Laat je leiden door het geluid van klikkende fans en brullend publiek Katten: De Jellicle Balleen meeslepende heruitvinding van Andrew Lloyd Webber Katten.
Nu op Broadway na een optreden in 2024 bij PAC NYC, Katten: De Jellicle Ball transponeert de vaak verwarrende praal van Katten naar de ballroomscene, een toevluchtsoord voor LGBTQ-kunst en -expressie. De verhuizing blaast nieuw leven en betekenis in het werk van Webber, waardoor een vreugdevol spektakel ontstaat dat de enige manier is waarop ik het kan accepteren. Katten vanaf nu.
Katten: De Jellicle Ball brengt ballroomcultuur naar Andrew Lloyd Webber.
De cast van ‘Cats: The Jellicle Ball’.
Krediet: Matthew Murphy en Evan Zimmerman voor MurphyMade
Ondanks de vernieuwde titel, Katten: De Jellicle Ball is nog steeds Katten. Dat betekent dat het nog steeds het verhaal is van de Jellicle Cats die samenkomen voor de Jellicle Ball, waar de leider van hun clan, Old Deuteronomy (André De Shields) één kat zal kiezen om naar de Heaviside Layer te stijgen en herboren te worden.
Echter, Katten: De Jellicle Ball richt zich op het “bal” -aspect van het origineel Kattenwaarbij de verhaallijn van de musical op slimme wijze wordt gekoppeld aan de hedendaagse ballroomcultuur. Ballroomcultuur, ontwikkeld door zwarte en Latina transvrouwen in de jaren zestig, maar waarvan de oorsprong teruggaat tot de dragballs van de Harlem Renaissance, concentreert de ballroomcultuur zich op competitieballen waar deelnemers rondlopen of in categorieën optreden om prijzen te winnen. Voorbeelden hiervan zijn onder meer ‘echtheid’, gekoppeld aan het vermogen van een artiest om ‘door te gaan’ voor een cishet-man, of ‘maagdelijke mode’, een categorie voor nieuwere dansers. Deelnemers zijn vaak leden van ‘huizen’, die deels team en deels gekozen familie zijn.
Al deze elementen komen overeen Katten: De Jellicle Ball griezelig goed, tot het punt dat geen enkel deel van de hercontextualisering van de show ongemakkelijk of geforceerd aanvoelt. In de visie van regisseurs Zhailon Levingston en Bill Rauch wordt “Old Gumbie Cat” Jennyanydots (Xavier Reyes) moeder van het Haus of Dots en brengt haar huiskatjes in vorm. De felbegeerde Rum Tum Tugger (Sydney James Harcourt) regeert oppermachtig in de categorie ‘echtheid’, terwijl de zelfbenoemde “dikke kat” Bustopher Jones (Nora Schell) de lichaamscategorie rockt. En ja, het speelt zich allemaal af op een katwandeling. Hier is de introductie van elke kat meer dan alleen maar een hallozwaai naar het publiek: het is een volledige presentatie voor de juryleden van de Jellicle Ball.
Mashbare topverhalen
De presentaties zelf zijn adembenemend, vol zwaartekracht tartende moves van choreografen Omari Wiles en Arturo Lyons. Hun choreografie belicht de vijf elementen van mode, van dips en spins tot betoverende hand- en vloeroptredens. Een spetterende kijk op ‘Skimbleshanks: The Railway Cat’ fungeert zelfs als een les in de verschillen tussen de oude en nieuwe manieren van voguing, en brengt de evolutie van de kunstvorm in kaart.
Deze looks worden nog verder geaccentueerd door het verbluffende kostuum-, haar- en pruik- en make-upontwerp van respectievelijk Qween Jean, Nikiya Mathis en Rania Zohny. In Katten: De Jellicle Ballzijn de looks van de artiesten niet zo expliciet katachtig als die in de originele productie. Harige bodysuits of opgeschilderde snorharen vind je hier niet. In plaats daarvan haalt de musical inspiratie uit zowel streetwear als couture, waardoor een kleurrijke mix van stijlen ontstaat en tegelijkertijd wordt geknikt naar het bronmateriaal van de show met hoeden met kattenoren, bontjassen of laarzen met klauwen. Zoals met Katten: De Jellicle Ball’s dramaturgische verschuivingen (Josephine Kearns diende als dramaturg en genderconsulent), erkent elke ontwerpkeuze op slimme wijze Katten‘ verleden terwijl het naar de toekomst wordt geduwd. Die ervaring houdt zelfs niet op tijdens de pauze, waarin je kunt horen knaller remixen van nummers uit andere Webber-musicals.
Katten: De Jellicle Ball brengt een ontroerend eerbetoon aan de LGBTQ-geschiedenis.
Junior LaBeija en Bryson vechten in “Cats: The Jellicle Ball.”
Krediet: Matthew Murphy en Evan Zimmerman voor MurphyMade
Katten: De Jellicle Ball’s nieuwe balzaalsetting is niet alleen een kans voor de show om glitter en algemene fabelachtigheid op het publiek te laten regenen. (Hoewel, geloof me, dat is er wel veel daarvan.) Het is ook een eerbetoon aan de pioniers van de ballroomcultuur, die dankzij documentaires als de jaren negentig mainstream is geworden Parijs brandtlaat zien als Poseen overvloedige verwijzingen overal, van Madonna’s “Vogue” tot RuPaul’s Dragrace. Ballroomjargon zoals serveren, eten of klokken is ook op grotere schaal gebruikt, als het losstaat van de oorspronkelijke context. Maar in de loop van de twee uur die je doorbrengt Katten: De Jellicle Ballhoopt de musical het publiek die context te geven en deze ook te eren.
De grootste voorbeelden komen aan het begin van het tweede bedrijf van de show, wanneer Old Deuteronomy “The Moments of Happiness” zingt voor nieuwkomer Sillabub (Teddy Wilson Jr.). Terwijl hij nadenkt over het verleden, tonen projecties (met dank aan Brittany Bland) achter hem beelden van de Founding Mothers van de ballroom, waaronder Crystal LaBeija, wiens beeld nog een cameo in de show maakt. Dat nadenkende moment gaat over in het titelloze nummer van Gus the Theatre Cat (Junior LaBeija), waarin hij de Jellicle-kittens vergast op verhalen over zijn werk in het theater. In een vacuüm is het nummer nog steeds een ontroerende herinnering aan vervlogen gloriedagen. Maar met LaBeija, de iconische presentator, speelde hij mee Parijs brandtperform the song voegt er een geheel nieuwe betekenislaag aan toe. Dit is een titaan van ballroom die de fakkel doorgeeft aan een nieuwe generatie en ervoor zorgt dat zij hun geschiedenis kennen. De relevantie van die casting betekent misschien niet voor iedereen in het Broadhurst Theatre iets, vooral niet als Katten: De Jellicle Ball is hun eerste kennismaking met ballroom. Maar voor degenen die het weten: het effect is eindeloos krachtig.
Katten: De Jellicle Ball verwijst ook naar de processen en discriminatie waarmee de LGBTQ-gemeenschap wordt geconfronteerd, waarbij op kunstzinnige wijze de verdwijning van Old Deuteronomium op elf uur wordt omgezet in een aangrijpende ontmoeting met de politie. Daarmee wordt ‘Magical Mister Mistoffelees’ (Robert ‘Silk’ Mason) een spetterend staaltje verzet en saamhorigheid, zij het met wat slimme magische humor erin. Het is een euforische sequentie in een musical vol ervan. Alleen al de introductie van Old Deuteronomy zorgde ervoor dat het publiek uit onze stoelen stapte en onze fans minutenlang meeklampte, dolgelukkig met de kracht van zieke beats, dansbewegingen en De Shields die op en neer over de catwalk boogieden. ‘Memory’, uitzonderlijk gezongen door Grizabella van ‘Tempress’ Chasity Moore, bracht het huis naar beneden. En elke showdown op de catwalk zorgde voor gehijg en goedkeurend geklik in het theater.
Zou u dit niveau van collectieve vreugde vinden op een meer ‘traditionele’ manier? Katten enscenering? Ik weet het niet zeker. Het bizarre karakter van de show kan vervreemdend en zelfs onaangenaam zijn. (Laten we de verschrikkingen van Verfilming van 2019.) Maar met zijn ballroomhoek, Katten: De Jellicle Ball vindt een duidelijke focus voor Webbers polariserende show en maakt er een vreemde, wilde viering van een belangrijke subcultuur van. Kom één, kom allemaal, en laat je meeslepen in de magie.
