Vaak leren we bij grafisch ontwerp, bewust of niet, om dingen bij elkaar te laten passen, om dingen uniform genoeg te houden zodat het lijkt alsof ze allemaal uit een samenhangend geheel komen. Maar Nao Lee (ook bekend als ongedefinieerde tomaat) is een expert in het overwinnen van dit overgeërfde instinct – zij is het soort ontwerper dat dol is op combinaties. Dat is misschien de reden waarom ze zich zo aangetrokken voelt tot posters. Het format heeft het magische vermogen om allerlei “gecompliceerde verhalen in één scène” te combineren, vertelt de ontwerper. Deze dicht opeengepakte composities die ze construeert met lagen op lagen digitale ruis “laten lezers hun betekenis vanuit hun eigen perspectief interpreteren”, legt Nao uit. “Dit leidt tot een open debat en inspiratie.”
Voor een ontwerper wiens composities vol avontuur en chaos zijn, zou je denken dat Nao’s ontwerpinspiratie voortkomt uit dingen die heel bijzonder zijn, maar haar invloeden zijn eigenlijk behoorlijk huiselijk. “Ik hou van volkstaal”, zegt ze. “Verpakkingen voor medische tandpasta, documentformulieren of snacklogo’s zijn alledaagse voorwerpen met een verborgen impact.” De ontwerper houdt er vooral van als de meer experimentele visuele elementen van deze lokale designobjecten worden gemengd met meer verfijnde typografie of illustraties. Deze balans tussen pragmatisme en spel “verkleint de hiërarchie tussen ontwerpers en lezers”, zegt ze, en is iets dat ze graag op zich neemt in haar creatieve aanpak.
Als je jezelf hebt betrapt op de gedachte dat je de omtrek van kaarten of de texturen van echte terreinen kunt zien in het werk van de in Seoul gevestigde ontwerpers, zit je er niet ver naast. De uitgesproken beeldtaal van Nao wil ‘een nostalgisch gevoel naar het verleden oproepen, toen mensen nieuwsgierig en verbaasd waren over het land waarop ze woonden’, zegt ze. Betoverd door oude symbolen en archeologische vindplaatsen, voelen de posters en publicaties van de ontwerper aan alsof ze beladen zijn met kleine schatten die ze verborgen heeft om op te graven: een reeks kleine tekeningen langs de marge, tekst tussen verschillende huiden van patroon en textuur; hoe meer je kijkt, hoe meer je opgraaft.
