Welke mummiefilms zo verkeerd zijn over dat zeer reële wraakplot

Wanneer het publiek naar de theaters gaat om te kijken Lee Cronin’s De mummieze zullen een bekend verhaal zien. De Kwaadaardige doden stijgen op De nieuwste film van de regisseur gaat over de jonge dochter van een gezin die in de woestijn verdwijnt, om acht jaar later plotseling weer op te duiken. Maar ‘wat een vreugdevolle hereniging zou moeten zijn’, waarschuwt het officiële uitgangspunt, ‘verandert in een levende nachtmerrie.’ Eén blik op de filmpostermet het lijkachtige meisje gewikkeld in verband met runeninscriptie en de waarschuwing ‘sommige dingen zijn bedoeld om begraven te blijven’, maakt de oorzaak van het probleem duidelijk.

De ongemakkelijke titel van de film is een concessie aan het feit dat Hollywood meerdere mummiefilms maakt. Een derde vervolg op de geliefde Brendan Fraser en Rachel Weisz Mama is gepland voor 2028terwijl de film van Cronin wordt aangekondigd als een “nieuwe versie” van de klassieker Universele Monster-serie. Maar dat is slechts het topje van de piramide. Mummies zijn verschenen in talloze films, boeken en games en springen op iedereen uit, van Dungeons and Dragons-spelers Kippevel lezers. Deze fictieve mummies zijn bijna altijd vijandig, omdat ze wraak zoeken omdat hun eeuwige slaap wordt verstoord. Maar… waarom? Hoe werd het beeld van een verbonden lijk dat vloeken uitdeelde een onderdeel van de popcultuur?

“De realiteit is dat het een goed, leuk verhaal is”, zegt Yale-egyptoloog Nicolaas Bruin vertelt Omgekeerd. “Als mensen hebben we een fascinatie voor horror en enge dingen die we niet helemaal kunnen verklaren. Het oude Egypte in het algemeen fascineert mensen al eeuwenlang. Er zijn veel oude beschavingen, en zelfs enkele moderne beschavingen, waar mummificatie gebruikelijk is, maar omdat Egypte de beroemdste mummies heeft, voedt dat de fantasie.”

Mama waanzin

Sommige van de eerste reguliere mummieverhalen waren eigenlijk romances. De held uit het verhaal van Théophile Gautier uit 1840 “De voet van de mummie‘heeft een dromerige affaire met een oude Egyptische prinses nadat ze het titelaanhangsel in een antiekwinkel heeft gekocht, terwijl Arthur Conan Doyle’s ‘Ring van Thot‘ gaat over een onsterfelijke Egyptenaar die naar het hiernamaals probeert te gaan om zich bij zijn geliefde te voegen.

Terwijl het oude Egypte de mensheid al sinds de dagen van het iets minder oude Egypte heeft gefascineerd, is er een nieuwe golf van westerse belangstelling ontstaan werd geactiveerd in 1798, toen Napoleon de regio veroverde op het terugtrekkende Ottomaanse Rijk en een leger van geleerden. Het jaar daarop werd de beroemde Rosetta-steen ontdekt, en hoewel de Fransen al snel werden verdreven, bleef het voor koloniale wetenschappers en avonturiers gemakkelijk om het land te verkennen en hun bevindingen te rapporteren. Florence Nightingale was bijvoorbeeld een amateur-liefhebberen verhalen als ‘The Mummy’s Foot’ waren een weerspiegeling van Europa’s romantische beeld van de kolonisatie.

Egypte werd later een Brits protectoraat, en omdat allerlei Egyptische relikwieën – inclusief mummies – werden geplunderd en naar Europa werden gestuurd, waren verhalen over de gevolgen van het storen van de doden onvermijdelijk. Bram Stoker en Louise May Alcott, toen beter bekend om haar smakeloze thrillers, behoorden tot de vele schrijvers die Egypte-getinte horrorverhalen produceerden, met Alcotts 1869 Verloren in een piramide een van de vele die specifiek een vloek uitspreken over iedereen die de rust van een mummie verstoort.

Dit alles kwam in een stroomversnelling in 1922, toen Howard Carter de eerste man in millennia werd waarvan bekend is dat hij voet gezet in het graf van koning Toetanchamon.

‘De financier, Lord Carnarvon, sterft feitelijk in 1923 tijdens de opgraving van het graf,’ zegt Brown. “De kranten zijn er wild van. Ze zeggen dat het een vloek is: Toetanchamon komt achter Lord Carnarvon aan. Het is duidelijk verbeelding en fantasie. We hebben geen inscripties of teksten uit het graf van koning Toetanchamon die zeggen: ‘Als je dit graf opent, zal ik je vervloeken.’ Ik ben geneigd te geloven dat het gemaakt is om kranten te verkopen. En dan zijn er natuurlijk de beroemde films uit het begin van de 20e eeuw waarin mummies weer tot leven komen.”

De omvang en grootsheid van Carters vondst maakten er een mediasensatie van, en toen verschillende mannen die betrokken waren bij de opgraving, waaronder Carnarvons halfbroer, later ook stierven, werd hun ongelukkige ondergang bereikt. gerold in de veronderstelde vloek. Brown merkt echter de duidelijke tekortkoming van het verhaal op.

“Howard Carter heeft daar tien jaar gewerkt en heeft daarna nog een behoorlijke tijd geleefd”, zegt Brown. ‘En hij was de eerste persoon die naar binnen ging. Dus je zou denken dat als je alle mensen vervloekt, hij degene zou zijn.’

“De financier, Lord Carnarvon, sterft tijdens de opgraving van het graf. Kranten zijn er wild van.”

Brown zelf heeft werk verricht aan het graf van koning Tut dat een nieuwe context geeft enkele van zijn artefactenen hij beschrijft zichzelf als ‘nog te vervloeken’. Misschien is de echte conclusie dat we dankbaar moeten zijn dat we in een tijdperk van antimalariamiddelen en andere medicijnen leven die zulke plotselinge sterfgevallen hadden kunnen voorkomen. Maar zoals Brown al zei: een nieuwe golf van mummie-popcultuur profiteerde van Carters beroemde ontdekking.

Opnieuw gingen allerlei makers met het onderwerp aan de slag; een van de meest memorabele verhalen van HP Lovecraft, 1924’s “Gevangen gezeten bij de farao’s“werd door een ghostwriter geschreven voor Harry Houdini als het zogenaamd waargebeurde verhaal van Houdini die oude mummies en farao’s tegenkwam tijdens een mislukte Egyptische vakantie. Maar het was Boris Karloff die in 1932 de verrezen Imhotep speelde die maakte de mummie tot een monstergeen minnaar. De mummie was een hit die een gestage stroom vervolgfilms, reboots en knock-offs voortbracht, en sindsdien wikkelen we onze kinderen in kleding voor Halloween.

Onder de verbanden

Terwijl er echt oude Egyptische grafrovers bestonden, vooral in moeilijke tijden. Degenen die rijk genoeg waren om van extravagante graven te genieten, vertrouwden meer op wetten en normen dan op vallen en bovennatuurlijke bedreigingen om hun postume bezittingen te verdedigen. Als je betrapt wordt op het verkopen van goud dat uit de dood is gestolen, kun je heel goed worden geëxecuteerd.

“We hebben een aantal zeer beperkte teksten waarin de eigenaar van het graf tegen bezoekers spreekt in de trant van ‘Als je schade toebrengt aan dit graf, kom ik achter je aan’ of ‘Ik zorg ervoor dat je een slecht hiernamaals hebt’”, zegt Brown. ‘Die inscripties, of in ieder geval degene die ik ken, dateren eeuwen vóór de bouw van het graf van koning Toet.’

Dat gezegd hebbende, beschouwt Brown de grote kloof tussen feit en fictie niet als iets negatiefs.

“We hebben zoveel geluk dat Egyptologie zo’n populair onderwerp is. Ik ben een fan van de Fraser- en Weisz Mummy-films. Ik ben blij dat ze een vierde maken. Ik begrijp het, het is voor entertainment, ik ga niet zitten kijken De mummie en verwacht iets te leren. Als en wanneer we nauwkeurige informatie kunnen weergeven, denk ik dat dat goed is. Maar het helpt mij en mijn collega’s aan het werk te houden als we de interesse van mensen wekken met films, tv-programma’s en documentaires.”

Net als veel egyptologen vóór hem zegt Brown dat hij een kind was dat ‘geobsedeerd raakte door mummies, piramides en gouden schatten’ voordat hij als twintiger Egypte bezocht, ‘verliefd werd op het land’ en carrière maakte met wat hem in vervoering bracht. Als de fantasie iemand naar de werkelijkheid kan leiden, zal hij of zij de wereld voorbij enge mummies net zo boeiend vinden.

“Ik hou van het menselijke aspect van het oude Egypte”, zegt Brown. “Hoe meer je erin duikt, hoe meer je beseft dat de mensen echt niet zijn veranderd. Er is een klein dorp met arbeiders genaamd Deir el-Medina – dit zijn de jongens en hun families die tombes hebben gebouwd in de Vallei der Koningen. Het zijn zeer gespecialiseerde ambachtslieden en ambachtslieden (die) zoveel brieven en administratieve aantekeningen hebben achtergelaten. En een daarvan is een rechtszaak die het dorp aanspande tegen Paneb, die net als de stad dronken was. Naast dat hij ervan werd beschuldigd met God weet hoeveel mensen te hebben geslapen, vrouwen, er is een verhaal over hoe hij dronken werd, op de stadsmuur ging zitten en bierkruiken gooide naar voorbijgangers. Dergelijke verhalen helpen ons deze verbinding tussen oude mensen en ons vandaag de dag op te bouwen.

“Ik zou iedereen willen aanmoedigen om te onthouden dat als je een mummie kunt zien, deze ooit een mens was.”

Toen een duizenden jaren oud tablet uit de stad Ur klaagde over de kwaliteit van het koper van een handelaar werd een moderne memehet was omdat de feedback van de man bijna leest als een Yelp-recensie. En dat vermogen om glimpen van de mensheid over een groot tijdsbestek te zien, is wat Lee Cronin denkt dat ons ook fascineert, zelfs als hij het gevoel voor horror een nieuwe bestemming geeft. Zoals hij vertelde /Film, De oude Egyptenaren “werden niet begraven in de verwachting dat ze in een museum zouden verschijnen. Ze gingen daarheen om voor de eeuwigheid te rusten. Dus ik vond het heel interessant dat we iets konden gaan opgraven dat niet gevonden mocht worden.”

Brown verwacht geen rampen van de mummies die we daadwerkelijk hebben opgegraven, hoewel hij suggereert dat enthousiastelingen hoe dan ook respectvol blijven. Het kan immers zijn dat uw tentoongestelde overblijfselen over duizenden jaren een angstaanjagend verhaal inspireren.

“Onze fascinatie voor mummies is groot”, zegt Brown. “Ik wil iedereen aanmoedigen om te onthouden dat als je een mummie in het echt kunt zien, ze ooit een mens waren. Het is altijd leuk om ze een beetje hoffelijkheid te tonen. Neem even de tijd om na te denken over het feit dat ze duizenden jaren geleden leefden, en zeg een gebedje om ze het beste te wensen in hun hiernamaals.”

De mummie (1932) is beschikbaar op YouTube. De mummie (1999) is beschikbaar op Prime-video.