Buiten de premier weten maar weinig mensen precies waar de Vanguard-onderzeeër zich op een bepaald moment bevindt, aangezien het een van de best bewaarde geheimen van het Britse leger moet zijn.
Elk moment zweeft een stil en dodelijk, donker onderwatermonster door de diepten onder de oceanen van de wereld, met een lading die duizenden kilometers verderop absolute horror kan ontketenen.
Dit is de ballistische onderzeeër van de Vanguard-klasse, die het Britse nucleaire afschrikmiddel aan boord heeft, een strak ogende leviathan van 40 km/uur die in de oceanen op de loer ligt om Groot-Brittannië de ultieme bescherming te bieden. De huidige prijzen schatten de waarde van het schip op £6 miljard – het dodelijkste maritieme wapen dat de Royal Navy ooit op de vijanden van Groot-Brittannië heeft gericht.
Decennia lang hebben de vier Vanguards van Groot-Brittannië om de beurt vanuit hun basis onder de golven geglipt Schotlandop geheime missies van soms zes maanden. Vorig jaar keerde de HMS Vanguard terug naar de basis na een recordaantal van 204 dagen op patrouille te zijn geweest – de langste afschrikkingstermijn ooit van de Britse nucleaire onderzeeër, aangezien missies de afgelopen jaren langer zijn geworden.
Deze operatie heeft eerdere records gebroken voor de Britse Continuous At-Sea Deterrence (CASD)-patrouilles, die steeds vaker langer dan vijf tot zes maanden duren. Het kan zijn dat de missies langer worden vanwege het toenemende dreigingsniveau over de hele wereld, of dat het langer duurt om de vier onderzeeërs te onderhouden terwijl ze in de haven liggen.
LEES MEER: Groot-Brittannië verijdelde de bedreigingen van Russische onderzeeërs op onderzeese internet- en energiekabelsLEES MEER: Oorlog tegen Iran verhoogt het risico op terrorisme in Groot-Brittannië – brandstichting en drone-aanvallen
En de permanente patrouilles, ergens in de wereld’s oceanen, kost Groot-Brittannië jaarlijks maar liefst £ 3 miljard, hoewel er lange tijd een groot debat is geweest over de vraag of we dit nodig hebben.
Eén defensiebron betoogde: “Het nucleaire afschrikmiddel, dat wederzijdse vernietiging garandeert, beschermt Groot-Brittannië al vele jaren en vormt een achtergrondbedreiging voor buitenlandse tegenstanders.
“Bemanningen zijn speciaal omdat ze weten dat elke missie waaraan ze beginnen kan resulteren in het uitvoeren van een uiteindelijk verwoestende missie – en naar welke wereld zouden ze daarna terugkeren, of helemaal niet?
“Ze voeren hun taken methodisch en doelbewust uit, maar ze weten dat als ze in de aanval moeten gaan, alle andere opties zijn onderzocht.
“Ze zijn het ultieme afschrikmiddel, dat de Britse veiligheid controleert als zich een grote crisis voordoet en we in extreem uitdagende tijden leven en onder meerdere bedreigingen leven.”
Er zijn maar weinig mensen buiten de premier die precies weten waar de Vanguard zich op een bepaald moment bevindt, aangezien het een van de best bewaarde geheimen van het Britse leger moet zijn. En het is hij of zij die de uiteindelijke beslissing neemt over het al dan niet lanceren van een aanval met een Trident-kernraket, als reactie op een aanval door een vijandige staat.
Hun operaties worden gecontroleerd door het Submarine Command van het Ministerie van Defensie, in Northwood, nabij Londen, en ze zijn gestationeerd in HMNB Clyde – Faslane – Schotland. Dit is de permanente thuisbasis, 65 kilometer ten westen van Glasgow, voor alle vier de onderzeeërs van de Vanguard-klasse Vanguard, Victorious, Vigilant en Vengeance.
Sinds 1969 heeft de Royal Navy een onafgebroken afschrikmiddel op zee ingezet – ten minste één nucleaire onderzeeër die altijd patrouilleert, met het idee dat de vijand nooit weet waar hij is. En veel bemanningsleden weten het ook niet.
Als Groot-Brittannië een eerste aanval zou ondergaan, zou een nucleaire reactie worden bevolen naarmate de cyclus van wederzijds verzekerde vernietiging zich versnelt richting armageddon. Het argument is al lang dat dit voldoende zou moeten zijn om iedere vijand van Groot-Brittannië ervan te weerhouden het vasteland met een kernwapen aan te vallen. Het heeft tot nu toe stand gehouden en gaat al meer dan 60 jaar terug.
Trident is nauw verbonden met het Amerikaanse nucleaire programma, wat aanleiding geeft tot bezorgdheid over de onafhankelijkheid ervan.
De Britse denktank Chatham House zegt: “De raketten zijn door de VS gebouwd en het systeem is voor onderhoud afhankelijk van de VS. Trident is ook duur en absorbeert ongeveer zes procent van het Britse defensiebudget in 2023 – hoewel veranderingen in de manier waarop Britse defensie de uitgaven aan nucleaire kwesties classificeert, het nu moeilijk maakt om te zeggen hoeveel Trident elk jaar aan zijn eigen kosten besteedt.
“Afgezien van de kosten, brengen alternatieve nucleaire afschrikkingsstrategieën – waaronder een partnerschap met Frankrijk of een breder Europees plan – hun eigen uitdagingen met zich mee.” Het voegt er echter aan toe: “Bij de dagelijkse operaties is het Britse Trident-programma volledig onafhankelijk van de VS. De Britse premier kan de raketten lanceren zonder enige externe inbreng.”
Het nucleaire afschrikmiddel gaat helemaal terug tot 1945 en het tijdperk na de Tweede Wereldoorlog, toen de Britse stafchefs, uit angst dat Groot-Brittannië uiterst kwetsbaar was voor een overweldigende Russische aanval, zeiden: “Wij zijn van mening dat onze enige kans op een snelle beslissing het lanceren van een verwoestende aanval met absolute wapens is.”
Onze eerste kernwapens zouden door de lucht gelanceerd zijn. Halverwege de jaren vijftig waren vier squadrons Engelse Electric Canberra-bommenwerpers op RAF-bases in Duitsland uitgerust met Amerikaanse Mark 7-kernbommen. Er waren ook vier squadrons van nucleair bewapende Canberras gestationeerd in Groot-Brittannië.
De RAF was de belangrijkste houder van nucleaire afschrikmiddelen en gebruikte van 1954 tot 1968 “V-bommenwerpers” om de wapens te vervoeren. De Royal Air Force stopte officieel met het dragen en exploiteren van kernwapens in 1998, waarmee een einde kwam aan 43 jaar nucleaire capaciteit voor de dienst.
De Britse onderzeebootdienst was vanaf 1963 doorgegaan met het vervoeren van de wapens, te beginnen in 1963 met de HMS Dreadnought. Groot-Brittannië schakelde vervolgens in 1968 over op het gebruik van Resolution Class Polaris-subs, voordat het in 1994 overstapte op Vanguard-Class Trident.
En dit onderzeeërsysteem van Vanguard zal in het komende decennium worden uitgefaseerd als de nieuwe onderzeeërs van de Britse Dreadnought-klasse, die momenteel in productie zijn, gelanceerd zullen worden.
Deze superstealthy onderzeeërs van 169 meter lang en 17.200 ton zijn ontworpen met geavanceerde geheime mogelijkheden en zullen Trident II D5-raketten aan boord hebben. Ze zullen het Verenigd Koninkrijk minstens dertig jaar lang dienen in een wereld die al bezig is met het vormen van militaire ruimtevaartcapaciteit.
En nu de geopolitiek verandert en het dreigingslandschap steeds verandert, bereidt de Britse militaire machine zich al voor op oorlog in de komende jaren.
