Op de avond werd ook de lancering gevierd van Rose’s limited edition Havana Club Añejo 7 Años-fles, maar dit onderstreepte alleen maar het altruïsme. De kamer was boordevol eten en mode, met smaken uit Midden-Amerika en het Caribisch gebied: denk aan macaroni en kaashapjes, bakbananen met avocado erop, rumpunch en gouden mojito’s. Op de dekken, Sasa Crnobrnja, Juda En Hamer leverde een reeks selecties op die stilstaan sociaal onaanvaardbaar maakten, waarbij dancehall, dub, house en deep cuts werden verweven tot iets vrolijks en losbandigs. “Gemeenschap, vreugde en saamhorigheid staan centraal in onze beide werelden”, zei Rose na de avond, sprekend over het gedeelde ethos achter de samenwerking. “En dit evenement gaat over het vieren van ons erfgoed en tegelijkertijd het inzamelen van zinvolle fondsen en bewustwording voor degenen die aan het herbouwen zijn na de verwoesting van de orkaan Melissa.” Jamaica was de reden dat we bijeenkwamen, maar Londen was de taal waarin het allemaal gebeurde.
Uiteraard deed ik mee aan de loterij, waarbij één lot met vier nummers erop werd aangeboden voor £10 en twee loten – acht nummers in totaal – voor £15. De trekking zelf, deels theater, deels absoluut pandemonium, vol gekakel en aanstekelijke energie, werd versterkt door de losbandige aanwezigheid van de dragqueen uit Oost-Londen. Een man om te aaien.
Uitgedost in een catsuit met cheetah-print en bovendien groot pastelroze haar, maakte ze optimaal gebruik van elk moment, riep om het “Tromgeroffel, alstublieft!”, liet haar eveneens geschikte assistent de tombola-trommel draaien en bam! Er kwam een nummer uit en uit het publiek kwam een winnaar naar voren. Er waren in totaal ongeveer tien prijzen, variërend van T-shirts tot Havana Club-cadeausets – inclusief kopjes, shakers en alcohol – en de créme de la créme, een unieke gouden Havana Club x Martine Rose-cadeautas. Als het geluk niet aan jouw kant was, waren ‘For Jamaica’-T-shirts, bedrukt met papegaaien en palmbomen, direct te koop en werden al snel het onofficiële uniform van de avond.
Tegen de tijd dat ik klaar was met mijn sollicitatiegesprekken en de rest van de avond in de volledige OOO-modus had gezeten, had ik me bij een leuke groep jonge Britten uit de industrie aangesloten om van rumpunch te nippen, wat geroosterde kip te eten en te keffen, terwijl ik over alles praatte, van Rose’s culturele impact tot de politiek van de rookruimte. Het was wederom een bewijs van het gemeenschapsgevoel dat zij koestert. Ik kwam aan zonder dat ik iemand kende, afgezien van de PR’s aan de deur, maar vertrok met nieuwe connecties en dat warme, bruisende gevoel dat je alleen krijgt vanuit de juiste kamer. Anderen herhaalden het sentiment. “Ik heb een aantal lieve mensen ontmoet die ik al een tijdje (online) volg. Zij volgden mij (ook), dus ik kwam ze tegen en we hadden geweldige gesprekken over het leven, mode en zo”, zegt maker van modecontent en voormalig profvoetballer Jean-Claude Mpassy. Martelo, een DJ en een oude vriend van Rose, zei dat veel van de mensen op het feest goede vrienden waren, het soort waarmee ik aan de telefoon praat, wat in 2025 een kleine groep mensen is.
