Waarom The Mummy van Lee Cronin al die gesplitste dioptrie-opnamen heeft (exclusief)

Als je ‘Lee Cronin’s The Mummy’ of ‘Evil Dead Rise’ hebt gezien, weet je al dat regisseur Lee Cronin dol is op een gesplitste dioptrie-opname. De meeste gefocuste frames in een film gebruiken ofwel een grote scherptediepte, waarbij alles in het frame scherp is, of een geringe scherptediepte, waarbij één aspect (voorgrond, midden of achtergrond) scherp is terwijl de rest van het frame onscherp is. Maar door gebruik te maken van de halve cirkellens konden filmmakers het verschil ‘splitsen’, waardoor twee verschillende brandpuntsvlakken binnen één opname mogelijk waren, waarbij de ‘split’ het enige aspect was dat onscherp is. De techniek Cate Blanchett verbaasde zich toen het werd gebruikt in ‘The Lord of the Rings’ en toen regisseur Brian De Palma het met zoveel zelfvertrouwen gebruikte, werd het het kenmerkende shot van zijn beste films.

Opnamen met een gespleten dioptrie zijn een uiterst effectieve manier om de dualiteit te benadrukken, de aandacht van het publiek te vestigen op meerdere gelijktijdige situaties, of eenvoudigweg een visueel interessant kader te bieden om naar te kijken, maar Cronins liefde voor de opname is zo prominent aanwezig in “Lee Cronin’s The Mummy” dat toen ik hem interviewde op de dag van de bioscoopuitgave van de film, ik moest weten waarom hij de behoefte voelde om te komen voor de gespleten dioptriekroon van koning De Palma. “Het was nooit de bedoeling”, vertelt hij me met een glimlach. Daar is nooit een bewuste keuze voor geweest strooi de shots door ‘Evil Dead Rise’, maar hij vond het zo leuk om ze los te laten dat hij hetzelfde wilde doen voor zijn ‘Mummy’-film.

Het is niet verwonderlijk dat Cronin daar een fascinerende methodologie voor heeft Waarom hij vindt de shots zo nuttig bij horror, en hij gaf me drie redenen waarom “Lee Cronin’s The Mummy” zoveel gesplitste dioptrie-shots heeft: psychologische kracht, zijn afkeer van inserts en optische nevenbeelden.

De eerste reden dat Lee Cronin van een gesplitste dioptrieopname houdt, ligt in de psychologische macht die het heeft over het publiek. “Ik zal ze minder snel gebruiken voor dat klassieke soort dialoogscène”, legt hij uit. “Het gaat er meestal meer om je in het hoofd van een personage te plaatsen.” Cronin haalt een moment aan (zie hierboven) waarop Charlie van Jack Reynor kijkt naar de toestand van zijn dochter, de gemummificeerde Katie (Natalie Grace), en het frame toont zijn reactie naast Katie’s vergane toestand. “In plaats van te snijden in wat hij op dat moment bekijkt en te moeten bewerken, geef ik je het volledige psychologische spectrum in één frame, en ik hou van de directheid daarvan”, vertelt Cronin.

Deze beslissing leunt aan bij zijn tweede redenering om van de opname te houden, namelijk dat hij “geen grote fan is van inzetstukken”, en dat hij ze vermijdt wanneer hij kan. “Er zijn een paar insert-shots in deze film, en in alle films, maar ik geef er de voorkeur aan om het object en de persoon samen te brengen”, zegt hij. “En soms realiseren mensen zich niet eens dat ik noodzakelijkerwijs split field gebruik.” Cronin vertelt me ​​dat er veel subtiele gesplitste dioptrieschoten zijn in “Evil Dead Rise” die de meeste kijkers niet eens als zodanig herkennen, vaak wanneer iemand een wapen oppakt. “Ik wil niet op het ding moeten bezuinigen en daarop moeten bezuinigen”, zegt hij. “Ik hou van de directheid. Hierdoor kan ik nog meer ideeën overbrengen.”

Het is schokkend effectief. Het zien van de ogen van Jack Reynor die bijna uit zijn hoofd priemen, naast het rottende gezicht van een klein meisje, maakt het punt zeker duidelijk.

Lee Cronins derde reden om van gesplitste dioptrieopnamen te houden betreft de manier waarop de cinematografie de gevoeligheid van het publiek voor de gek houdt. “Ik ben echt dol op de optische nevenbeelden, de onnauwkeurigheden en de sfeer die daarmee gepaard gaan”, legt Cronin uit. Door samen te werken met zijn directeur fotografie, Dave Garbett, krijgen ze natuurlijk de technische aspecten van een opname met een gesplitste dioptrie correct, maar ze zijn meer dan bereid om in te gaan op de vreemdheid die voortkomt uit de splitsing van het veld. “We willen de lijn van de splitsing niet zien, maar we hebben geen bezwaar tegen alle effecten die deze met zich meebrengt, zoals nevenbeelden en herhalende beelden”, zegt hij.

In één voorbeeld merkt hij op dat als iemand door het frame loopt, er een spookachtige omtrek van zijn schoenen kan zijn, waardoor het publiek wordt misleid en een voet achter zich ziet. “Ik hou echt van de sfeer die het met zich meebrengt, en soms heb ik ze ook alleen voor de sfeer gebruikt”, onthult Cronin. “En dat zal ik blijven doen.”

‘Lee Cronin’s The Mummy’ zit vol gruwelijke, groteske en bloederige momenten, en de film geniet van elk walgelijk moment. Dit was het resultaat van het filmen van deze scènes met sondelenzen, waardoor ze zo dicht mogelijk bij weerzinwekkende opnames van ogen, tanden en huid konden komen. Cronin zegt dat, naast de gesplitste dioptrie-opnamen, de close-ups van de sondelens op bloed een ander hulpmiddel zullen zijn in het arsenaal dat hij in toekomstige films zal blijven verkennen. Vanaf hier wordt het alleen maar heftiger.

“Lee Cronin’s The Mummy” speelt overal in theaters.