Het is tientallen jaren geleden dat “Gezichten van de dood‘ veroorzaakte paniek onder ouders van tieners die de pseudo-snuff VHS uit 1978 verhandelden.filmpje smerig‘ bracht een aantal sequels, spin-offs voort en nu een remake met in de hoofdrol Barbie Ferreira En Dacre Montgomery die deze maand in de bioscoop te zien was.
Maar in de jaren tachtig veroorzaakte de originele film opschudding op scholen in Zuid-Californië.
Dagen voordat de zomer van 1985 uitging, gebruikte de toen 28-jarige wiskundeleraar Bart Schwartz op de Escondido High School tijdens de laatste week twee uur vrije tijd om met zijn klas een filmvertoning te organiseren. Schwartz wilde de film vertonen omdat hij ‘interessant’ was.
Volgens de berichtgeving van de Times over het incident en de daaropvolgende rechtszaak omvatten de scènes die in de klas werden getoond autopsies, rottende kadavers en levende dieren die werden afgeslacht, verminkt en gemarteld. De originele ‘Faces of Death’ bevat ook scènes van een man die wordt geëlektrocuteerd, een onthoofding en een orgie waarin een man wordt gestript door een vleesetende sekte.
Hoewel het hedendaagse publiek misschien ongevoeliger is voor zulke gruwelijke scènes dankzij hyperrealistische speciale effecten in moderne horrorfilmsen de alledaagse verspreiding van grafische clips online, was het publiek van de jaren ’80 naar verluidt getraumatiseerd en geschokt. De film werd niet alleen als macaber beschouwd, maar er werd ook algemeen aangenomen dat deze volledig uit echt beeldmateriaal bestond.
“Het ultieme taboe”, “100% echt” en “verboden in 46 landen!” waren slogan voor de originele film. Pas tientallen jaren na de release van de film bevestigde regisseur John Alan Schwartz publiekelijk dat sommige beelden weliswaar echt waren en uit nieuws- en autopsiearchieven kwamen, maar dat een groot deel van de film in scène was gezet en dat de patholoog van de shockumentary, Dr. Gröss, een acteur was.
‘Elke nieuwe generatie ontdekt het’ Schwartz vertelde New York Public Radio in 2012. “En ook al lijken de zaken nu onzin, er zijn nog steeds segmenten waarvan mensen denken dat ze echt zijn, maar die dat niet zijn.”
Ter vergelijking: de remake uit 2026 is duidelijk over het fictieve plot, maar bevat ook echte fragmenten van de dood die “zorgvuldig zijn bijgesneden”, aldus regisseur Daniel Goldhaber.
Terug naar 1985 – Schwartz van Escondido High, die eerder was uitgeroepen tot ‘leraar van het jaar’, stond naar verluidt niet toe dat leerlingen het klaslokaal verlieten terwijl de film speelde. Eén student, toen de 16-jarige Diane Feese, zei dat de leraar snel vooruit spoelde door de dialoog en de studenten dwong de meest gruwelijke scènes van de film te bekijken. Volgens rapporten uit die tijd bedekte ze haar ogen, maar werd ze nog steeds onderworpen aan het commentaar van andere studenten en de audio van de sterfgevallen die op het scherm werden weergegeven.
Dat najaar – toen de school weer begon – klaagde Feese de leraar en de schooldirecteur aan voor $ 3 miljoen. Schwartz werd 30 dagen met behoud van loon geschorst, daarna nog eens 15 dagen zonder loon.
In 1986 volgde een andere leerling uit de wiskundeklas van Schwartz, Sherry Forget, dit voorbeeld en daagde de wiskundeleraar voor de rechter omdat hij aan de film was onderworpen. In 1987 werden de rechtszaken beslecht waarbij Feese $ 57.500 ontving en Forget, die om $ 1 miljoen vroeg, wat $ 42.500 opleverde.
Minder dan tien jaar later, een leraar op een middelbare school in Los Angeles werd ook door zijn studenten aangeklaagd wegens het vertonen van ‘Faces of Death’.
Verdugo Hills High School leraar sociale wetenschappen Roger Haycock liet zijn klas cultureel bewustzijn de film zien in december 1993. Studenten Jesse Smith en Darby Hughes beweerden in hun rechtszaak dat ze de film moesten bekijken en er een paper over moesten schrijven. De tienerjongens zeiden dat ze last hadden van nachtmerries en emotionele problemen en dat ze door andere studenten werden lastiggevallen vanwege hun reactie op de film.
Volgens The Times liet Haycock die dag fragmenten uit “Faces of Death” zien aan vijf klassen en gaf hij studenten de mogelijkheid om een paper te schrijven voor extra studiepunten of naar de bibliotheek te gaan als ze de film niet wilden zien. Haycock zei dat hij alleen delen van de film liet zien waarin dieren werden gedood, en geen delen van de film liet zien waarin de menselijke dood werd afgebeeld.
“In principe had het te maken met de behandeling van dieren en de manier waarop we ons voedsel krijgen, wat de les was”, zei Haycock destijds. “We gaan naar de supermarkt en halen ons vlees, en we denken dat het ons reinigt omdat het in plastic is verpakt. Maar het moet door iemand anders voor ons worden geslacht. Ik probeerde te laten zien hoe andere culturen zichzelf van voedsel voorzien, vergeleken met de manier waarop wij dat doen, levend in de stad.”
De rechter verwierp de rechtszaak en schaarde zich achter het argument van het district dat studenten niet mogen aanklagen op basis van wat hen in de klas wordt geleerd.
