Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als levenslange muzikant is er een bepaald soort leeftijdsgenoot die ik absoluut veracht: de zelfingenomen kunstenaar. Je kent het type wel, de mensen die rondlopen alsof hun scheten niet stinken omdat ze denken dat ze Gods geschenk aan de mensheid zijn. Zodra de werkdag voorbij is, storten ze hun hart en ziel in hun creaties, en die creaties worden de essentie van hun wezen. En in hun gedachten is die essentie het belangrijkste ter wereld.
Hoewel ik waarschijnlijk cynisch ben als ik zeg dat het allemaal alleen maar een performatieve houding is, heb ik genoeg van mijn vormingsjaren met dit soort mensen doorgebracht om precies te begrijpen waar 2019 naartoe gaat. Fluwelen Buzzsaw vandaan komt.
In deze film krijgen de meest verwaande, machtsjagende, achterbakse types, die je in de rug steken als ze de overhand kunnen krijgen, hun verdiende loon als ze te maken krijgen met het werk van een onlangs overleden, volkomen onbekende kunstenaar. Hij laat een schat aan mixed-media-meesterwerken achter die nooit bedoeld waren om gezien te worden. Sterker nog, hij gaf expliciet opdracht om zijn kunst te vernietigen. In plaats daarvan wordt het te koop aangeboden en sterft iedereen die ermee in aanraking komt een gruwelijke dood.
Nu ben ik niet iemand die geweld aanzet of aanmoedigt, maar aangezien we te maken hebben met een bovennatuurlijke thriller vol met enkele van de meest onaangename, pretentieuze en onuitstaanbare gaszakken die de mens kent, is het meer dan bevredigend om te zien hoe ze de wensen van deze dode man schenden en krijgen wat hen te wachten staat.
‘Alle kunst is gevaarlijk’
Fluwelen Buzzsaw vindt plaats in een kunstgalerie in Miami, waar een stel kosmodrinkende kunstenaars en critici samenkomen om zichzelf te horen praten. Onder hen is Morf Vandewalt (Jake Gyllenhaal), een criticus die bekend staat om zijn vernietigende recensies en melodramatische flair, die twijfels heeft over zijn relatie met zijn vriend Ed (Sedale Threatt Jr.). Hij begint gevoelens te ontwikkelen voor Josephina (Zawe Ashton), die werkt voor de meedogenloze galeriehouder Rhodora Haze (Rene Russo), die op onironische wijze dingen zegt als ‘alle kunst is gevaarlijk’ en iedereen die haar pad kruist verbaal uitscheldt.
Rhodora verplaatst eenheden met een prijskaartje van acht cijfers, dus haar ego is logisch in de context, maar je kunt meteen zien dat ze een lastige klus is.
Wanneer Josephina naar huis terugkeert in LA, vindt ze haar bovenbuurman, Vetril Dease (Alan Mandell), dood buiten zijn appartement, zonder tekenen van gemeen spel. Zijn appartement is van vloer tot plafond gevuld met morbide kunstwerken die iedereen die het ziet onmiddellijk binnendringt. Voortdurend aan de ontvangende kant van Rhodora’s kritiek verzamelt Josephina de stukken zodat Morf en Rhodora ze kunnen beoordelen en mogelijk op de markt kunnen brengen, waardoor ze invloed krijgt in een industrie die klaar staat om haar op te kauwen en uit te spugen.
Ze beseffen al snel dat Dease geen bekende artiest is. Het werk is authentiek en origineel, maar er is geen referentiekader voor alles wat hij heeft gemaakt.
Het duurt niet lang voordat kunstmecenassen over deze stukken beginnen te schuimen, waaronder curator Gretchen (Toni Collette), aangespoelde kunstenaar Piers (John Malkovich) en rijzende ster Damrish (Daveed Diggs). Het meest geboeid is Bryson (Billy Magnussen), de installateur van de galerie, die verbitterd is dat niemand zijn artistieke inbreng ondanks zijn talent waardeert, aangezien het zijn taak is om letterlijk het werk van anderen op te hangen in plaats van het zijne te laten zien.
Terwijl hij enkele stukken van Dease vervoert, wordt Bryson aangevallen en gedood door de schilderijen. Hij wordt in brand gestoken en vervolgens in een schilderij getrokken dat hondsdolle apen afbeeldt bij een verlaten benzinestation, dat speciaal voor hem tot leven komt als hij voorbij komt. Kort daarna beginnen mensen als vliegen te vallen. De enige connectie, hoewel niemand het in eerste instantie beseft, is Dease.
Omdat iedereen in deze moordende industrie alleen maar op zichzelf let, is communicatie niet bepaald hun sterkste kant. Maar Morf ontdekt, nadat hij zich in het verleden van Dease heeft verdiept, genoeg verontrustende informatie om te bevestigen wat er gebeurt. Zijn kunst, eenmaal vrijgegeven in de wereld, is vervloekt.
Het nadeel van grafroof waar niemand echt over praat
Elk personage erin Fluwelen Buzzsaw wil geweldig zijn, zozeer zelfs dat ze er geen enkel probleem mee hebben om een dode man van zijn werk te beroven, het overal te verspreiden, te beseffen dat mensen daardoor sterven, en zich nog steeds te concentreren op de vraag of ze eenheden kunnen blijven verplaatsen.
Wanneer Morf Rhodora vertelt dat hij van plan is alles bloot te leggen, begint ze onmiddellijk telefoons op te blazen in een poging de stukken te verkopen voordat het verhaal breekt. Josephina, die de hele kettingreactie op gang heeft gebracht, maakt zich alleen maar zorgen over de voordelen van Dease’s werk. Zijn lichaam was waarschijnlijk nog warm toen ze begon te bellen.
Het allerbelangrijkste is dat deze tryhards er alles aan doen om de mystiek en de waarde van Dease’s werk te behouden, zonder zich zorgen te maken over de gevolgen. Afgezien van Morf, die nog steeds vervelend maar op zijn minst enigszins sympathiek is, komt elk personage in beeld Fluwelen Buzzsaw is volkomen onherstelbaar. Het plezier komt voort uit het kijken hoe ze langzaamaan beseffen dat ze iets hebben samengesteld waar ze geen controle over hebben. Iets wat hen te wachten staat.
Wanneer kunst een handelsartikel wordt en de hoogste bieders moreel bankroet zijn, is het slechts een kwestie van tijd voordat hun gedrag hen inhaalt. In Fluwelen Buzzsawkomt dat moment waarop ze besluiten een oudere man van zijn levenswerk te beroven, zonder zelfs maar te proberen contact op te nemen met iemand die mogelijk met hem verbonden is. Het komt niet eens bij hen op, maar Dease lacht het laatst als iedereen die aan zijn creaties gebonden is, op steeds brutere wijze wordt uitgeschakeld.
Fluwelen Buzzsawexclusief gestreamd op Netflix, wordt aangekondigd als een satirische bovennatuurlijke horrorkomedie, en verdient die omschrijving. Het grootste deel van de aantrekkingskracht komt voort uit het droge, morbide gevoel voor humor. De beste manier om deze film te bekijken is nadat je tijd in een kunstgalerie hebt doorgebracht en hebt geluisterd naar de soorten gesprekken die mensen voeren. Als je eenmaal genoeg hebt van pretentie en witte wijnspritzers, is het de helft van de pret om alles tot de grond toe af te zien branden.
