Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Toen ik 1987 opstartte Robot-Holocaust op Tubi verwachtte ik een Gekke Max-achtig scenario met een stelletje clankers die amok maken en de mensheid uitroeien. In plaats daarvan kreeg ik een rare, met lendendoek beladen odyssee waarbij de duurste speciale effecten rode lichten zijn, en de slechterik in feite een gigantische, lopende, pratende Dr. Futurama. Ik weet dat ik anachronistisch ben door een film uit 1987 te vergelijken met een personage dat pas in 1999 bestond, maar dat is de vergelijking die ik maak, en ik blijf erbij.
Laat mij dit hebben, want de andere realiteit waarmee ik moet leven is dat deze film behoorlijk ruw is. Er zijn nauwelijks robots, en wat er gebeurt kan nauwelijks als een holocaust worden aangemerkt. De man-vrouw-billenverhouding ligt op een zuivere 50:50, en de naaktheid is niet eens van het goede soort. Iedereen loopt de hele dag rond in de straffende hitte, dus je weet gewoon dat de geur zo slecht is dat je hem bijna kunt proeven.
Het wordt vermeld als een sciencefictionfilm, maar het is meer een fantasy-zoektocht
De beste manier om te beschrijven Robot-Holocaust is een noodlottige kruising tussen Gekke Max en de originele Star Wars-trilogie. Je hebt een groepje slaven die in de stad wonen en leven onder de duim van de Duistere, waarbij zijn wetten worden gehandhaafd door Torque (Rick Gianasi), de robot die op Zoidberg lijkt.
Deze woestenij-slaven proberen de Duistere omver te werpen, en hun plan omvat vooral veel onsexy lopen terwijl ze vijanden, obstakels en, af en toe, robots tegenkomen.
Aan het hoofd staat Neo (Norris Culf), een New Terra-zwerver, vergezeld van zijn C-3PO-achtige metgezel, Klyton (Joel Van Ornsteiner). Onderweg komt hij in contact met Deeja (Nadine Hart), Nyla (Jennnifer Delora), Bray (George Gray) en Kai (Andrew Horwath), die allemaal genoeg hebben van de kwade machinaties van de Duistere en bereid zijn halfnaakt door asfalt en overwoekerde woestenij te sjokken om er iets aan te doen.
Allianties en wilskracht worden op de proef gesteld, maar het doel blijft hetzelfde. Onze helden, en er zijn er te veel om echt in te investeren, vooral gezien hun bijna agressieve gebrek aan charisma, moeten de krachtcentrale vinden waar de Duistere verblijft en hem en zijn handlangers voor eens en voor altijd uitroeien.
Amateuruur, maar niet zonder charme
Terwijl Robot-Holocaust speelt meestal als een universiteitsfilmproject zonder budget, ik kan begrijpen waar schrijver-regisseur Tim Kincaid voor ging met beperkte middelen. De meeste buitenopnamen zien eruit alsof mensen ronddwalen in de buitenwijken van New York, en de meeste binnenscènes voelen alsof ze in een Spirit zijn gefilmd. Halloween. Een groot deel van mijn plezier kwam voort uit de productienotities die ik in mijn hoofd maakte, zoals: “Plaatsen, allemaal! Deze mist en deze nep-spinnenwebben hebben ons $ 25 gekost, waardoor het de duurste scène is die we opnemen!”
Dat gezegd hebbende, moet ik de cast de eer geven dat ze zich aan de visie hebben verbonden, ook al reiken ze behoorlijk ver om daar te komen. De robotkostuums zien er van een afstand eigenlijk behoorlijk uit, maar de illusie valt uiteen in de close-ups, die we veel te vaak krijgen.
Aan het einde van de dag, Robot-Holocaust is perfect kijkmateriaal voor thuis. Het duurt slechts 79 minuten en zit boordevol een gezonde dosis kamp. Het slaat nergens op, en wanneer de belangrijkste antagonist eindelijk wordt onthuld, is het eigenlijk gewoon een man gekleed als een ei. Alleen al om die reden is het de moeite waard om te bekijken, omdat het zo willekeurig is.
Vanaf dit moment kun je streamen Robot-Holocaust gratis op Tubi.
