Godzilla Minus één was een game-changer voor Kaiju-fans. Hoewel ze in Japan consistent populair zijn gebleven, zijn Toho’s Godzilla films waren nooit echt molochs in Amerika – vooral vergeleken met de supergrote kassa van hun Hollywood-equivalenten in Legendary’s Monsterverse. Min één veranderde dat allemaal, begon sterk aan de Japanse kassa voordat hij een langzame, maar gestage opmars naar het buitenland maakte, te midden van goede recensies en een enorme hype van fans.
Op het einde, Godzilla Minus één verdiende wereldwijd in totaal $116 miljoen, waarvan $57 miljoen in de VS – en dat is voordat de franchise de ultieme validatie ontving van de Academy Award voor beste visuele effecten, de eerste dergelijke overwinning voor een Godzilla film. Niet slecht voor een foto van $10-$12 miljoen, gemaakt met een in-house effectenteam van 35 mensen, een fractie van de honderden mensen die gewoonlijk aan grootschalige producties als deze werken. En inderdaad, een van de meest indrukwekkende dingen over Godzilla Minus één is de enorme reikwijdte die het weet te bereiken met relatief beperkte middelen, waarbij meerdere stijlen van blockbuster-films worden gecombineerd tot één spannend, meeslepend verhaal.
Het volstaat te zeggen dat de druk groot is voor franchiseregisseur Takashi Yamazaki, die eerst wordt gecrediteerd als VFX-artiest en vervolgens als schrijver en producer in de eerste teaser voor de massaal verwachte opvolger Godzilla minus nul. De film speelt zich af in 1949, twee jaar na de gebeurtenissen van Godzilla Minus één – denk niet te veel na over de wiskunde, het zal je alleen maar in verwarring brengen – en vervolgt het verhaal van de voormalige kamikazepiloot Shikishima (Ryunosuke Kamiki) en zijn mede-overlevenden Noriko (Minami Hamabe) en Akiko (Sae Nagatani), die samen zijn gekomen om een geïmproviseerd gezin te vormen in de gebombardeerde ruïnes van het naoorlogse (en post-Godzilla) Tokio.
Op dat puin opent de nieuwe trailer, evenals de stem van een Amerikaanse piloot die zegt: “Als hun operatie mislukt, kunnen we het misschien eindelijk gebruiken.” De verwijzing zou op een paar dingen van toepassing kunnen zijn: De Oxygen Destroyer, ontwikkeld door Dr. Daisuke Serizawa in de originele versie uit 1954 Godzilla, misschien, of misschien zelfs een atoombom. Direct of indirect, Godzilla films hebben zich altijd bezig gehouden met de traumatische culturele erfenis van de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. En gezien dat Godzilla Minus één omgaan met de desillusie die veel Japanners voelden in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog, is het mogelijk dat Yamazaki in het vervolg frontaal de confrontatie aangaat met dat donkere hoofdstuk in de geschiedenis.
Of misschien geeft hij Amerika een voorproefje van zijn eigen medicijn, als de laatste seconden van de Godzilla minus nul trailer toont het nieuwste ontwerp van de steeds evoluerende King of the Monsters die richting het Vrijheidsbeeld stampt. Het is moeilijk te zeggen, omdat het van onderaf is gefilmd, maar Godzilla lijkt Lady Liberty in de opname in het niet te laten vallen. Laten we dus wat rekenwerk doen: in het echt is het Vrijheidsbeeld 92,99 meter hoog. En in de laatste film, Godzilla was 50,1 meter hoog. Betekent dit dat de Big G een groeispurt heeft gehad op weg naar de Big Apple? Toekomstige trailers zullen het leren.
Hoe dan ook, hij gaat dwars over de Hudson River richting Wall Street, waar de mensen blij van moeten worden.
