van gemuteerde pompoenmonsters tot het stelen van essentiële documenten uit een roddelblad.

Tegen de tijd dat de kinderen verschillende wapens en gadgets aantrekken om mee te strijden, is de invloed van tekenfilms uit de jaren 80 als ‘The Real Ghostbusters’ en ‘GI Joe’ het duidelijkst te zien. Het zorgt ervoor dat ‘Tales From ’85’ authentieker aanvoelt als een show uit het tijdperk van de jaren ’80 en ’90, toen kinderentertainment vooral gericht was op de verkoop van actiefiguren en speelsets. Met deze toon zou de serie kunnen fungeren als een toegangspoort tot sci-fi en horror in het algemeen. Zeker, de show fungeert ook als startpunt voor de ‘Stranger Things’-franchise, en hoewel er veel verwijzingen en toespelingen zijn op dingen uit de hoofdserie, is ‘Tales From ’85’ niet onvriendelijk voor nieuwkomers.

Het probleem is dat ‘Tales From ’85’ geen zijverhaal is met enkele onbekende of gloednieuwe personages uit de wereld van ‘Stranger Things’. In plaats daarvan is het een show waarin de jonge hoofdrolspelers van de live-action-serie centraal staan, wat een duidelijk verschil is met andere recente Netflix-animatiefilms zoals “Jurassic World: Kamp Krijt” en “Fast & Furious Spy Racers.” Die shows waren echte spin-off-series, die hun eigen ding deden zonder de gevestigde verhaalbeats en karaktercontinuïteit te hoeven omzeilen. “Tales From ’85” voelt alsof het minder een spin-off wil zijn en meer een verfraaiing. Hoewel de show prijzenswaardig is voor alle leeftijden door de jonge helden regelmatig in levensgevaar te brengen, wordt de mogelijkheid dat een of meer van hen een permanente tegenslag krijgt, tot niets gereduceerd gezien onze kennis van hun toekomst. Het maakt de opwinding en spanning die er in de serie is helaas gedempt.

Het is duidelijk dat dezelfde regel niet van toepassing is op de nieuw geïntroduceerde personages, maar daarin schuilt de andere kant van het probleem. Deze nieuwe personages en gebeurtenissen zijn nooit genoemd of gezien in latere seizoenen van de live-action-serie, waardoor ze zich ongemakkelijk voelen. Idealiter zou de show de mogelijkheid bieden om verhalen te vertellen die meer gericht zijn op deze nieuwe personages. Als alternatief had het kunnen worden uitgebreid elementen van de live-action-serie die niet werden besproken of die nog niet werden onderzocht. Toch lijkt de serie dat ook niet te willen doen, door de Upside Down, het verleden van Hawkins en andere mysteries op afstand te houden. De serie speelt ook snel en losjes met gevestigde kennis, zoals de krachten van Elf, die tot op het belachelijke worden uitgespeeld. Als het gaat om het passen in de canon van “Stranger Things”, is het een show die tegelijkertijd te veel en niet genoeg doet.

Dit alles betekent dat “Stranger Things: Tales From ’85” een leuk horloge is, of het nu voor fans van de franchise is of niet, maar uiteindelijk niet essentieel is. In het beste geval is het een manier om meer tijd te besteden aan de ‘Stranger Things’-personages zonder iets nieuws te leren of te ervaren. In het slechtste geval is het verheerlijkt aanvullend materiaal of bonusinhoud. Dat laatste punt zou worden verzacht als de live-action-serie een aantal jaren geleden was voltooid, waardoor publiek en fans ernaar zouden verlangen om deze opnieuw te bekijken. In plaats daarvan was de serie nog maar net afgelopen, waardoor ‘Tales From ’85’ aanvoelde als een oververzadiging, of misschien een overwinningsronde die de show niet helemaal verdiende, of zelfs een mijn schuld, gezien de gemengde ontvangst van de finale.

Vanwege de genre-elementen en mythologie binnen ‘Stranger Things’ lijkt het erop dat de serie in verschillende richtingen kan worden afgesplitst. Toch op dezelfde manier als andere mijlpaalgenreseries zoals ‘Battlestar Galactica’, “Tales From ’85” lijkt het gevoel te versterken dat “Stranger Things” zonder zijn geliefde kernpersonages gewoon niet hetzelfde is, en dat die personages hun verhalen al hebben verteld. Als ‘Tales From ’85’ doorgaat, kan het een goed idee zijn om ofwel een aantal nieuwe personages te vinden, of op een of andere manier de oude uit het verleden (of de toekomst) los te laten.

/Filmbeoordeling: 6,5 uit 10

“Stranger Things: Tales From ’85” wordt op 23 april 2026 gestreamd op Netflix.